رمان جغد انبار جلد دوم | دراگومیر

شاید منتظری قصه از نگاه ایلیا یا هانا شروع بشه.
می‌خوام کمکت کنم.
چون ایلیا و هانا هرگز به تو حقیقت رو نمیگن.
اما من مثل اونا نیستم! واقعیت رو نشونت میدم.
پس بیا قصه رو از یه دروغ شروع کنیم:
«هانا هیچوقت آیزاک رو نکشت»
- مامانم کجاست؟
فقط خودش و آیزاک صدای غر غر کودکانش رو شنیدن.
هلال ماه با حرص ابرهای سیاه رو کنار می‌زد تا شاهد این صحنه باشه و شکست می‌خورد. جیرجیرک‌ها ساکت شدن چرا که اونا هم می‌خواستن بشنون و ببینن. ماهی‌های قرمز رودخونه در نزدیک‌ترین حالت ممکن زیر آب و به دور همدیگه می‌رقصیدن... اونا مثل بقیه طاقت شنیدن حرفاشون‌و نداشتن. جلبک‌های لزج رودخونه به آرومی روی سطح آب جلو رفتن؛ اما همین که به زیر پل متحرک رسیدن، چشمشون به دختر بچه‌ای دقیقا کنار رودخونه خورد.
منظورم هانائه... هانای نُه ساله.
تصویر نورانی کرم‌های شب تاب روی چشماش نقش بست. هلال ماه و پل متحرک که از قضا امشب چراغونی و زیبا شده، دست به دست هم دادن تا موج موهای پر کلاغیش رو نشون بدن. رودخونه‌ی شاران به امواج وحشیش معروف بود؛ ولی الان ساکت و آروم شد، انگار می‌خواست با زبون بی‌زبونی هانا رو به دل آب دعوت کنه...
حق هم داشت!
هانا اون شب زیر پل متحرک شاران می‌لرزید. از ترس آیزاک و نگاه شرور سیاهش عقب عقب می‌رفت و فقط چند سانتی متر با افتادن توی رودخونه فاصله داشت.
تخته سنگ‌های سیاه اطراف رودخونه خودشون و خلقت رو سرزنش کردن که چرا نمی‌تونن روی سر آیزاک آوار بشن و هانا رو نجات بدن؟
عجیب بود که طبیعت فقط از خیسی زیر چشم‌های هانا فهمید چه اتفاقی افتاده.
انگار فهمید امروز تولدشه!
فهمید کاخ آرزوهای دختر بیچاره روی سرش خراب شد.
اصلا یه نگاه به دست‌های لرزون و پیراهن پسرونه‌ی خونیش کافی بود که تا ته ماجرا بری. نکنه کسی رو کشته؟
چکمه‌هاش گِلی و کثیف بودن، حتی ردّشون از بالای پله‌های سنگی و تا کنار رودخونه مشخص بود. نکنه مسافت زیادی رو دویده و فرار کرده؟
قفسه سینه‌ش تند تند بالا و پایین می‌شد. خرناسه می‌کشید، گریه می‌کرد و سر آیزاک جیغ می‌زد، روشناییِ آتش خشم و نفرتش از چراغ‌های پل هم قوی‌تر بود... نکنه کلئوپاترا بهش گفت دختر نامشروع و حرومزاده‌ی هاووکه و جشن تولدش رو خراب کرد؟
- ازت پرسیدم مامانم کجاست؟ جواب بده!
شب در سکوت فرو رفت و گذاشت آیزاک با بی‌رحمیش افسار رو به دست بگیره.
دلایل زیادی برای کینه‌ش نسبت به هانا داشت. از این دختر بچه‌ی سرتق وحشی متنفر بود و عوقش می‌گرفت... .
چطور می‌تونه به هانا رحم کنه وقتی همین چند ساعت پیش با تیزیِ زهرآلود زخمیش کرد؟ اگر دستش به پادزهر نمی‌رسید همونجا کف آزمایشگاه باید منتظر مرگ می‌موند.
درد کتفش رو پشت کت و شلوار شیک و نگاه خونسردش پنهون کرد. درحالی که شمرده شمرده از پله‌های سنگی پایین می‌اومد، خیره به هانا لب زد:
- مامانت؟ داره روی تخت به وزیر جنگ سرویس میده. بهت یاد دادن این کلمه یعنی چی، نه؟! تو باهوشی دیگه.
رعشه‌ای از فرق سر تا دلش پایین اومد. هانا اون لحظه تمام زورش رو زد تا گوش‌های کوچیکش رو نگیره و یا جیغ نکشه... چه فایده!
تصویر اون خاطره‌ی فجیع و کابوس‌وار از جلوی چشماش کنار نمی‌رفت.
- شاهدخت بیچاره! عیبی نداره هانا... تو بچه‌ی معمولی‌ای نیستی که با همچین چیز ساده‌ای ذهنت بهم بریزه. خوابیدن مامانت با پدرت چه عیبی داره؟
چشمای هانا از حدقه دراومد و گلوش از بابت یه حالت تهوع طوفانی ورم کرد.
سرش رو به طرفین تکون داد و لحظه‌ای ناخودآگاه و عاجزانه غرید:
- خفه شو... .
هانا از خودش بیزار بود که باعث و بانیِ همه چیز مادرشه و بازم سرش رو به اطراف می‌چرخونه تا مامانش رو پیدا کنه... تنهایی از این آدم می‌ترسید.
نکنه مادرش نمی‌دونه آیزاک کیه؟
خدایا...
این اولین بار بود یه جامینی رو از نزدیک می‌دید.
نگاهی به پشت سرش انداخت. دیگه هیچ فاصله‌ای با آب تاریک رودخونه نداشت.
خودکشی بهتره یا تنها شدن با این هیولا؟
دوباره به آیزاک خیره شد. جوشش خشم و نفرتش انقدر عمیق بود که اشک توی چشماش هم باهاش به قُل قُل افتاد.
- تو... تو جاسوس جامینی؟
کفش‌های براق و نوک تیز آیزاک روی آخرین پله موند.
- تمام اطلاعات پروژه دست توعه، همه رو گول زدی تا اطلاعات رو به دست بیاری. حالا می‌خوای اون همه لطفی که مامانم بهت کرده رو زیر پا بزاری؟
وقتی آیزاک از اون لبخندهای یخ و قدرتمندش می‌زد دل کوچیک هانا مچاله می‌شد.
پس اون ابلیسی که مامان می‌گفت توی نگاه و حرکات جامینی‌ها پنهون شده، همینه؟
- من دست راست و اَمین هاووکم، و همچنین استاد تو. اگر من نبودم تو هیچی نداشتی. بهت اطمینان میدم کسی حرفت رو باور نمی‌کنه هانا... اگر هم چیزی رو لو بدی، اولین نفر سر مامان خودت به باد میره.