رمان نهان نیلی

نکته: قبل از خوندن رمان اطلاعیه که در صفحه رمان گذاشتم رو بخونید.
***
صدای زنی از پشت بلندگو می‌اومد که داشت پروازها رو اعلام می‌کرد. دسته چمدونم رو گرفتم و با نگاهی به ناز که بالاخره چمدونش‌ رو برداشته بود، به سمت خروجی حرکت کردم.
همون جایی که می‌دونستم خانواده پدریم‌ ایستادن.
تا حالا تو زندگیم از نزدیک ندیده بودمشون. شاید چون تا حالا ایران نیومده بودم و اونا هم پیش ما نیومده بودن.
اما خب از رو عکس‌ها و تماس‌های تصویری مداومی که داشتیم می‌شناختمشون‌.
می‌دونستم اون پیرمرد قدبلند و چهارشونه‌ که پشت شیشه‌‌ها وایستاده و موهای سر و سبیلش یک‌‌ دست سفید شده پدربزرگمه‌. همون پیرمردی که کت و شلوار مشکی و تیپش اصلا به سن و سالش نمی‌خورد اما عجیب بهش میومد‌.
می‌دونستم اون پیرزن قد متوسطی که تیپ زیبا و موهای بلوند شده‌اش نمی‌ذاشت بهش بگم پیرزن، مادربزرگمه‌!
در حال بررسی چهره‌شون بودم که متوجه ما شدن و برامون دست تکون دادن.
به ناز نگاه کردم که اصلا حواسش به اونا نبود و سرش تا دسته تو تلفنش بود.
وقتی که از در شیشه‌ای رد شدیم، روبه‌روی پدربزرگ و مادربزرگم‌ وایستادم و همین که خواستم دهن باز کنم صدای بلند ناز رو شنیدم که گفت:
- مامان بزرگ... .
سرمو برگردونم و با چشمای گشاد شده به ناز که فرد اشتباهی رو بغل کرده بودم نگاه کردم.
خل و چل بالاخره سرش رو بلند کرد و وقتی پیرزن متعجبی‌ که بغلش کرده بود رو دید، چنان جیغ کشید و عقب پرید که همه‌ی افرادی که دور و برمون بودن بهمون نگاه کردن.
ترسیده اومد سمت من که‌ با تاسف بهش نگاه می‌کردم.
رو بهش آروم زمزمه کردم:
- احمق.
و بعد چرخیدم سمت بابابزرگ و مامان‌بزرگ که حیرت‌زده به ناز نگاه می‌کردن.
نفس عمیقی کشیدم و به جای اون نگاه متاسف یه لبخند رو صورتم نشوندم و دستمو سمتشون‌ دراز کردم و گفتم:
- از دیدنتون‌ خیلی خوشحالم.
منتظر بودم جواب بدن و بهم دست بدن که بابابزرگ دستی که دراز کرده بودم رو گرفت و یهو من‌و به خودش چسبوند و بغلم کرد.
درحالی که موهای بلند مشکیم رو که آزادانه باز گذاشته بودم ناز می‌کرد گفت:
- اگه بدونی چقدر دلم می‌خواست ببینمتون نوه‌های قشنگم.
و بعد سریع دست ناز رو هم کشید و خیلی محکم ما رو در آغوشش گرفت. اونقدر محکم که حس می‌کردم دارم خفه میشم.
درحالی که سعی می‌کردم لبخندم رو حفظ کنم دستی روی بازوی بابابزرگ کشیدم و با حس عضله‌هایی که از روی لباس دیده نمی‌شدن اما حالا که بهشون دست زده بودم حس کرده بودمشون یه لحظه مات موندم. این مرد واقعا شصت سالش بود؟ حالا می‌فهمم بابا به کی رفته.
دستمو برده بودم جلو و داشتم دور بازوش رو اندازه می‌گرفتم. وقتی دیدم تو دستم حتی نصف بازوش هم نیومده بازم مات موندم.
بابابزرگ بلاخره با تشر مامان‌بزرگ من و ناز رو که داشت جان به جان تسلیم می‌آفرید رو ول کرد و حالا نوبت مامان‌بزرگ بود یه دور توسطش مچاله بشیم.
بعد از اینکه مراسم خوش‌آمد گویی تموم شد از فرودگاه خارج و سوار ماشین شاسی‌بلند بابابزرگ شدیم.
وقتی خواستیم چمدون‌ها رو از فرودگاه تا ماشین بیاریم بابابزرگ نذاشت من و ناز اونا رو بیاریم و خودش یه نفری آوردشون.
ناز خیلی اصرار داشت خودش چمدون رو بیاره و مراعات سن بالای بابابزرگ رو می‌کرد، اما من که عضله‌های بابابزرگ رو دیده بودم هیچ اصراری نکردم و وقتی دیدم ناز داره خیلی حرف می‌زنه کشیدمش عقب و نذاشتم دیگه چیزی بگه.
تو کی باشی تو کار مرد آهنی دخالت کنی؟!
تمام مدتی که سوار ماشین بودیم مامان‌بزرگ و بابابزرگ صحبت می‌کردن. از اینکه چقدر دلشون می‌خواسته بیان ما رو ببینن اما هر دفعه یه اتفاقی می‌افتاده و قسمت نمی‌شده. البته تاکید هم کردن به بی‌معرفتی ما که تازه بعد هفده سال یادشون افتادیم که البته پدربزرگ از تو آیینه جلوی ماشین یه نگاه منظوردار انداخت و من که به خوبی منظورش رو فهمیده بودم سرم رو چرخوندم و از پنجره بغل به بیرون نگاه کردم.
وارد یه خیابون بزرگ و زیبا شده بودیم که هر دو طرفش پر بود از ویلاهای بزرگ و زیبا. دو طرف خیابون، با درخت‌های بلندی که بخاطر زمستون خالی از برگ شده بودن و رو شاخه‌هاشون رو برف سفید پوشونده بود، پر شده بود.
روزی که گفتن باید بیایم ایران خیلی راضی نبودم، نه چون ایران رو دوست نداشتم، بخاطر اینکه تا حالا اینجا نبودم و دلم نمی‌خواست وارد یه محیط ناشناخته‌ بشم. اما در کمال تعجب از لحظه فرود هواپیما تا همین لحظه اصلا حس غربت بهم دست نداده بود. فکر کنم برعکس تصوراتم اینجا اونقدرا هم بد نگذره، حداقل جایی که قراره زندگی کنیم خوشگله!