رمان مرد فسیل مغز | پارازیت سیاه

_یاد گرفتی ازم فرار نکنی؟
_تو فکر میکنی هنوز ازت می‌ترسم؟
_ترس فقط یه حسه...من همیشه خواستم یاد بگیری که چه طور احساسات رو خاموش کنی...حالا نوبت درس پس دادنه...میخوام ببینم بدون حس، چند ثانیه دووم میاری.
نه شبیه شکنجه‌گرها بود، نه شبیه آدمای وحشی...بیشتر شبیه کسی بود که می‌دونه وقت داره
_این نتیجه است و از نتیجه راه فراری نمیتونی پیدا کنی.
با نفرت روبهش داد زدم:
_تو هیچ حقی نداری که اینطور منو سر دوراهی مسخره قرار بدی
پشت به من ایستاد. نود درجه چرخید اما هنوز نگاهش به من نرسیده بود. خیره به دیوار مقابلش با همون ژست قبلی زمزمه کرد:
_حق؟
به سمتم برگشت. نگاهش سرد و طعنه آمیز بود. پوزخندی کنج لبش نشست و یه تای ابروش بالا پرید.
_تو وقتی درحال گرفتن "تصمیم" بودی از "حق" کسی پرسیدی؟
سرمو پایین انداختم و چشمامو روی هم فشردم. با بغض لب زدم:
_بسه توروخدا
انگار بیرحم تر از این حرفا بود چون به گذشته‌ای که سعی میکردم فراموش بشه اما هر روز به خوبی یادم مینداخت، چنگ زد.
_نویان
از اوج تباهی که روی قلبم سایه انداخته بود لرزیدم؛ تصویری محو از یه شب شلوغ، یه تماس بی‌جواب، یه قرار به ‌ظاهر بی‌خطر جلوی چشمام ظاهر شد.
_نویان فقط یه پیام رسوند...نه بیشتر...اما پیام برای یه آدم اشتباه بود چون تو عجله کردی دلوین.
اشک‌های داغم گوله گوله روی صورتم چکید. از یادآوری گذشته هرلحظه کمرم بیشتر خم میشد.
_نفر دوم...مهبد
دلم میخواست اون لحظه گوشام کر میشد و هیچ صدایی نمیشنیدم اما هرچه میگذشت صدای بیرحم و آرومش، محکم تر و خشن تر به گوش می‌رسید:
_خواست درستش کنه اما وقتی تو تصمیم گرفتی ساکت بمونی سکوتت بلندتر از هر اعترافی دامن گیر شد.
گلوم به شدت میسوخت. گردنمو محکم توی دستم گرفتم. احساس خفگی و تشنگی زیادی میکردم.
_بهراد
با شنیدن اسم بهراد که آهسته تر زمزمه کرده بود سری به نشونه انکار تکون دادم و با ناله گفتم:
_نه
_اون فکر میکرد داره کمکت میکنه...راه فرار ساخت...ولی تو از راهی رفتی که همه چی از بین رفت
دستامو جلو صورتم گرفتم و با صدای بلندی از ته دل جیغ کشیدم. نگاهش هنوز به من بود. انگار منتظره تا چیزی بگم اما من هیچ حرفی در مقابل حقیقت‌های تلخی که بارها و بارها به روم میاورد نداشتم.
_و آرکا
پوزخندی زد. چشمام روی هم بسته شد اما او با بیرحمی بدون توجه به حال و روزم ادامه داد:
_آرکا فقط زیادی میدونست و آدمایی که زیادی میدونن وقتی کنار آدم اشتباهی بایستن نادیده گرفته میشن
دستام مشت شد. لبامو محکم روی هم فشردم.
_تو داری تاریخ رو از زاویه‌ی خودت تعریف می‌کنی
خیلی ریلکس سری به نشونه تایید تکون داد. انگار نه انگار هر جمله‌اش چه جنجال‌های وحشیانه ای بر سر هممون آوار کرده بود.
