رمان نپنتی

دستش خیلی سبک روی بازویم آمد و من را نوازشی کرد. برخورد دستش آنقدر سبک بود که انگار از جریان برقی توی رگ‌هایم می‌ترسید. توی انتهای حیاط و به دور از همه ایستاده بودیم؛ اما توی یک لحظه مچ نگاه‌های خیره را گرفتم! فورا سر چرخاندند و به کارشان ادامه دادند... - فردا شب توی تولد دلوین می‌بینمت. باشه‌ای گفت و خداحافظی کردم. پشت به او از کنار بلوک‌های باغچه گذشتم و خودم را به خیابان رساندم. قلبم... قلبم تند تند می‌زد! خون توی رگ‌هایم را حس می‌کردم که این بار چقدر گرم شده بود... حتی اگر نمی‌گفت من باز هم به او فکر می‌کردم! چاره‌ای هم نداشتم... ذهنم به طور خودکار به سمت سورن کشیده میشد.

نقل قول از متن رمان نپنتی