- تو رو به حال خودت ول کنم، از صد درصد، صد درصد احتمال داره سر جات بشینی تا بیان بکشنت ولی دویست درصد احتمال داره قبل از اونها، خودت، خودت رو به عزرائیل تسلیم کنی!
اوه... باید اعتراف میکردم من را خوب میشناخت!
- خب... حتی اگه عزرائیل هم باشه، بیشتر از تو دوستش دارم.
چنان ناباورانه با چشمهای درشت شده نگاهم کرد که گویا از پشت خنجر خورده است! هر چند به فاصلهی کوتاهی دلنشین و کودکانه خندید.
- خیلی مهم نیست.
دستش را مشت کرد. با خندهی شیطانی و لحن حماسیای گفت:
- خودم سر زندگیت با عزرائیل کل میندازم!
سرش را پایین انداخت. لبخندش رفته رفته کمرنگ شد و انگار، دوباره تغییر مزهی عجیبی به تلخی داد. با کنجکاوی نگاهش کردم که خیره به کف ماشین، با دستهایش بازی میکرد.
با آرامترین صدایی که از او سراغ داشتم، گفت:
- من نمیتونم تو رو به عزرائیل ببازم!
این گرفتگیهای ناگهانیاش عجیب بودند؛ نه به لحظهای که با خنده گفته بود امشب میمیرم و نه به گرفتگیهایش... درکش سخت بود.
- من بازی نیستم که بخوای ببازیم.
از گوشهی چشم، چپ چپ نگاهم کرد.
- واقعا توی این موقعیت این اولین حرفیه که به ذهنت میرسه بزنی؟!
- آره.
با درماندگی دستی روی صورت گردش کشید.
- ای کاش حداقل خجالت میکشیدی!
تک ابرویم بالا پرید. چه کسی هم این را میگفت!
- شک دارم اگه میکشیدم هم میتونستی تشخیصش بدی.
نگاهش را شبیه بچهای شیطان دزدید. انگار حداقل کمی پررویی خودش را قبول داشت.
- جواب سنگینی بود.
نفس راحتتری کشیدم.
- پس پیاده میشی؟
با ابروهای درهم به سمتم برگشت و قاطعانه گفت:
- نع!
داشت کلافهام میکرد؛ ترجیح میدادم وقت باقی ماندهام را با آرامش سپری کنم.
خوشبختانه برای چنین روزی وصیتنامهام را پیشاپیش تنظیم کرده بودم و از این لحاظ، دغدغهای نداشتم؛ مهدکودکهایم را به خانم تهمتن، مدیر شعبهی اصلی سپرده بودم و اموالم را وقف همان مهدکودکها کرده بودم. اینگونه، بدون پشیمانی و وابستگیای به این دنیا میتوانستم بمیرم.
اینبار از در منطقی و در عین حال با بیان تیزتری وارد شدم.
- میدونی که میتونم به زور از ماشین بیرونت بندازم؛ میخوای این گزینه رو انتخاب کنی؟!
بیخیال خندید.
- مهربونتر از اونی که این حرفها بهت بیان!
ابروهایم بالا پریدند. اطمینان عجیب و بدون توجیهی در حرفش بود.
- بیش از حد مطمئنی...
سری به نشانهی تأیید تکان داد و لبخند کوچکی زد.
- معلومه، چون زندگی کردمت؛ حس یه گنجشک کوچولوی بیپناه رو داشتی!
ابروهایم بالا پریدند. سر تا پای حرفش را نفهمیدم! یعنی چه که من را زندگی کرده بود؟ گنجشک کوچولوی بیپناه؟ من؟!
بیشتر افرادی که من را میدیدند، میترسیدند؛ به ویژه از چشمهایم... میگفتند زیادی بیروح و سرد هستند؛ البته اتفاقی شنیدم و حالا یکی پیدا شده بود که به گنجشک کوچولوی بیپناه تشبیهم کند؟
- مطمئنی در مورد من حرف میزنی؟!
لبخند دنداننمایی زد.
- آره، در مورد خودِ خودِ آقای نیکآیین آشوبگشت حرف میزنم.
مکثی کردم. چگونه همچین دیدی به من داشت؟! یعنی چه که من را زندگی کرده بود؟
- جالبه... منظورت چیه که من رو زندگی کردی؟
انگار به نتیجهی دلخواهش رسیده باشد، پیروزمندانه خندید و با چشم به سوییچ ماشین اشاره کرد.
- نظرت چیه استارت بزنی و به سمت خونهت راه بیفتی تا توی راه ادامهی حرفهامون رو بزنیم؟
خوشخیال بود! کنجکاویام به اندازهای نبود که بخواهد مجبورم کند حرفش را گوش بدهم.
- نظرم اینه تو آدرس خونهت رو بدی تا سر راه برسونمت!
چپ چپ نگاهم کرد.
- کوتاه نمیآیها!
شانه بالا انداختم.
- دلیلی براش ندارم.
- صحیح... بیا، این هم آدرس خونهم.
با لبخند مکش مرگمایی، کارت مهدکودکهای نیکآیین را به خودم برگرداند.
بدون این که کارت را از دستش بگیرم، فقط پوکر نگاهش کردم که در کمال پررویی با خنده ادامه داد:
- امروز رو اینجا ساکنم!
خیره به چشمهایش، پرسیدم:
- نمیفهمم چرا انقدر پیش میری... این که مردن یا زنده موندنم برات مهمه، دلیل خاصی داره؟
ناگهانی آرام شد. برگشت، کامل به صندلی تکیه داد. چشمهایش را بست و با لحن خوابآلودی گفت:
- وقتی رسیدیم بیدارم کن.
و به صورت ضایعی شروع به خر و پف روی اعصابی کرد! رسما خودش را به کوچهی چپ زد.
