رمان ظاهر مغرور، باطن شرور جلد اول

دستی به موهاش کشید و نگاهش رو ازم گرفت.
احساس کردم ازم خجالت کشید.
دستم رو از روی بازوش که توی دستام بود برداشتم؛ به جاش توی جیبم فرو بردم و به دختره خجالت زده روبه روم خیره شدم.
_آ...بله...ممنون آقا .
_تشکر نیازی نیست خانوم...طلبکارتونه؟
_بله...یعنی به من نه به بابام.
ابرویی بالا دادم.
سرد به سمت مرده که از درد به خودش می پیچید برگشتم.
از این جور آدم‌های پست فطرت، اونور هم کم نبود...پس اینجا هم بودن...
هـــــــه...
آدما واقعا داشتن به کجا کشیده میشدن؟
توی جیبم، کارت شرکتم رو بیرون آوردم و جلوی مرده انداختم.
با لحن خشنی روبهش گفتم:
_باهام تماس بگیر تسویه میکنم.
دختره با شنیدن این حرف سریع به خودش اومدو تند تند با هولی گفت:
_نه...نیازی نیست...من...من خودم میتونم...تسویه کنم
_آره خب...اصرار نمیکنم...هرجور مایلی.
سرد از مقابلشون رد شدم.
چیزی که وظیفه انسانیتم بود رو انجام دادم بقیه‌ش دست خودشون بود.
همیشه پدرم میگفت وقتی کاری از دستت برمیاد چه بزرگ باشه چه کوچیک چه مالی باشه و حتی چه عاطفی نباید برات مهم باشه...حتما کمک کن.
منم حالا به گفته پدرم عمل کردم.
به سمت دامون که هنوز سرجاش بود رفتم اما اینبار یه نفر کنار دستش بود.
دامون مشغول صحبت کردن بود و میخندید.
دامون پسر شیطونی بود.
دوز شیطنتش جاهای مختلف متفاوت بود.
توی ایران یکم پسر مودب تری میشد که میتونستم بهش امیدوارتر باشم.
به نزدیکیش که رسیدم دامون نگاهش به من افتاد.
سوالی بهم نگاه کرد.
دامون_کجا رفتی پسر؟
_یه کاری پیش اومد...دامون من بهتره برگردم کم کم حوصله‌م داره سر میره.
دامون_اما قرارداد...
نذاشتم بقیه حرفش رو ادامه بده؛ سریع حرفش رو قطع کردم و بی حوصله گفتم:
_خودت لطفا یه کاریش بکن...دیدی که به خاطرت اومدم اونا دیر کردند...شایدم نیان...من رفتم.
دامون_باشه آروم برونی شب خوش.
ازش خدافسی کردم و از سالن بیرون اومدم.
وارد پارکینگ شدم.
ماشینم رو روشن کردم و به سمت در خروجی روندم.
سر خیابون که رسیدم متوجه همون دختره که چند دقیقه پیش از کتک خوردنش جلوگیری کرده بودم شدم.
آروم کنار خیابون با سری افتاده درحال قدم زدن بود.
سرعتم رو کمی کم کردم.
چند تا ماشین مدل بالا براش بوق زدن اما اون نه تنها برنگشت، حتی توجهی هم نکرد.
احساس میکردم دختر سختی کشیده‌ایه که زندگی ملایم و یکنواختی نداره.
یکم سرعتم رو بیشتر کردم و از کنارش رد شدم.
اهمیتی ندادم.
به من چه ربطی داشت.
زندگی هرکسی به خودش مربوط میشه.
دوباره صورتش جلوی چشمم نقش بست...
خودش بود...
شک نداشتم...
درواقع کپی برابر اصل پانته‌آ بود اما اون نبود...
اما اینهمه شباهت نمیتونه غیرعادی یا اتفاقی باشه...
موبایلم که زنگ خورد از فکروخیال بیرون اومدم.
با دیدن اسم سولین یکم اخمام رو باز کردم.
تماس رو برقرار کردم اما تغییری توی لحن جدیم، ندادم.
_جانم؟
سولین_پاشا کجایی؟
_جای سلام کردنته؟
سولین_پرسیدم کجایی؟
اخمی کردم.