رمان چند قدم فاصله

- کی قراره لهش کنه؟ تو؟
لحنش به قدری تمسخر آمیز بود که تنم گر گرفت و آتش خشم تو وجودم زبونه کشید.
فکری رو که همون لحظه به ذهنم رسیده بود به زبون آوردم و با نگاهم جفتشون رو تو آتیش خشمم سوزوندم.
- آره… من… دو سه هفته دیگه که جواب اون تست کوفتی دی ان ای بیاد و مشخص بشه بابای بچه منم عقدش میکنم… عقدش میکنم و به روح رعنا قسم یه روزگار سیاهی واسش میسازم که نقل دهن محافل خاله خان باجیا بشه…. بشین و تماشا کن دارا.
آلا تو خودش جمع شد و با چشم های وق زده بهم خیره شد.
ترسونده بودمش.
لبخندی از سر رضایت زدم که ناباورانه سر تکون داد و از آستین دارا آویزون شد.
برادر ساده من.
خیلی بیشتر از اونی که باید بهش بها داده بود.
- نفست رو میگیرم آلا زرباف… بختک میشم و می افتم به جونت… بلایی به سرت میارم که روزی صدبار آرزوی مرگ کنی.
آهسته هق زد که دارا کف هردو دستش رو بالا آورد و به تخت سینه ام کوبید.
- واسه چی داری تهدیدش میکنی؟ نمیفهمی تازه وضعیتش نرمال شده؟
مچ دستاش رو گرفتم و تو صورتش غریدم.
- مگه نگفتی پای گندی که بالا آوردم وایسم… میخوام همین کار رو بکنم
- با این مدلی که در پیش گرفتی گند بزرگتری میزنی
- دخالت نکن دارا.
فریادم دیوارهای اتاق رو لرزوند.
آلا از تخت پایین اومده بود و درست پشت دارا ایستاده بود.
پیراهنش تو دستاش بود و داشت سعی میکرد عقب نگهش داره.
با ضرب مچ دستاش رو رها کردم که کمی عقب رفت.
چند قدمی راه رفتم و دست آخر وقتی دیدم نمیتوتم خودم رو کنترل کنم مشتم رو روی میز فلزی کوبیدم.
- دیگه نمیتونم این دخالت های بیجات رو تحمل کنم... تا جواب تست نیومده بلیتت رو بگیر و برگرد به همون خراب شده ای که ازش اومدی… که اگه بمونی و به کارات ادامه بدی به روح بابا قسم ازت شکایت میکنم و دهن تو رو هم اندازه این دختره سرویس میکنم.
گفتم و منتظر نشدم که جواب بده.
حوصله کش اومدن بحث بینمون رو نداشتم.
توانی برام نمونده بود که بخوام بیشتر از این به جدال بینمون ادامه بدم.
در رو کوبیدم و بدون اینکه پشت سرم رو نگاه کنم از بخش بیرون زدم.
بی توجه به پرستارهایی که از کنارم عبور میکردند و گاهی بهم زیر چشمی نگاه میکردند خودم رو به محوطه رسوندم.
بیمارستان کوچیکی بود و حدس میزدم تا حالا همشون قضیه تست دی ان ای رو فهمیده باشن.
داستان بارداری یه دختر از یه مرد عقیم و تست دی ان ای گرفتن انقدر براشون جذاب بود که دهن به دهن بچرخه.
نفسم رو بیرون فرستادم و سوار ماشین شدم.
در رو محکم بستم و روی صندلی ولو شدم.
چند ثانیه فقط به شیشه جلو خیره موندم. دست هام روی فرمون قفل شده بود و حتی پلک هم نمیزدم.
نفس سنگینی کشیدم و دستم رو تو جیب پالتوم فروبردم.
پاکت سیگار رو بیرون کشیدم و یکی ازش درآوردم.
سیگار رو بین لب هام گذاشتم.
با فندک چندباری جرقه زدم تا بالاخره روشن شد.
اولین پک رو عمیق کشیدم.
دود رو توی سینه ام حبس کردم و چند لحظه بعد آهسته بیرونش دادم.
شیشه رو کمی پایین کشیدم.
هوای سرد با دود سیگار قاطی شد.
حرف هایی که به دارا زده بودم تو سرم تکرار شد.
گفته بودم برادر بزرگترشم و نمیخوام نابود شدنش رو ببینم.
برادری که مجبور شده بود برای در امان نگه داشتن برادرش یه دختر رو تهدید کنه.
پک بعدی رو محکم تر زدم.
تصویر نگاهش به آلا پشت چشمم جون گرفت.
اونجوری که نگاهش کرده بود تنم رو میلرزوند.
دستم رو ازروی فرمون برداشتم و مشت کوبیدم.
سیگار بین انگشتام لرزید اما نیفتاد.
- عقدش میکنم.
گفتم و دود رو با خشم بیرون دادم.

از متن رمان چند قدم فاصله - قلم دیبا کاف