اوه... باید اعتراف میکردم من را خوب میشناخت!
- خب... حتی اگه عزرائیل هم باشه، بیشتر از تو دوستش دارم.
چنان ناباورانه با چشمهای درشت شده نگاهم کرد که گویا از پشت خنجر خورده است! هر چند به فاصلهی کوتاهی دلنشین و کودکانه خندید.
- خیلی مهم نیست.
دستش را مشت کرد. با خندهی شیطانی و لحن حماسیای گفت:
- خودم سر زندگیت با عزرائیل کل میندازم!
سرش را پایین انداخت. لبخندش رفته رفته کمرنگ شد و انگار، دوباره تغییر مزهی عجیبی به تلخی داد. با کنجکاوی نگاهش کردم که خیره به کف ماشین، با دستهایش بازی میکرد.
با آرامترین صدایی که از او سراغ داشتم، گفت:
- من نمیتونم تو رو به عزرائیل ببازم!
این گرفتگیهای ناگهانیاش عجیب بودند؛ نه به لحظهای که با خنده گفته بود امشب میمیرم و نه به گرفتگیهایش... درکش سخت بود.
- من بازی نیستم که بخوای ببازیم.
از گوشهی چشم، چپ چپ نگاهم کرد.
- واقعا توی این موقعیت این اولین حرفیه که به ذهنت میرسه بزنی؟!
- آره.
با درماندگی دستی روی صورت گردش کشید.
- ای کاش حداقل خجالت میکشیدی!
تک ابرویم بالا پرید. چه کسی هم این را میگفت!
- شک دارم اگه میکشیدم هم میتونستی تشخیصش بدی.
نگاهش را شبیه بچهای شیطان دزدید. انگار حداقل کمی پررویی خودش را قبول داشت.
- جواب سنگینی بود.
نفس راحتتری کشیدم.
- پس پیاده میشی؟
با ابروهای درهم به سمتم برگشت و قاطعانه گفت:
- نع!
داشت کلافهام میکرد؛ ترجیح میدادم وقت باقی ماندهام را با آرامش سپری کنم.
خوشبختانه برای چنین روزی وصیتنامهام را پیشاپیش تنظیم کرده بودم و از این لحاظ، دغدغهای نداشتم؛ مهدکودکهایم را به خانم تهمتن، مدیر شعبهی اصلی سپرده بودم و اموالم را وقف همان مهدکودکها کرده بودم. اینگونه، بدون پشیمانی و وابستگیای به این دنیا میتوانستم بمیرم.
اینبار از در منطقی و در عین حال با بیان تیزتری وارد شدم.
- میدونی که میتونم به زور از ماشین بیرونت بندازم؛ میخوای این گزینه رو انتخاب کنی؟!
بیخیال خندید.
- مهربونتر از اونی که این حرفها بهت بیان!
ابروهایم بالا پریدند. اطمینان عجیب و بدون توجیهی در حرفش بود.
- بیش از حد مطمئنی...
سری به نشانهی تأیید تکان داد و لبخند کوچکی زد.
- معلومه، چون زندگی کردمت؛ حس یه گنجشک کوچولوی بیپناه رو داشتی!
ابروهایم بالا پریدند. سر تا پای حرفش را نفهمیدم! یعنی چه که من را زندگی کرده بود؟ گنجشک کوچولوی بیپناه؟ من؟!
بیشتر افرادی که من را میدیدند، میترسیدند؛ به ویژه از چشمهایم... میگفتند زیادی بیروح و سرد هستند؛ البته اتفاقی شنیدم و حالا یکی پیدا شده بود که به گنجشک کوچولوی بیپناه تشبیهم کند؟
- مطمئنی در مورد من حرف میزنی؟!
لبخند دنداننمایی زد.
- آره، در مورد خودِ خودِ آقای نیکآیین آشوبگشت حرف میزنم.
مکثی کردم. چگونه همچین دیدی به من داشت؟! یعنی چه که من را زندگی کرده بود؟
- جالبه... منظورت چیه که من رو زندگی کردی؟
انگار به نتیجهی دلخواهش رسیده باشد، پیروزمندانه خندید و با چشم به سوییچ ماشین اشاره کرد.
- نظرت چیه استارت بزنی و به سمت خونهت راه بیفتی تا توی راه ادامهی حرفهامون رو بزنیم؟
خوشخیال بود! کنجکاویام به اندازهای نبود که بخواهد مجبورم کند حرفش را گوش بدهم.
- نظرم اینه تو آدرس خونهت رو بدی تا سر راه برسونمت!
چپ چپ نگاهم کرد.
- کوتاه نمیآیها!
شانه بالا انداختم.
- دلیلی براش ندارم.
- صحیح... بیا، این هم آدرس خونهم.
با لبخند مکش مرگمایی، کارت مهدکودکهای نیکآیین را به خودم برگرداند.
بدون این که کارت را از دستش بگیرم، فقط پوکر نگاهش کردم که در کمال پررویی با خنده ادامه داد:
- امروز رو اینجا ساکنم!
خیره به چشمهایش، پرسیدم:
- نمیفهمم چرا انقدر پیش میری... این که مردن یا زنده موندنم برات مهمه، دلیل خاصی داره؟
ناگهانی آرام شد. برگشت، کامل به صندلی تکیه داد. چشمهایش را بست و با لحن خوابآلودی گفت:
- وقتی رسیدیم بیدارم کن.
و به صورت ضایعی شروع به خر و پف روی اعصابی کرد! رسما خودش را به کوچهی چپ زد.
فاطمه ❤️
1خیلی خیلی عالی بود من که دوسش داشتم وبی صبرانه منتظر ادامه ش هستم 💜💜💜💜💜 ممنون نویسنده جون 💜