دوست داشتی؟
تصویر جلد رمان خورشید شب برفی اثر سمانه حسینی، عاشقانه و ازدواج اجباری

رمان خورشید شب برفی

  • زبان فارسی
  • 14.5K 👁
  • 61 ❤️
  • 2.5K 💬
خواندن پارت اول

خلاصه رمان :

رمان خورشید شب برفی نوشته سمانه حسینی، یک رمان عاشقانه، بزرگسال، رازآلود و با محوریت ازدواج اجباری است. خورشید دختری است که در کنار مادر بیمار و پدری سرد، با رویای قبولی در رشته پرستاری و عشق پنهانی‌اش به ایمان زندگی می‌کند. ایمان نیز عاشق خورشید است و قصد دارد برای خواستگاری او به خانه‌شان برود، اما ورود ناگهانی مردی مرموز، مسیر زندگی خورشید را تغییر می‌دهد و او را میان عشق و سرنوشتی ناخواسته قرار می‌دهد.

خورشید، دختری ست که هزار و یک رویا میان قلبش بالا و پایین می‌رود. دختری که لا به لای اخم و بی محلی پدرش، و سکوتِ مادر علیلش، زندگی را آرام آرام می‌گذراند. تنها همدم زندگی اش یک دار قالی ست کنج زیرزمین خانه شان و تنها هدفش قبولی در رشته پرستاری ست. و البته یک عشق پنهان در زندگی اش دارد که چیزی قشنگ تر از رسیدن به آغوش آن عشق در زندگی اش نیست، عشق به پسری به نام ایمان. پسری که چشم‌هایش جز خورشید، هیچ‌کس را نمی‌بیند و روزشماری می‌کند تا برای خواستگاری پا به خانه‌ی پدری او بگذارد. خورشید، تمام تلخیِ زندگی‌اش را با امید به همین عشق تاب می‌آورد... تا اینکه در داغ‌ترین روزِ مرداد، درست زمانی که ایمان تصمیم می‌گیرد برای رسیدن به او قدم بردارد، ورودِ یک مهمانِ ناخوانده همه‌چیز را به‌هم می‌ریزد... مردی که با آمدنش، خورشید میانِ عشق و سرنوشتی ناخواسته گرفتار می‌شود. خورشیدِ شبِ برفی روایتی ست عاشقانه از یک عشق واقعی...