_قدرت همینه دلوین...زاویه رو انتخاب میکنه
پک عمیقی به سیگارش زد اما بعد به سمت میز کنار دیوار رفت و ته مانده سیگارشو روی میز خاموش کرد.
_حالا میرسیم به اردوان...اون تنها کسیه که هنوز فکر میکنه تو قربانی بودی
با شنیدن اسمش، نفسم بند اومد. تیز سرمو به سمتش برگردوندم
_و این...
چرخید و نگاهم کرد
_اشتباهیه که یا همینجا تموم میشه یا با آزادی تو ادامه پیدا میکنه
چشمام به شدت میسوخت اما دیگه هیچ اشکی از چشمام نمیومد. هنوز میلرزیدم و از ترس کمی توی خودم مچاله شدم
_تو میتونی بری...از این قصر...از این شهر...حتی از من
سیگارشو روی میز رها کرد به لبه میزش تکیه زد و دست به سینه بهم نگاه کرد.
_یا میتونی بمونی و بذاری اردوان آخرین اسمی باشه که به قربانی‌های لیستت اضافه نمیشه
سکوت سنگینی بینمون حاکم شد...منتظر بود اما من تو فکر بودم...به آزادی فکر نمی‌کنم چون آزادی بی معنی بود. تاوان های سنگینی باید بابتش پرداخت میکردم که تا ابد کل دنیارو برای من زندان میکرد.
به گذشته هم فکر نمیکنم چون هیچ نور امیدی از وقایع گذشته نمیتونست پرونده اعمالمو سبک تر کنه...به این فکر می‌کنم که چطور هر تصمیمی که گرفتم، یه نفر دیگه تاوانش رو پس داد.
لبام کمی از هم باز شد اما هنوز نمیدونم کدوم جهنم رو انتخاب ‌کنم و او، با آرامشی ترسناک، میدونست این سخت‌ترین بازی‌ایه که می‌تونست برام بچینه؛ هرچند انگار خودش خوب میدونست که انتخابم چی میتونه باشه.
اینبار فاصله رو عمداً حفظ می‌کنه؛ مثل کسی که می‌دونه کلماتش از هر نزدیکی‌ای خطرناک‌تر هستن.
_قبل از اردوان، یه اسم هست که همیشه ازش رد شدی
نگاهم به سمت گذشته تکونی خورد...کی رو از قلم انداختیم؟
آروم منتها دقیق با لحنی که تحت تاثیر قرار گرفته بود به سختی لب زد:
_رادان
اسمی که به زبون آورد بارها و بارها توی گوشم تکرار شد. نفسم بند اومد و با ناباوری سری به نشونه انکار تکون دادم.
_ساده ترین روایت برای اون مرد چی میتونه باشه دلوین؟
رادان؟...چه اسم غریبی...این روزها کمتر به این اسم و شخصیت فکر میکردم...شاید چون دیگه اثری ازش باقی نمونده بود.
با لحن تندی روبهش گفتم:
_از رادان اسارت یادم میاد...اسارتی که حقم نبود...خودخواهی که حقم نبود...ظلمی که حقم نبود...بازم بگـــــــــــــــــم
_چه توجیه خوبی میتونه برای کشتن یه آدم باشه...آفرین...میبینی؟...تو هم کم کم شبیه ما شدی...برای هر جنایتی که کردی یه دلیل میتونی داشته باشی و این ته تاریکی بود که میخواستم گرفتارش بشی...حالا نه تنها، تک افتادی بلکه افرادی رو از دست دادی که یه روزی تو رو از اسارت نجات دادن اما اینبار...خبری از نجات نیست دلوین...تو محکوم به این تاریکی شدی و...تا من نخوام...روشنایی سراغت نمیاد.

از متن رمان مرد فسیل مغز (پارازیت سیاه) - قلم کیانا بهمن زاد