رمان سیاه زخم

از پشت پنجره‌ی نیمه باز صدای باران یکنواختی می‌آمد و همینطور بوی کاج‌های خیس!
شانه‌های لختم از سرما لرزیدند...
آرام و هشدار آمیز گفت:
- تکون نخور!
دندان‌هایم را با نفرت روی هم ساییدم.
- تکون نخوردم!
کف دستش را بالا آورد.
- خوبه... همون‌جوری وایسا!
بعد مُغار دیگری از روی میز بزرگ و کلاسیکش برداشت و از نو به جان آن تکه چوبِ توی دستش افتاد.
نشسته بودم روی یک صندلی چرمی. نمی‌دانم چند ساعت گذشته بود؟
صندلی‌ام راحت بود؛ ولی بدنم دیگر خشک شده بود. خسته بودم... چرت می‌زدم...
- دلم تخت‌خوابمو می‌خواد...
- تو جایی نمیری!
انتظار نداشتم زمزمه‌ی آرام و خواب‌آلودم را شنیده باشد. صدایش هوشیارم کرد.
هنوز هم پاپیون سیاه دامادی‌اش دور گردنش بود. کت و شلوار تیره و پیراهن سفیدش زیر لایه‌ای از خاک‌اره بودند.
اما موهایش همچنان مرتب...
- من از تو متنفرم.
- ذره‌ای برام مهم نیست.
صدای خراشیدن چوب دیگر داشت حالم را بد می‌کرد.
- تا کِی باید همینجوری بشینم؟ من خسته شدم.
جوابی نداد. هر از گاهی با دقت نگاهی به من می‌انداخت و چوب توی دستش را می‌تراشید.
از پشت میز نمی‌توانستم دست‌هایش را ببینم؛ اما هر بار نگاهم می‌کرد، مطمئن‌تر می‌شدم دارد مرا می‌تراشد.
چشم‌هایم را بستم. سعی کردم به صدای باران گوش کنم نه خراشیدن چوب!
سرما روی پوستم نشسته بود؛ اما بوی خاکِ خیس و درختان مانع می‌شد از او بخواهم پنجره را ببندد.
صرفا برای اینکه سکوت را بشکنم، گفتم:
- من واقعا از تو بدم میاد.
- یه بار گفتی شنیدم.
لحنش خونسرد بود. انگار تمسخرم می‌کرد...
- بازم میگم! خیلی میگم! هر روز میگم!
دلم می‌خواست عصبانی‌اش کنم! دوست داشتم حال خشمگینش را ببینم...
فقط برای اینکه قلب او هم مثل من توی تلاطم باشد. نه اینطور آرام...
تمام مراسم را بر خلاف من که انگار توی جهنمی نشسته بودم، او در آرامش به مهمانانش لبخند زده بود.
گفتم:
- حتی اگه بتونم یه روز از دستت فرار می‌کنم.
- هوم... اگه بتونی!
خیلی بی‌اهمیت مجسمه چوبی توی دستش را فوت کرد.
یک فوت قوی و پر قدرت! مقدار زیادی خاک‌اره با فشار زیادی به هوا خاست.
باعث شد سرفه کنم. سرفه‌های پی در پی... صورتم داغ شد...
و او با مغارِ توی دستش، همچنان می‌تراشید.
پلک‌هایم خیلی سنگین شده بودند. بی‌نهایت خسته بودم...
برای یک ذره خواب جان می‌دادم و او بی‌اهمیت به من، مشغول هنرنمایی بود!
لباس عروس توی تنم سنگینی می‌کرد. شانه‌های برهنه‌ام یخ زده بودند...
پلک‌هایم که روی هم افتاد صدای برخورد یک جسم فلزی روی میز من را از جا پراند.
به او چشم دوختم که با چهره‌ای در هم به دستش زل زده بود.
از پشت میز بلند شد و به طرفی رفت. انگشت شستش از خون سرخ شده بود.
چند قطره‌ای روی پارکتِ چوبی و فرش کرم رنگ افتاد.
خودش را با مغار زخم کرده بود. اصلا مهم نبود... به جهنم! کاش توی قلبش می‌رفت!