تصویر شخصیت های رمان


پارت اول

به نام خدای عاشقانه ها
سخن نویسنده:
سلام به روی ماه تمام دوستانی که قراره توی رمان «خورشید شب برفی» همراه من و این قصه باشن. 🥹❤️
قبل از هر حرفی، خوش اومد می‌گم به تک‌تکتون و خیلی خوشحالم که قراره کنار من و خورشید قدم بردارید.
لازمه بگم «خورشید شب برفی» از یک روایت حقیقی گرفته شده و بی‌اندازه برای من باارزشه؛ برای همین دوست دارم در تمام مسیر، از نظراتتون من رو دریغ نکنید. چه از اتفاقات داستان، چه از شخصیت‌ها و چه از حس و حالتون هنگام خوندن. 🥰
مرسی که کنار من و خورشید هستید.
امیدوارم این قصه بتونه گوشه‌ای از دلتون جا باز کنه. چون برای خودم بی اندازه پر چالش بود. بریم که رمان و بخونیم ❤️❄️☀️
ماه و خورشید به منزل چو به امر تو رسند یار مه روی مرا نیز به من باز رسان
" حضرت حافظ "
□□□
میان آغوشش رها میشوم؛ درست شبیه برگی که از شاخه جدا شود و خودش را به دست نسیمی آرام بسپارد. سرم را به سینه اش میفشارد و صدای قلبش، میان هیاهوی دنیا، برایم لالایی میشود.
سرش را نزدیک گوشم می آورد و چنان آهسته زمزمه میکند که انگار میترسد حتی باد هم راز میانمان را بشنود
_ یادت نره تو خورشیدِ شبِ برفی منی. نباشی یخ میزنم... نباشی خشک میشم... نباشی سلول به سلول تنم تو سرمای نبودنت منجمد میشه.
سر بلند میکنم و خیره میشوم به چشم هایی که سالهاست پناه تمام ترس ها و بی پناهی هایم شده اند. لبخند عمیقی روی لبم مینشیند و میگویم:
_ یادت نره که توام ماهِ بلند قامت منی.
نگاهش روی لب هایم میلغزد. سرش را پایین می آورد و همان فاصله اندک میانمان هم از بین میرود...
□□□
مرداد ۱۳۶۷ همدان
چشمانم با ترس به رگه های خونی ریزی می افتند که سفیدی چشمانش را گرفته اند و قفسه سینه اش دیوانه وار بالا و پایین میرود
_ ببین من که میدونم کار تو بوده دختره ی عوضی. کی تو این خونه جز تو چشم دیدن من و نداره هان!
دِ زر بزن بگو کار تو بوده.
با ضرب دستش پرت میشوم درون زیرزمین، خودم را میکشانم کنج دیوار، هر دو دستم را میگیرم مقابل صورتم و صدایم به زور میان حنجره ام میچرخد
_ به همون خدایی که میپرستی من نگفتم.
ضرب شلاق کمربندش به یکباره بر بدنم مینشیند و میسوزاند پوست کمرم را. جیغ زنان، ناله ام میپیچد میان در و دیوار نم زده ی زیر زمین و انگار حتی گنجشک های بر سر درخت هم ترسان و پریشان به پرواز در می آیند. دستم را میگیرم مقابل دهانم تا صدای اشک و گریه ام از فرط درد بدتر بلند نشود
_ هان چیه داری میمیری از درد!؟ آره بمیر. بمیر تا بدونی من دو هفته تو اون هلفدونی چی کشیدم از درد.
پلک بر هم فشار میدهم و به زور خیره به صورتش میشوم که در برابر اشک هایم، کاملا تار شده است
_ چرا... چرا نمیفهمی! میگم من لو ندادمت... به خدا من هیچی به آقام نگفتم اکبر...
نفس نفس زنان بینی اش را بالا میکشد و چشمان بیرون زده از حدقه اش را به صورتم میدوزد
_ پس حتما کلاغا خبر رسوندن آره!؟ خود کثافتت گفتی، جز تو کی از حال و روز من خبر داره!؟ ولی این و بدون منم خوب میدونم داری چه غلطی میکنی. همون کلاغ بهم خبر رسونده با کی دل میدادی و قلوه میگرفتی. بشین و ببین من کی جیگر تو رو به بسوزونم.
_ دست از سرم بردار... اونی که بساط کثافت کاریات و لو داد، من نبودم، مادرت بود.
اشک ریزان، بی آنکه دیگر طاقت کتک خوردن داشته باشم صدای فریادم میچرخد و مینشیند میان گوش هایش. کمربند میان دستانش خشک میشود و پاهایش انگار میخ میشوند بر زمین. با دهانی که مزه گس خون میدهد چانه ام بر هم میخورد و دهانم به زور باز میشود
_ اینقدر عوضی شدی که...که دیگه زری ام تحمل این کثافت کاریات و نداره.
کمربند را بالا می آورد و با خشمی که دیگر فهمی برایش نگذاشته، ضرباتش را محکم تر بر بدنم مینشاند. جیغ کشان زیر دستانش، چشم هایم در سیاهی مطلق فرو میروند و زمین و زمان دور چشمانِ بی سو شده ام میچرخد
_ ولش کن... ولش کن بی پدر بهت میگم ولش کن...
با صدای فریادی که در گوش هایم میپیچد، انگار خون دوباره به رگ هایم بر میگردد. بدون آنکه توان باز کردن چشم هایم را داشته باشم لب گاز میگیرم میان درد و مینالم
_ زری... زری به دادم برس...
صدای دویدن هایش خوب به گوشم میرسد. دوان دوان به سمتم می آید و مقابل پایم زمین میخورد
_ الهی بمیری اکبر... الهی بری لا دست اون بابای گور به گور شده ات که دیگه اینجوری دست روی این دختر مظلوم بلند نکنی. هار شدی آره!؟
