رمان پادشاه جاده ها

مقدمه: تو پادشاهی! پادشاه جاده‌های خیابانی! کسی که از تحسین و تشویق لذت می‌برد، هیچ چیزی را والاتر از تشویق نمی‌بینی و همین قدرت توست.
عطش داری...
عطشی از جنس سرعت تا مرز جنون! جنونی که در آن جز لذت چیزی ندارد.
اقناع می‌شوی هنگامی که جنون سرعتت فوران می‌کند، اقناع می‌شوی هنگامی که دیوانه‌وار در خیابان ها می‌رانی.
اما روزی این جنون مخمور کننده‌ات، جوری فروکش می‌کند که تو می‌مانی؛ آیا می‌توانی دوباره به گذشته پر قدرتت برگردی یا نه!
***
فصل اول: بازگشت به جاده
خب همه از شنیدن آن که او قرار است بعد از یک سال به جاده برگردد خوشحال شدند و این از زدن پستر و پخش کردن خبر توسط هوادارها مشخص بود؛ اما چه شد که پادشاه به این نتیجه رسید تا دوباره جاده های خاکی و آسفالت را با رد لاستیک‌هایش زیبا کند و همه جا را به خاک و خون بکشد؟
***
با لبخند پشت فرمان نشست و شماره‌ی ویدا را گرفت که بعد از دو بوق صدای همیشه سرد دخترک گوش‌هایش را پر کرد:
- بله؟
پادشاه در حالی که از گاراژ خانه خارج می‌شد سخن گفت:
- به بچه‌ها زنگ بزن، بگو تا یک ساعت دیگه بیان همون جاده‌ی همیشگی.
ویدا با تعجب پایش را از روی آن یکی برداشت و کمی خودش را به سمت جلو خم نمود و پرسید:
- چیزی شده؟
تاج‌دار همان‌طور که سعی داشت با یک دست گوشی را نگه دارد و با دست دیگرش دنده را عوض کند گفت:
- می‌خوام برگردم به قدیم! فقط به بچه‌ها بگو با ماشین مسابقه بیان.
ویدا همان‌طور که چتری‌های بلوندش را اندکی به بازی گرفته بود، «باشه‌ای» زمزمه کرد و تلفن را قطع نمود.
به تک‌تک بچه‌ها دستوری که پادشاه داده بود را اعلام کرد. مهران که دلش برای یک مسابقه جون‌دار تنگ شده بود به سرعت، کلید ماشینش را از داخل اتاق ریاستش برداشت و از رستوران خارج شد.
کوهیار که بین قرار یک ساعت بعدش با یک دختر و مسابقه مانده بود، مانند همیشه با سکه‌ای، شیر یا خط انداخت و باز هم مسابقه در الویت قرار گرفت و همین باعث شد با خنده‌ای عریض، خانه را ترک کرده و قرار یک ساعت بعدش را به راحتی هر چه تمام کنسل کند.
سبحان هم که در حال رسیدگی به فرش‌ها برای صادرات بود. با تماس ویدا، با سرعت تمام کارهایش را به شخص دیگری سپرد و تاکید فراوان کرد که پدرش از این موضوع مطلع نشود، خلق و خوی پدرش را می‌دانست و نمی‌خواست آتو دستش بدهد.
همه راس ساعتی که ویدا خبر داده بود، به سمت جاده‌ی قدیمی رانندگی کردند. جاده‌ای که همچون یادگاری از روزهای گذشته، در دل طبیعت محصور شده بود و به فراموشی سپرده شده بود. این جاده، سال‌هاست که در سایه‌ی ساخت جاده‌ی جدید و مدرن، به خواب رفته و حالا به یک مکانی از خاطرات شیرین و پرشور جبرای تیم پادشاه جاده‌ها تبدیل شده بود.
پادشاه در حالی که مشغول ریختن تکه‌های چوب خشک، داخل یک بشکه‌ی آهنی بزرگ برای آتش بود، با صدای نزدیک شدن ماشینی برای لحظه‌ای کوتاه سر بلند کرد.
مثل همیشه، اولین نفری که زودتر رسید ویدا بود، دختری که در همه وقت، حتی با وجود مشکل خودش را به تاج‌دار می‌رساند و برای همین بود که پادشاه او را امین و مشاور خودش می‌دانست.
ویدا کلاه کاپشن بادی و پاییزی قرمز رنگش را، روی سرش انداخت و از ماشینش خارج شد و نگاهی به آسمان انداخت؛ غروب خورشید در حال فرار به سمت افق بود و رنگ‌های گرم و سرد در هم آمیخته شده بودند.هوا به شدت گرفته بود و نم باران ضعیفی که به آرامی شروع به باریدن کرده بود، مانند اشک‌های آسمان بر زمین می‌ریخت پس در حالی که به پادشاه نزدیک می‌شد گفت:
- حالت خوبه؟ مطمئنی می‌تونی برگردی؟
پادشاه لبخند معناداری زد، بنزین را، روی چوب‌هایی که کم‌کم در حال خیس شدن بود ریخت و به سرعت با فندک روشن کرد.
- می‌تونم ویدا نترس؛ نکنه فراموش کردی که من بهترینم.
ویدا با ریزبینی، همان‌طور که برای لحظه‌ای به پیرسینگ کنار ابرویش دست می‌کشید لب باز کرد:
- اگه دوباره اتفاقی...
حرفش با صدای بوق ماشین کوهیار قطع شد و ترجیح داد دیگر ادامه ندهد و چقدر آن لحظه پادشاه از آمدن کوهیار خوشحال شد.
کوهیار کلاه بافت مشکی رنگش را، روی موهای همیشه مرتب و آرایش شده‌اش کشید و از ماشین خارج شد و با ذوق گفت:
- وای که چقدر دلم برای اینجا تنگ شده بود و صد البته مسابقه دادن!