رمان این پادشاهی بافته شده

فصل اول
آلیزه تو آشپزخونه نشسته بود؛ زیر نور ستاره‌ها و شعله‌ی اجاق، مثل همیشه، خودش رو جمع کرده بود کنار آتیش.
دوده، پوست و دامنش رو لکه کرده بود؛ خطای تیره روی گونه‌ش، یه سایه‌ی غلیظ بالای یه چشم، بدون این که خودش بفهمه.
آلیزه سردش بود. نه— از سرما می‌لرزید.
بیشتر وقت‌ها آرزو می‌کرد بدنش مثل در بود، که بتونه سینه‌ش رو باز کنه، داخلش رو با زغال و نفت پر کنه و کبریت بکشه.
اما افسوس...
دامنش رو گرفت بالا و نزدیک‌تر شد تا گرم بشه، حواست بود آتیش به پیراهنی نزنه که هنوز باید تحویل دختر نامشروعِ سفیر لُجّان می‌داد. اون لباس نفیس و براق تنها سفارش این ماهش بود، و آلیزه امید داشت قشنگیش یه مشتری جدید جذب کنه— چون سفارش‌های پرزرق‌وبرق معمولاً از حسودی‌های تالارهای رقص و میزای شام می‌اومدن.
تا وقتی کشور تو صلح بود، اشرافِ دربار— مشروع و نا...مشروع— شب به شب مهمونی می‌گرفتن و بدهکار می‌شدن، و این یعنی آلیزه هنوز می‌تونست سکه‌هایی از جیبای گلدوزی‌شده‌شون بکشه بیرون.
یهو لرز شدیدی کل بدنش رو گرفت. نزدیک بود بخیه از دستش بیفته، نزدیک بود بیفته تو آتیش.
وقتی بچه بود، آلیزه یه بار انقدر از سرما می‌لرزید که خودش رو کشید رو اجاق داغ.
اصلاً فکر نکرد که آتیش ممکنه بسوزونتش— فقط یه نوزاد بود که غریزه‌ش دنبال گرما می‌رفت.
اون موقع نمی‌دونست بدنش یه بیماری نادر داره، یه سرمای داخلی که حتی بین مردم خودش— که همه عجیب و متفاوت بودن— اون رو خاص‌تر می‌کرد.
خوش‌شانسی بود که آتیش فقط لباسش رو سوزوند و خونه‌ی کوچیک رو پر از دود کرد، دودی که چشماش رو سوزوند.
اما بعد، صدای داد و فریاد فهموند که نقشه‌ش تموم شده.
از این که بدنش گرم نمی‌شد، بی‌تاب و گریه‌دار شد. اشک‌هاش یخ زده بودن.
وقتی از لای شعله‌ها بیرونش آوردن، مادرش سوختگی‌های وحشتناکی برداشت؛ زخم‌هایی که آلیزه سال‌ها بعد، با دقت و غصه نگاهشون می‌کرد.
زن لرزون رو به مردی که با داد و فریاد وارد شده بود، جیغ زد: «به چشماش نگاه کن! ببین چه بلایی سرش اومده— به خاطر این کار می‌کشنش—!»
آلیزه چشماش رو مالید و سرفه کرد.
باید خیلی کوچیک بوده که حرفای پدر و مادرش رو درست یادش نمونده؛ فقط یه خاطره تو ذهنش مونده بود از یه قصه‌ی قدیمی که بارها براش تکرار کرده بودن، تا جایی که بعضی وقتا خیال می‌کرد صدای مادرش رو هنوز می‌شنوه.
قورت داد.
دود تو گلوش گیر کرده بود. انگشتاش بی‌حس شده بودن.
با خستگی، یه نفس به سمت اجاق فوت کرد؛ حرکتی که دوده‌ها رو دوباره به تکون واداشت.
آلیزه دوباره سرفه کرد، این دفعه انقدر محکم که سوزن گلدوزی رفت تو انگشت کوچیکش. درد رو بدون هیچ واکنشی تحمل کرد، سوزن رو کشید بیرون و به زخم نگاه کرد.
سوراخ عمیق بود.
یواش یواش، انگشتاش پارچه‌ی ابریشمی پیراهن رو فشار داد تا جلوی خون رو بگیره. چند لحظه گذشت. تو این مدت، برای شونزدهمین بار اون شب، به دودکش زل زد. بعد نخ رو با دندون برید و پیراهن جواهردوزی‌شده رو انداخت رو صندلی.