نفس نفس زنان آب دهانش را پرت میکند
_ آره هار شدم. شدم عین خودت... تو لو دادی من و به عمو آره؟
گوش هایم از صدای نعره اش به سوت می افتند و سینه زری ست که از بغض و گریه به خس خس می افتد _ آره من لو دادم. بیا... بیا من و هم بزن. تا کی میخوای دهن به این نجسیا بزنی از خدا بی خبر.
من لوت دادم تا عمو مهرعلیت حسابت و بذاره کف دستت. الانم دعا دعا میکنم زودتر برگرده و ببینه باز پات و تو خونه اش گذاشتی، اون موقع دیگه حسابت با کرام الکاتبینه.
میان آغوش زری آهسته چشمان به اشک نشسته ام را باز میکنم. اکبر از فرط حرص رگ های صورتش بیرون میزنند و به یکباره پا میکوبد به کوزه ی بزرگِ خیارشو بی نوا که بر زمین می افتد و اطراف را آب بر میدارد.
_ حالیت میکنم زری... یه کاری میکنم که بفهمی نباید با پسرت این کار و میکردی. واسه توام دارم نکبت. خوب میدونم چی برم و به آقات بگم. از این به بعد تو دختر عموی من نیستی دشمن خونی منی این و یادت بمونه.
سر به سینه ی زری تکیه میدهم و صدای قلب پر تپشش زیر گوش هایم گریه ام را بیشتر میکند. اکبر در زیر زمین را میکوبد، آخرین پنجره را میشکند و همچون حیوانی درنده از خانه بیرون میزند. درد از یک سمت، بغض از سمتی دیگر با هم به رقابت می افتند تا ببینید قرعه به نام کدام یکی شان می افتد تا زودتر خفه ام کنند. دست زری لرزان بالا می آید و می نشیند روی گونه به زخم افتاده ام
_ خورشید! من بمیرم برات. الهی که بشکنه دستش. پاشو دورت بگردم، باید زودتر ببرمت خونه خودم، آقات و اشرف سادات الاناست که از خونه عمو سلیمون برگردن، پاشو دختر.
با آخرین ذره ی جانی که در بدنم مانده، خودم را بالا میکشانم. بغضِ وامانده در گلویم اما از همه بدتر به جانم می افتد. لباس های خاکی ام را میتکاند و با پارچه ی تمیزی که در دست دارد خون از گوشه دهانم پاک میکند. طعم شور خون را قورت میدهم و صدای فریاد هایش که در گوشم میپیچد، وجودم میلرزد
_ نکنه... نکنه بره و بلایی سرش بیاره...
چشم به نگاه اشکی و ترسیده ام میدوزد و تعلل کنان دهان باز میکند_ نمیتونه. جلو آسِد مالک نمیتونه قد علم کنه. تو فقط آروم باش خودم میدونم چجوری حسابش و بذارم کف دستش، میذارمت خونه، خودمم میرم کلید ساز میارم که قفل و عوض کنم. تو جوب که بخوابه تازه میفهمه چقدر بدبخت شده.
دست پر زورش از جا بلندم میکند، چادر گلدارم را روی سرم می اندازد و از پله های زیرزمین می کشاند به دنبال خودش قدم های بی جانم را. زری جلوتر از من خودش را به مقابل در میرساند تا سرکی بکشد که مبادا کسی از راه برسد. پا به کوچه که میگذارم، چشمانم فقط آسفالت خیابان را نظاره میکنند و سرم را بلند نمیکنم در مقابل تردد مکرر همسایه ها!
و قلبم محکم میکوبد و ناله کنان میگوید
"دعا کن که او هم نیاید، نیاید و نبیند حال و روزت را!"
حتی نمیفهمم چگونه کوچه پس کوچه ها را طی میکنیم، حتی نمیفهمم زری چگونه از زیر نگاه های بقال و میوه فروش و غیره و ذالک فراری ام میدهد که مبادا زبان به یاوه گویی باز کنند! به در خانه اش که میرسیم، نفس نفس زنان کلید از کیف پول کوچکش بیرون میکشد، به سرعت در را باز میکند و نگاه به صورتم می اندازد
_ برو تو، زودباش. اول یه آبی به دست و صورتت بزن بعدم بشین یه چیزی بخور، سماور روشنه. رنگ به رو نداری. منم برم دنبال کلیدساز.
سری به نشانه تایید تکان میدهم، وارد خانه میشوم و در به رویم بسته میشود. لنگان لنگان از حیاط کوچکِ خانه اش میگذرم و با لباسی که از لکه های خون نجس شده است، دلم نمی آید پا داخل اتاق تمیز و پاکش بگذارم! مینشینم یک گوشه، روی موزاییک های شکسته ای که ردِ روغن موتور اکبر رویشان افتاده. سر به دیوار تکیه میدهم و اشک هایم همچون سیل طغیان میکنند. چشم های بی نوایم از فرط گریه میسوزند و قلب بیچاره ام آنقدر تند تند میزند که انگار دیگر خسته است از دست من و روزگارم! صدای باز شدنِ در که بلند میشود به سرعت خودم را به آشپزخانه ی کنج حیاط میرسانم و لب گاز میگیرم که صدایم در نیاید. آقا مجید کلید ساز قفل در را در عرض چند دقیقه عوض میکند و دستمزدش را که میگیرد خداحافظی کنان از خانه دور میشود. آهسته از پشت دیوار آشپزخانه سرک میکشم، بیرون می آیم و می ایستم در برابر زری. سر به سمتم که میچرخاند آه از نهادش بلند میشود و چادرش را آویزان به میخ دیوار میکند
_ نرفتی بشینی نه! از اون موقع تو حیاط بودی!؟
