رمان شاه نشین تاریکی

شرط بازی همین بود. برنده صاحب دخترک می‌شد. یه ورق روی میز انداختم. صدای برخوردش با سطح چوبی میز، دقیق و حساب‌شده، بین همه‌ی افرادی که دور میز نشسته بودند طنین انداخت. یکی از افراد با دیدن ورق رو شده نفسی گرفت، یکی قهقهه زد و بقیه با نگرانی پوفی کشیدند. تنها واکنش من سکوت بود؛ سکوتی که همیشه سنگین‌تر از هر صدایی شنیده می‌شد.

رایان با دیدن ورق رو شده، با خیال راحت به صندلی چرمی‌اش تکیه داد و یه ریسه دود از گوشه‌ی لبش بالا رفت. درحالی‌که نگاهش روی میز بود با لحن معنی‌داری گفت: «مرصاد، مطمئنی می‌خوای تا آخر بری؟» فقط نگاهش کردم؛ جواب من برای اکثر سوال‌ها همیشه یه نگاه بود، یه نگاه کوتاه اما پر وزن. ته دلش می‌دونست وقتی تصمیمی بگیرم، نه پول، نه قانون و نه حتی آدم‌ها جلودارم نمی‌شن.

یکی از مردانی که دور میز نشسته بود، با لهجه‌ی غلیظی رو به همه‌مون گفت: «من اگه دختره رو ببرم هفته‌ی اول می‌ریم ریو دو ژانیرو واسه جشن ساحلی... شاید دلش خواست برگرده پیش شما، اون موقع ارزونی خودتون.» بقیه خندیدند؛ ترکیب چندش‌آوری از مستی و شهوت. رایان مثل همیشه لبخند تمسخرآمیزی روی لب داشت، اما حالت صورت من هیچ تغییری نکرد.

دست چرخید و چرخید تا دوباره نوبت من شد. ورق بعدی رو آروم بالا آوردم. لبخند کوتاهی کنج لبم نشست؛ همون لبخند بی‌احساس همیشگی که به همه یادآوری می‌کرد من نمی‌برم، بلکه انتخاب می‌کنم کی ببازه. رایان دستی به ته‌ریشش کشید و گفت: «مرصاد، بازی سمت توعه... کارتت رو بنداز.»

این‌بار تکیه‌ام رو از صندلی گرفتم. به‌جای پرت کردن کارت روی میز، فقط یه ورق صاف وسط میز گذاشتم. صدای برخورد آخرین ورق به میز، انگار حکم قطع‌شدن نفس همه بود؛ همه با چشم‌های گرد شده به کارتی که رو کرده بودم خیره شده بودند. رایان با خونسردی تمام سیگارش رو خاموش کرد و کوتاه گفت: «تمومه.»

با خیال راحت به صندلیم تکیه زدم. از همون موقع که بازی شروع شده بود، از نظر من تموم شده بود؛ چون من هیچ‌وقت برای لذت یا برد پوکر بازی نمی‌کردم، بلکه برای مالکیت کارت می‌انداختم. مالکیت هرچیزی که روی اون شرط بسته شده بود؛ و در این لحظه مالکیت من دخترکی بود که با سر افتاده، غرق در سکوت و استرس، بهم می‌فهموند بعضی چهره‌ها قبل از شکست خوردن چقدر می‌تونن مظلوم باشن.