رمان مقبره خدایان

پیش‌گفتار
مصر، ۱۲۵۰ قبل از میلاد
فرمانده طارق پشتش رو به طوفان شن کرد و به‌سختی نفس می‌کشید. داد زد: «عجله کنید.» هر مرد و زنی یه طناب کلفت رو گرفته بودن تا توی شنِ چرخان گم نشن. برده‌های نوبی یه تابوت چوبی رو روی شونه‌هاشون نگه داشته بودن. طارق سربازها و خدمتکارهاش رو از یه سرازیری خاکی بین دیوارهای آجری پایین برد و از یه درگاه سنگی که توی کوه کنده شده بود رد کرد.
توی مقبره، راهرو باریک شد و مشعل‌ها تاریکی رو عقب روندن. مراسم خاکسپاری دنبال طارق از توی تونل رفت. صدای پاهاشون از دیوارهای سنگی که هیروگلیف روشون حک شده بود می‌پیچید. وقتی وارد نمازخونهٔ زیرزمینی شدن، مجسمهٔ سردابِ متوفی بی‌صدا تماشاشون می‌کرد. طارق به برده‌ها دستور داد تابوت رو روی یه سکو بذارن. همهٔ برگزیده‌ها برای مراسم عجولانه دورش جمع شدن. خدمتکارای زن که برای خاکسپاری لباس یکسان پوشیده بودن — پیراهنای سفید و آرایش چشم سبز سوسکی — زانو زدن. بقیه سرها رو خم کردن.
طارق به چهره‌های جدی‌شون نگاه می‌کرد که کشیش دعاها رو برای نب‌انترو می‌خوند تا سفرش به دنیای پس از مرگ کامل بشه. کاهن اعظمِ مرده، مشاور روحانی شاه رامسس دوم بود. طارق روی مومیایی کردن و همهٔ گنج‌هایی که قرار بود با مومیایی دفن بشن نظارت کرده بود. مخصوصاً دربارهٔ یه شی نقر‌ای کنجکاو شده بود که خود فرعون توی تابوت گذاشته بود، ولی بعد تابوت با دستور شاه مهر و موم شده بود که دیگه هرگز باز نشه.
زنان سوگوار با لباسای خاکستری صداهاشون رو به هم پیوستن تا «نوحهٔ ایزیس و نفتیس» رو بخونن. نغمه‌های غمگین بالا و پایین می‌رفتن و از نور مشعل فراتر می‌رفتن.
طارق مراسم رو از یه پلکان سنگی پایین برد، به عمق غار، به اتاق دفن. یکی از خدمتکارای دختر تلوتلو خورد و مجبور شدن کمکش کنن بلند شه. طارق توی چشماش وحشت دید. حتی سربازاش هم مضطرب به نظر می‌رسیدن. باید عجله می‌کرد. ترس مثل بیماری واگیردار بود.
بعد از اینکه تابوت پشت یه دیوار مهر و موم شد، طارق بقیه رو به اتاق خودشون برد. بعدش قسمتی از مراسم رسید که همه ازش وحشت داشتن. کشیش اول زانو زد و مرگ قربانی‌وارش رو پذیرفت. طارق خودش رو آماده کرد، بعد تیغه‌ش رو توی سینهٔ پیرمرد فرو کرد و چرخوند. طارق به مردهاش دستور داد برده‌ها و خدمتکارای سلطنتی رو بکشن. فرمانده خودش رو مجبور کرد تماشا کنه وقتی تیغه‌های مردهاش گلوها رو می‌بریدن و بدن‌ها یکی یکی روی زمین سنگی می‌افتادن. زنان سوگوار در حال خوندن مردن. یه برده وحشت کرد و به عمق مقبره فرار کرد.
دو سرباز دنبالش راه افتادن.
طارق دستور داد: «ولش کنین. باید مقبره رو مهر و موم کنیم.»
طارق و سربازاش با عجله به ورودی برگشتن. بیرون، باد خشمگین شن رو چنان غلیظ می‌چرخوند که دیدن خورشیدِ در حال مرگ سخت بود. طوفان کار خودش رو کرده بود و بیشتر بنای بیرونی رو زیر شن دفن کرده بود. فقط درگاه باقی مونده بود. سربازا طبق دستور فرعون، خشت‌های گلی رو جلوی ورودی روی هم چیدن. با بسته شدن آخرین خشت و قطع شدن دنیای بیرون، زوزهٔ باد خفه شد و طارق و مردهاش برای همیشه توی مقبره زندانی شدن. این غار بزرگ‌ترین راز فرعون بود؛ همهٔ کسایی که ساخته بودنش یا دیدنش، کشته شده بودن.
بعد از برگشتن به سردابه‌ای که بقیهٔ جنازه‌ها اونجا افتاده بودن، طارق به چهره‌های دوازده مردی که منتظر دستورش بودن نگاه کرد. اون‌ها رو بیشتر از اون که بتونه بشمره به جنگ برده بود. گفت: «هر کدوم از شما شجاعانه کنار من جنگیده. بابت وفاداریتون سپاسگزارم و مفتخرم که فرعون ما رو انتخاب کرده تا همراه کاهن اعظم به دشت نیزار سفر کنیم. امیدوارم قلب‌هامون جلوی اوزیریس مثل پر سبک باشه.»
هر مرد مشتی به سینهٔ خودش کوبید. احساس توی چشماشون قلب طارق رو فشرد. یه لحظه به خودش اجازه داد فکر کنه که آیا مرگشون واقعاً به نفع کسی هست یا نه. شجاعت و وفاداری توی این زندگی سخت پیدا می‌شد. قربانی کردن مردهاش یه اتلاف وحشتناک به نظر می‌رسید.
طارق اجازه نداشت به خدایان شک کنه.
سر تکون داد. مردهاش همدیگه رو با خنجر زدن. چند نفر افتادن و قبل از برخورد با زمین خاکی مرده بودن. بقیه جون می‌دادن؛ زخم‌هاشون کشنده بود ولی خونریزیشون کند بود. آنن و خامت، دو تا بهترین سربازاش، برادرایی که توی درهٔ نیل کشاورز بزرگ شده بودن، همدیگه رو گرفتن وقتی تیغه‌هاشون می‌چرخید. آنن اول مرد. خامت زنده موند. با چشمای اشک‌آلود به طارق نگاه کرد، دهنش پر از خون بود. طارق دستش رو روی شونهٔ مرد جوون‌تر گذاشت. گفت: «به زودی با هم هستیم. راحت برو.» گلوی خامت رو برید. بعد طارق با مروت به زخمی‌های باقی‌مونده جونشون رو گرفت تا اینکه آخرین نفرِ ایستاده خودش بود. قرار بود تنها توی سردابه بین کشته‌شده‌ها بمونه. مرگ و سفرش به دنیای پس از مرگ بعداً می‌رسید.