دستانم را در هم قفل میکنم و چشمانم از اشک دوباره تار میشوند
_ دلم نیومد زندگیت و کثیف کنم، لباسام کثیفه.
دستش را به سمتم دراز میکند و غم میدود میان چهره اش_ بیا دورت بگردم. جز تو کی و دارم مگه من! اون خونی که گوشه لبت خشک شده به خاطر منه، تو امروز جور من و کشیدی. حالا بیا نذار بیشتر شرمنده ات بشم.
ناتوان تر از آنم که حرفش را نخوانم، آرام قدم برمیدارم و وارد اتاق جمع و جورش میشوم. همه چیز به راه است، حتی زندگی سماور در حال جوش که یک گوشه، روی میزی چوبی کنج اتاق نشسته، منظم تر از زندگی من است! چادرم را می اندازم یک گوشه و مینشینم کنج پنجره ایی که خنکای سایه اش کمی جان را به تنم برمیگرداند. زری مینشیند مقابل پنکه و با دستمالی سفید پاک میکند عرق از پیشانی اش.
_ جون راه رفتن که پیدا کردی پاشو یه آب به دست و صورتت بزن. دو سه روزی ام همین جا بمون، کیلد و هم که دیگه عوض کردم اکبر جرئت نمیکنه این طرفا پیداش بشه. میرم برات لباسم میارم، اگه آقات خبر ازت گرفت میگم بچه مهلقا مریض شده، اومدی پی کمک.
پوزخندی میزنم و آهسته میگویم:_ آقام خبر از من بگیره! چه خنده دار!
لب میگزد_ اینجوری نگو، هر چی هست آقاته. توبه کن.
چشم می دوزم به سمت انتهایی ترین گوشه حیاط و قورت میدهم تمام بغض هایی که اگر رهایشان کنم خفه میشوم میان اشک ها.
چشم میچرخاند در صورتم و انگار که مزه مزه میکند کلامش را _ حداقل من یکی خوب میدونم آقات چقدر به فکرته! من و ببین! اگه آقات نبود منم لابد لادست اون رحیم گور به گوری بودم. اینقدر فکر و خیال نکن. نمیذارم توام مثل من بختت بسوزه. نمیذارم اون اکبر در به در هر گوهی خواست بخوره. هر چند که دل وامونده خودمم آشوبه.
کلام آخرش را زیر لب میگوید و به خیال خودش نمیخواهد که بشنوم نگرانی اش را اما میشنوم! به هزار زحمت، دست بر پشتی میگیرم، از جا بلند میشوم و آهسته به سمت حیاط راه می افتم. قدم هایم بی جان روی زمین کشیده میشوند و قلبم تند و تیزتر از همیشه میپیچد در گوش هایم. مزه خون دهانم را رها نمیکند. شلنگ بخت برگشته ایی که روی زمین، زیر آفتابِ داغ مرداد رنگ و رویش رفته است را بر میدارم و شیر آب را تا انتها باز میکنم. زخم هایم آنقدر میسوزند و درد میکنند که حتی برایم مهم نیست آبی که از شلنگ خارج میشود، داغ تر از همیشه میسوزاند وجودم را. بر خود می‌پیچم درست شبیه پیچک خشکی که به دور تنه درخت پیچیده و انگار میخواهد شیره جانش را بگیرد!
_ خورشید! کجا موندی؟
با صدای زری آب را میبندم، صورتم را با گوشه ی تمیز لباسم پاک میکنم و دوباره به سمت اتاق میروم. سفره ی کوچکش یک گوشه پهن است و نان ها زیر یک تای سفره گذاشته شده اند که خشک نشوند. لیوان را پر میکند از چای و نگاهش را به سمتم میدوزد
_ بیا بشین یه چیزی بخور. من دیگه باید برم. این پماد و هم بزن رو زخمات خوب میشن زود.
مینشینم کنج خانه و زانو به بغل ماتم میبرد به گل قالی
_ منم مثل خودتم مگه نه! مثل زری اون زمانا! اون زری ای که هیچ وقت برام تعریف نکردی که چی شد که روزگار از قلب تهرون رسوندش به اینجا!
نگاه از صورتم میگیرد و نانی که در دست دارد را دوباره میگذارد زیرِ تای سفره
_ بذار قصه ها تو قصه ها بمونن... قصه من که دیگه تموم شد، جوونی من که دیگه رفت اما نمیذارم تو هدر بشی. نه تو اون زری ای نه دیگه روزگار مثل اون روزاست.
بغض نمیگذارد که ادامه بدهد کلامش را، از جا بلند میشود و به سمت حیاط راه می افتد. پایش به دمپایی نرسیده دوباره میگویم:_ زری جان... اگه... اگه دیدیش...
سر به سمتم برگرداند و نگاهش غم زده تر از خودم میچرخد در صورتم
_ آروم بگیر، باشه. اگه خودم دیدمش یا حتی مهلقا بهش میگیم ناخوش احوالی. بشین دیگه یه چایی بخور رنگت بیاد سرجاش.
بی آنگه بگذارد اشک سرگردان در چشمانش را ببینم به سرعت حیاط را طی میکند و از در بیرون میرود.
شبیه دیواری ترک خورده آوار میشوم در خودم و صدای گریه هایم سکوت کر کننده خانه را میشکند. سفره هم دست نخورده باقی می ماند و آبِ سماور میجوشد از بس که انتظارم را میکشد. نگاهم را به آسمان می اندازم، من کجا و خورشید گرمی که در قلبِ آسمانش میتابد کجا! با زانوانی در شکم جمع شده کنج خانه در خودم فرو میروم و سر بر زمین خشک میگذارم. گوشه چشمم دم به دم آنقدر خیس میشود و خشک میشود و آنقدر قلبم بی تابی میکشد که حتی نمیفهمم چشمان بی سو شده ام کی میان تنهایی و تاریکیِ خانه ی زری به خواب میروند...

