دوست داشتی؟

رمان زوج قلابی

به قلم زهرا شاطررضا
⏱️۴۶ دقیقه ۲ ثانیه

زبان فارسی

81 👁
2 ❤️
0 💬

مطالعه رمان با نصب اپلیکیشن شروع مطالعه آنلاین رمان

خلاصه رمان :

اهورا و رستا، هرکدام برای رسیدن به منفعتی شخصی، تصمیم می‌گیرند برای مدتی وارد یک ازدواج صوری شوند؛ رابطه‌ای که از همان ابتدا قرار است فقط یک نقشه باشد و هیچ‌کدام قصد ندارند آن را جدی بگیرند.اما در طول مسیر، اتفاقاتی می‌افتد که باعث می‌شود مرز میان این نقشه و احساسات واقعی برایشان مبهم شود. بااین‌حال، در نهایت هر دو متوجه می‌شوند که ازدواج، حتی اگر صوری باشد، چیزی نیست که بخواهند ادامه دهند.پس درست زمانی که همه انتظار دارند این بازی به یک عشق واقعی ختم شود، اهورا و رستا تصمیم می‌گیرند به نقشه‌شان پایان بدهند و هرکدام راه خودشان را بروند.

قسمتی از متن رمان زوج قلابی

- اون؟ ساعت شش صبح؟
با خنده شانه بالا انداختم.
- شنبه‌ها قول میده از این هفته دیگه تنبلی نکنه... هر هفته همین قول رو میده
اهورا با حالت مطمئنی گفت:
- پس امیدی بهش نیست.
با خنده سر تکان دادم.
چند دقیقه‌ای کنار هم راه رفتیم. عجیب بود؛ دیشب فقط چند دقیقه با او حرف زده بودم و حالا انگار صحبت کردن با او سخت نبود.
بعد از چند دور، هر دو نفس‌زنان روی نیمکت نشستیم.
بطری آبم را باز کردم و کمی آب خوردم. نفس‌هایم هنوز کمی تند بود و سعی می‌کردم آرام‌تر نفس بکشم.
اهورا چند لحظه نگاهم کرد و بعد گفت:
- هنوز به حرفم فکر نکردی؟
بطری را پایین آوردم و در آن را بستم.
- کدوم حرف؟
ابرویش را کمی بالا برد.
- همون که دیشب گفتم.
با بی‌تفاوتی ساختگی شانه بالا انداختم.
- اینکه به خانواده‌م بگم یکی رو دوست دارم؟
اهورا سرش را به نشانه‌ی تأیید تکان داد.
- آره
- نه
چند ثانیه ساکت ماند و بعد پرسید:
- چرا؟
لب‌هایم را به هم فشردم و نگاهم را به روبه‌رو دوختم.
- چون راه‌حلش از خود مشکل بدتره.
اهورا کمی مکث کرد. انگشت‌هایش را در هم قفل کرد و به زمین خیره شد.
- شاید برای همین باید راه‌حل بهتری پیدا کنیم.
با تعجب نگاهش کردم.
- چه راه‌حلی؟
چند ثانیه سکوت کرد. بعد سرش را بلند کرد و خیلی ساده گفت:
- بیا با هم ازدواج کنیم.
بطری تقریباً از دستم افتاد. با سرعت سرم را سمتش چرخاندم.
- چی؟
نگاهش هنوز به روبه‌رو بود. آن‌قدر خونسرد حرف زده بود که برای چند لحظه مطمئن شدم اشتباه شنیده‌ام.
- درست شنیدی.
حالا به من نگاه کرد و گوشه‌ی لبش کمی بالا رفت.
- گفتم بیا با هم ازدواج کنیم.
چند ثانیه فقط نگاهش کردم. ذهنم بین خنده و شوک گیر کرده بود.
- تو دیوونه‌ای؟
خندید و دستش را پشت گردنش کشید.
- احتمالاً.
با ناباوری سر تکان دادم.
- ازدواج؟
- آره
- با من؟
لبخندش عمیق‌تر شد.
- خب اگه قرار بود با خودم ازدواج کنم که به تو پیشنهاد نمی‌دادم.
لب‌هایم را روی هم فشار دادم تا نخندم.
- خیلی بامزه‌ای.
خیلی راحت جواب داد:
- ممنون.
اخم ریزی کردم.
- تعریف نکردم.
- می‌دونم.
چند لحظه حالت شوخ صورتش از بین رفت و جدی‌تر شد.
- احتمالاً مامک بهت گفته که باید ازدواج کنم تا پدربزرگم به رسم قدیمی خانواده، سهمی از اموالش که حقمه رو بهم بده.
سرم را تکان دادم.
- آره، این رو قبلاً مامک گفته بود.
پدربزرگ اهورا سال‌ها قبل برای نوه‌هایش سهمی از اموالش در نظر گرفته بود، اما شرط کرده بود اهورا برای دریافت سهمش باید تا زمان مشخصی ازدواج کرده باشد.
اهورا کمی به جلو خم شد و دست‌هایش را روی زانوهایش گذاشت.