نگران لک شدنش نبود؛ می‌دونست خونش لباس رو لک نمی‌کنه. با این حال، بهونه‌ی خوبی بود برای ول کردن کار— یه کم استراحت، یه کم کوتاه اومدن.
چند لحظه طول کشید تا به لباس نگاه کنه. پیراهن رو صندلی ولو شده بود، قسمت بالاییش افتاده بود، مثل یه بچه که از خستگی لم داده باشه. پارچه‌ی لطیف ابریشمی روی پایه‌های چوبی صندلی ریخته بود و مهره‌ها تو نور شمع برق می‌زدن.
یه نسیم ملایم از پنجره‌ی نیمه‌باز اومد تو، یه شمع خاموش شد و آخرین ذره‌ی آرامش رو هم با خودش برد. لباس آروم آروم سر خورد پایین، آستینش روی زمین کشیده شد و سرآستین براقش روی کف سیاه و دوده‌گرفته خط انداخت.
آلیزه آهی کشید.
پیراهن، مثل همه‌ی کارهاش، به نظر خودش قشنگ نبود. طراحی‌ش رو معمولی می‌دونست، دوختش فقط «قابل قبول» بود. همیشه آرزو داشت ذهن و دستاش آزاد باشن تا بدون ترس و تردید خلق کنه. اما خیال‌پردازیش همیشه به برخورد با نیاز ساده‌ی زنده موندن خاموش می‌شد.
زمان مادربزرگ آلیزه بود که «عهدنامه‌های آتش» بسته شد؛ یه پیمون تاریخی که برای اولین بار بعد از هزار سال، به جنیا و آدما اجازه می‌داد تو صلح و کنار هم زندگی کنن.
جنیا از جوهر آتش ساخته شده بودن و قدرتایی مثل سرعت، غیب شدن و زور بدنی زیاد داشتن. در مقابل، آدما که از خاک و آب آفریده شده بودن، به دست خودشون لقب «گِلی» گرفته بودن. با وجود فرقاشون، هر دو قوم از جنگای بی‌پایان خسته شده بودن.
وقتی پیمون صلح بسته شد، خیابونا رو با طلای آب شده تزیین کردن، پرچم‌ها و سکه‌های امپراتوری از نو ساخته شدن و همه‌جا شعار عصر جدید دیده می‌شد: مِراس — باشد که برابری همیشه برتر بمونه.
اما چیزی که اسمش رو گذاشتن «برابری»، تو عمل یعنی جنیا باید قدرتاشون رو قایم می‌کردن. اونا مجبور شدن توانایی‌هایی مثل سرعت، غیب شدن یا کنترل آتش رو کنار بذارن، وگرنه با مرگ روبه‌رو می‌شدن.
از اون طرف، آدما— که همیشه از توانایی جنیا احساس ضعف و حسودی می‌کردن— بیش از حد آماده بودن که هر نشونه‌ای از قدرت رو «تقلب» یا «خیانت» بدونن.
آلیزه هنوزم می‌تونست تو ذهنش صدای داد و فریادها و شورشای اون دوره رو بشنوه...
حالا داشت به پیراهنی نگاه می‌کرد که فقط «متوسط» بود؛ نه خیلی قشنگ، نه خیلی بد.
آلیزه همیشه حواست رو جمع می‌کرد که لباس رو بیش از حد عالی و چشمگیر طراحی نکنه. چون هر کاری که زیادی خوب از آب درمی‌اومد، زیر ذره‌بین می‌رفت و خیلی زود به عنوان نتیجه‌ی یه «ترفند ماورایی» رد می‌شد.
یه بار، فقط یه بار، وقتی برای داشتن یه زندگی آبرومند به شدت تحت فشار بود، تصمیم گرفت مشتری رو نه فقط با طرح، بلکه با مهارتش تحت تأثیر قرار بده.
کارش خیلی بهتر از خیاط محلی بود؛ علاوه بر اون، آلیزه می‌تونست یه پیراهن صبحگاهی شیک رو تو یه‌چهارم زمانی که بقیه لازم داشتن بدوزه، و حتی حاضر بود نصف قیمت معمول بابتش بگیره.
همین اشتباه بزرگ نزدیک بود بکشونتش پای چوبه‌ی دار.
نه مشتری، بلکه خیاط رقیب بود که از این قضیه عصبانی شد و آلیزه رو به قاضی‌ها لو داد.
به شکل معجزه‌آسایی، آلیزه تونست از دست مأمورایی که شبونه برای دستگیریش اومده بودن فرار کنه. از روستاها و دشت‌های آشنای بچگیش گذشت و به شهر پناه برد؛ جایی که امید داشت تو شلوغی جمعیت گم بشه.