بیشتر بخوانید

آخرین پارت های ارسال شده

عضویت در رمان
عضویت در رمان رایگان بخون!

میتونی این رمان رو با دریافت سکه، رایگان بخونی!!

عضویت در رمان
عضویت در رمان هنوز عضو رمان نشدی؟

برای اینکه بتونی این رمان رو بخونی باید عضو رمان بشی. پس همین الان روی دکمه زیر ضربه بزن تا درخواستت ارسال بشه.

4.8 از 5
★ ★ ★ ★ ★ ★ ★ ★ ★ ★
بر اساس 25 رای
5 ★
92%
4 ★
4%
3 ★
0%
2 ★
0%
1 ★
4%
شما چه امتیازی می‌دهید؟

نظرات رمان خورشید شب برفی

  • المیرا

    1

    من چون مو به مو باید تحلیل کنم ببخشید که خیلی حرف میزنم خانم حسینی🙈 یه نکته خیلی قشنگ شخصیت خورشیده که من دارم حس میکنم خیلی قوی قراره بشه

    ۸ ساعت پیش
  • سمانه حسینی | نویسنده رمان

    اویییی قربونت با این کامنتای قشنگت دخترم💋

    ۸ ساعت پیش
  • المیرا

    1

    پر حرفی نکنم🙈 واقعا عاشق رمان شدم مخصوصا توصیفات فضا که آدم انگار واقعا داره تو سال ۶۸ زندگی میکنه این خیلی خیلی قشنگه. منتظر پارت بعدی ام سمانه جون مرسی ازت💋

    ۸ ساعت پیش
  • المیرا

    1

    شخصیت داریوشم به نظرم یه کاسه ای زیر نیم کاسه اش هست مخصوصا اینکه صحرا اشاره کرد به اینکه ضلع غربی عمارت ممنوعه رفتنش. اما حس میکنم واقعا خورشید و دوست داره فقط امیدوارم خورشید عاشقش نشه :))