البته با تمام تندخویی هایی که توی این دو سه روز مقابلش داشتم، این یکی را دیگر جرات نداشتم به زبان بیاورم. فقط سکوت...
نگاهم به حرکاتش بود که با یک دستمال پارچه‌ای سفید، خون را پاک می‌کرد.
- خسته‌ای؟
ساعت چهار صبح تازه از من می‌پرسید که خسته‌ام؟!
- خودت چی فکر می‌کنی؟! مراسم ازدواج اجباریم بوده...
توی حرفم پرید.
- ازدواج اجباریمون!
ایستاد مقابلم. تکیه به میز و دستانش در جیب شلوار اتو خورده‌اش...
با نگاهی خیره در چشم‌هایش گفتم:
- من از تو خوشم نمیاد.
- گفتم که؟ برام مهم نیست. حتی یه ذره! مهم اینه که خودم در مورد خودم چی فکر می‌کنم.
آهسته نزدیک آمد و این بار پشت سرم ایستاد. سر انگشتان داغش روی شانه‌های لختم نشست.
پوست سردم سوخت از حرارت آن‌ها...
اما لرزیدم! شانه‌هایم را از ترس جمع کردم.
- تو می‌دونی چرا اینجایی. مگه نه؟
می‌دانستم! چشم بستم... سعی کردم آرام باشم و زیر دستانش نزنم. از لمسش خوشم نمی‌آمد.
- احتمالا فکر می‌کنی برای من خیلی حیفی! لابد دلت یه مرد جوون‌تر می‌خواست...
هنوز هم پشت سرم ایستاده بود. چانه‌ام را با دو دستانش گرفت و وادارم کرد به طرفی سر بچرخانم.
آینه قدی بزرگی تکیه بر دیوار در سمت راستم تصویری کامل از ما را نشان می‌داد.
با صدایی آرام گفت:
- یادت نره که تو بابت خیانت پدرت و نامزدت به من اینجایی! و اگه تو هم به من خیانت کنی...
لحنش درون مایه‌ای از تهدید داشت که نفسم را مختل می‌کرد.
به تصویر ثابت من توی آینه زل زده بود.
- نمی‌ذارم حتی یه بند انگشت از جنازه‌ات سالم بمونه!
دهانم باز ماند... قفسه‌ی سینه‌ام کمی به تکان خوردن افتاد...
دستانش توی موهایم رفت و اولین گیره را باز کرد.
- فهمیدی؟!
نگاهش توی موهایم بود و انگشتانش توی شنیونم به دنبال گیره‌ها می‌گشت.
ناگهان قطره‌ی گرمی که روی شانه‌ام چکید باعث شد کمی بالا بپرم...
خونی سرخ از انگشت شستش دوباره سر ریز کرده بود!
خیلی بی‌اهمیت به زخمش، آن را میان موهای سیاهم به کار می‌گرفت.
قطره‌ی دوم غلیظ تر بود و روی تنم جاری شد. جریان قطره‌ی بعدی را روی گردن و سپس کمرم احساس کردم.
گیره‌ها را دانه دانه روی زمین می‌انداخت و هر بار دسته‌ای از موهایم باز می‌شد.
تکرار کرد:
- نگفتی فهمیدی یا نه؟
از توی آینه و از این فاصله، سرخی خشم را می‌توانستم توی چشمان خودم ببینم.
دندان‌هایم از خشم غریدند:
- من ازت متنفرم هامون! قسم می‌خورم هر روز هم اینو بهت بگم!
حتی ذره‌ای از کارش دست نکشید. دسته‌گل رزهای سفید کنار دامنم پایین افتاده بودند و دستانم توی هم مشت شده...
- خوبه! اینکه تضمین کردی قراره هر روز باهام حرف بزنی عالیه! آخه من کشته مُرده‌ی حرف زدنتم!
ابرو بالا پراند و زل زد به انعکاس چشم‌هایم.
می‌خواست واکنش من را به طعنه‌اش ببیند.
و من فقط اخم‌هایم را در هم کشیدم.