    ۸ ساعت پیش
  • المیرا

    1

    باید اعتراف کنم تا پارت ۲۷ کلیشه ای نبود اصلا و واقعا حس رمانای قدیمی که کلیشه داشتن و نداد مخصوصا ترسناک بودنش که واقعا این عمارت حس ترس و به جون آدم انداخت😄

    ۸ ساعت پیش
  • مهدیه

    در پارت 41

    عالی بود عالی عالی عالی

    ۸ ساعت پیش
  • سمانه حسینی | نویسنده رمان

    نوش نگاهت مهدیه قشنگم 🫠🫶🏻

    ۸ ساعت پیش
  • راحیل

    در پارت 271

    چمیفهمم خودم خنک کردم خار کردم عین چیی پشیمونم الان

    دیروز
  • نسترن

    در پارت 271

    بیخیالش دیگه یارو رفت که رفت😁

    دیروز
  • لیلا

    در پارت 271

    سمانه استوری دیدم خورشید خیلی خوشگل شده بود ولی حیف افتاده دست داریوش ایی

    دیروز
  • ندا (تلفن چی)

    در پارت 271

    واقعا حیف این دختر به خدا پس این ایمان کدوم گوریه😩

    دیروز
  • لیلا

    در پارت 271

    ایمان نیاد دیگه بهتره

    دیروز
  • فن خورشید🌝

    در پارت 271

    واقعا دیگه لیلا به نظرت ایمان نمیاد؟🥺

    دیروز
  • سمانه حسینی | نویسنده رمان

    بچه ها ایمان برمیگرده نگران نباشید 🥰

    دیروز
  • لیلا

    در پارت 271

    صد درصد برمیگرده اما اینو موندم به خورشید چی میگه

    دیروز
  • شیما

    در پارت 271

    منم مطمئنم برمیگرده اما خب زن داره و احتمالا چند سال بعد میاد یعنی احتمالا زنش و طلاق داده حتی شاید بچه داشته باشه

    دیروز
  • لیلا

    در پارت 271

    وایی شیما آفرین به ذهنت حالا اینجوری هم نمیشه یعنی ازدواج کنه ولی بچه ن دیگه 🤣

    دیروز
  • شیما

    در پارت 271

    لیلا باور کن فانتزی من اینه😂 یعنی مثلا بعد از ده سال اینا همدیگر رو میبینن خورشید از داریوش بچه داره و داریوش مرده به امید خدا😁 ایمانم حتمی یه بچه رو داره دیگه

    دیروز
  • سهیلا (ناظم گروه)

    در پارت 271

    با اجازه تون باید بگم منم عین شما فکر میکنم قطعا بعد از سالها هم و میبینن ولی خب با بچه

    دیروز
  • لیلا

    در پارت 271

    نه بابا خدا نکنه

    دیروز
  • نسترن

    در پارت 271

    وای بچه ها منم حس میکنم ایمان و خورشید هر کدوم با بچه هاشون همدیگه رو می بینن بعد ایمان دیگه دکتر شده و خورشیدم پرستار شاید واقعا بعد از ده سال ببینن همدیگه رو

    دیروز
  • لیلا

    در پارت 271

    اینجوری نمیشه نه بابا دیگه پیر میشن فک کن خورشید ۳۰ساله میشه کلا رمان بی معنی میشه اینجوری

    دیروز
  • شیما

    در پارت 271

    آقا من دیگه عقلم قد نمیده🥲 پس ایمان کی میخواد بیاد؟ اصلا با وجود اینکه خورشید زن داریوشه خب بیادم مگه فایده ای داره🥲

    دیروز
  • لیلا

    در پارت 271

    اینو خوب اومدی فایده نداره و عمرا داریوش خورشیدو طلاق نمیده

    دیروز
  • نسترن

    در پارت 271

    لیلا سمانه سرمون و کوبید به طاق😆 میگه کلا حدستون غلطه😬

    دیروز
  • لیلا

    در پارت 271

    دیگه مغزم کار نمیکنه هر بشه فقط زودتر بشه

    دیروز
  • سارا

    در پارت 271

    بچه ها تو عکس شخصیتا اگه دقت کنید ایمان و خورشید یه عکس دارن کنار همن و جوونن پس خیلی زود میرسن به هم

    دیروز
  • سهیلا (ناظم گروه)

    در پارت 271

    آره واقعا لیلا اگه خدایی ده سال مثلا بگذره دیگه چیزی از عشقشون نمی مونه اصلا

    دیروز
  • نسترن

    در پارت 271

    عشقشون بخوره تو سر من سهیلا😂 بابا پیر میشن

    دیروز
  • لیلا

    در پارت 271

    وایی بچه ها فک کنین ایمان با دندون مصنوعی بیاد دیدن خورشید خیلی چیز میشه 🤣🤣اما بازم میگم آره ازدواج میکنن اما بچه دیگه زیادیه

    دیروز
  • نسترن

    در پارت 271

    با دندون مصنوعی🤣🤣 ترکیدم لیلا خدا نکشتت

    دیروز
  • لیلا

    در پارت 271

    آره دیگه دختر اینجوری بی عشق بشن بهتره

    دیروز
  • فاطیما

    در پارت 271

    وای خدا نکنه اونجوری همه خورشید سهم داریوش میشه پس طالبی خوردن ایمان چی میشه😔😆

    دیروز
  • هانیه (شرور گروه)

    در پارت 271

    بترکی فاطی گفتم الان میای این و میگی ها🤣

    دیروز
  • لیلا

    در پارت 271

    اشکال نداره به جا ایمان داریوش میخوره 🤣🤣

    دیروز
  • فاطیما

    در پارت 271

    وای نگو لیلا جیغ میزنم به خدا😆

    دیروز
  • نسترن

    در پارت 271

    مرگ بخوره داریوش جای طالبی😂 آقا من تو سرم نمیره تو رو خدا

    دیروز
  • لیلا

    در پارت 271

    میخوره بابا یکم دیگه صبر کن میگم فقط کاش چیز بشن بخدا نمیتونم بنویسم 🤣🤣

    دیروز
  • شیما

    در پارت 271

    لیلا بیا دم گوشم بگو🤣👂🏻

    دیروز
  • لیلا

    در پارت 271

    زشته خوب نیست🤣🤣

    دیروز
  • فاطیما

    در پارت 271

    لیلا بیا در گوش من بگو دیگه از من شرور تر نیست😝

    دیروز
  • لیلا

    در پارت 271

    همین مونده به تو بگم فاطی 🤣🤣 اینجارو به آتیش میکشی 🤣🤣نمیخواد

    دیروز
  • فاطیما

    در پارت 271

    اصلا از من چشم و گوش بسته تر دیدی تو😔🤣

    دیروز
  • لیلا

    در پارت 271

    آره عزیزم تو که اصلا نمیدونی این چیزها چیه 🤣

    دیروز
  • مینو

    در پارت 271

    اینجا همه چشم و گوشا بستس فاطیما فقط شیطان رجیم زیاد وول میخوره بینمون استغفار کنید وای قبلش سمانه ی طالبی خورون بده بهمون دیه

    دیروز
  • ندا (تلفن چی)

    در پارت 271

    از همه چشم و گوش بسته تر فاطیماست🤣

    دیروز
  • راحیل

    در پارت 271

    خوبه که میخوان کیس برن و ببوسن دندونا میفتن بیرون 😅😅🤣🤣

    دیروز
  • نسترن

    در پارت 271

    راحیل🤣🤣 من نگران دم و دستگاه ایمانم

    دیروز
  • لیلا

    در پارت 271

    چرا نگرانی؟

    دیروز
  • نسترن

    در پارت 271

    نگرانم به خورشید که میرسه دیگه کار نکنه😆

    دیروز
  • لیلا

    در پارت 271

    ای کثافت 🤣🤣 بی ادب

    دیروز
  • نسترن

    در پارت 271

    به خدا میترسم مثل امیرعلی یه سر پیِ بوس بوسی نباشه🤣

    دیروز
  • لیلا

    در پارت 271

    خب میگم نگران نباش اون بوس بوسیو داریوش میکنه دیگه

    دیروز
  • نسترن

    در پارت 271

    اوق با اون سیبیلاش😩

    دیروز
  • لیلا

    در پارت 271

    🤣🤣 اشکال نداره اونجوری هم خوبه

    دیروز
  • هانیه (شرور گروه)

    در پارت 271

    وای راحیل گسستم🤣 فکر کنم ایمان مثل امیرعلی خوش شانس نباشه چیزای خوبی گیرش بیاد

    دیروز
  • سهیلا (ناظم گروه)

    در پارت 271

    اگه داریوشه که نمیذاره هیچی به ایمان بماسه🤭

    دیروز
  • لیلا

    در پارت 271

    آره اصلا اینجورش کلیشه ای میشه بعد ده سال یا خدا

    دیروز
  • هانیه (شرور گروه)

    در پارت 271

    موافقم باهات لیلا. ای بابا سمانه تو رو خدا یه نمه اسپویل کن ما مغزمون پوکید بس که فکر کردیم و حدس زدیم

    دیروز
  • لیلا

    در پارت 271

    مغز من خیلی وقت میشه کپک زده

    دیروز
  • سمانه حسینی | نویسنده رمان

    دخترااااا با احترام باید بگم کلا حدس هاتون همه غلطه🤪

    دیروز
  • شیما

    در پارت 271

    سمانه جون نخند تو رو خدا ذهن ما رو با این رمان بدجوری به چالش انداختی🤭😁

    دیروز
  • راحیل

    در پارت 271

    من *** یکی بهم امروز پیشنهاد دوستی داد خودمو فس کردم گفتم نه الان مثل چیی پشیمونم میاس الان با اون لاس بزنم 😢😢

    دیروز
  • نسترن

    در پارت 271

    ای خاک عالم🤣 چرا خب چس کردی خودت و🤣

    دیروز
  • راحیل

    در پارت 271

    خیلی اوضاع خیطه🤣🤣

    دیروز
  • راحیل

    در پارت 271

    خدا نکشتت 😃😃😆😆 تریسام زمان قدیم🤣🤣

    دیروز
  • سهیلا (ناظم گروه)

    در پارت 271

    والا به خدا نه داریوش میتونه بگذره از خورشید نه ایمان به نظرم یادش رفته🤭😂

    دیروز
  • راحیل

    در پارت 271

    دوباره شب جمعه شد سینگل ها حالشون خراب شد

    دیروز
  • ندا (تلفن چی)

    در پارت 271

    بقیه سینگلای بدبخت کجایید🤣

    دیروز
  • نسترن

    در پارت 271

    کامنتای بقیه رمانا تیتیش مامانی💅 کامنتای رمان سمانه😈💀

    دیروز
  • راحیل

    در پارت 271

    به قیافش میخوره از این مردای هورنی باشه😈😈

    دیروز
  • نسترن

    در پارت 271

    آخ آخ دقیقا راحیل😈 از ایناست کهه فقط خدا رحم کنه به خورشید

    دیروز
  • سهیلا (ناظم گروه)

    در پارت 271

    اگه رمان قدیمی نبود میگفتم یقینا ایمان میاد سه تایی با خورشید حال میکنن حیف که رمان دست و پامون و بسته🤣

    دیروز
  • راحیل

    در پارت 271

    اره والا خدا برسه به دادش خدا برسه به دادششس

    دیروز
  • راحیل

    در پارت 271

    طالبی ها چیزی دیگه میگفتن ولی 😃😃

    دیروز
  • ندا (تلفن چی)

    در پارت 271

    این پارت طالبی خورون و بنداز جلو ما سمانه ما دیگه به بقیه چیزاش کار نداریم🤣

    دیروز
  • راحیل

    در پارت 261

    اصل مطلب رو بهت گفتم 😄😄

    دیروز
✍️

رویای نویسنده شدن رو به واقعیت تبدیل کن! شروع مسیر با کلاس‌های نویسندگی ساناز لرکی

ثبت‌نام در بله
کپی شد!
آیدی کپی شد!
درخواست عضویت
هنوز عضو رمان نشدی؟
در حال ارسال نظر... لطفاً شکیبا باشید
ثبت نظر و امتیاز
نظرت به دیگران کمک می‌کند
شما چه امتیازی می‌دهید؟
برای ثبت امتیاز روی ستاره‌ها کلیک کنید
نام شما (اختیاری)
متن نظر (اختیاری)
۰ / ۳۰۰
خصوصی ارسال شود؟
فقط نویسنده نظر شما را می‌بیند و اینجا نمایش داده نمیشود
از اینکه نظرتان را با ما در میان می‌گذارید سپاسگزاریم 🙏

نظر شما کمی کوتاه است. چند کلمه بیشتر می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند و به خوانندگان دیگر کمک کند بهتر تصمیم بگیرند. مثلاً می‌توانید بنویسید:

  • چه چیزی در داستان، شخصیت‌ها یا نثر نویسنده برایتان جذاب بود؟
  • آیا رمان توانست با شما ارتباط برقرار کند یا احساسی را برانگیزد؟
با تشکر از همکاری شما ❤️