پادشاه جاده ها به قلم زهرا رمضانی (هور)

پارت دوم :

پادشاه دستانش را درون جیبش فرو برد و با تک خنده رو به کوچک‌ترین عضو گروه گفت:
- سعی کن شکستم بدی! اگه برنده شی قول میدم ماشین مورد علاقه‌م رو بهت کادو بدم.
ذوق چشمان کوهیار باعث لبخند ویدا و نیشخند پادشاه شد؛ اما به یک باره ذوقش کور شد و همان‌طور که به سمت آتش می‌رفت دپرس گفت:
- خیلی دوست دارم! اما متاسفانه عرضه ندارم.
تاج‌دار این بار خندید و بعد از تکان دادن سرش دگر هیچ نگفت.
صدای غرش ماشین‌های سبحان و مهران هم به گوش رسید، مشخص بود که با هم کورس گذاشته‌اند، به دلیل گرفتگی و ابری بودن هوا نور مه‌شکن ماشین‌هایشان دقیقا تو چشم کوهیار و ویدا افتاده بود.
هر دو ساعد دستشان را بلند کرده و روی چشمانشان حائل کردند تا نور ماشین‌ها اذیتشان نکند.
سبحان ماشین را پارک کرد و این مهران بود که از شوق زیاد، دستی ماشین را کشید و فرمان را به سمت راست چرخاند و همین باعث شد ماشین یک دور کامل به دور خودش بچرخد و در آخر ایست کامل کند.
کلاه کپ مشکی رنگش را که همیشه مهمان موهای کم پشتش بود را درست کرد و از شدت هیجان، واو بلند و کشیده‌ای گفت و به جای باز کردن درب ماشین از شیشه با گرفتن دستگیره‌ی بالایی با یک حرکت خارج شد.
سبحان سری به نشانه‌ی تاسف برای مهران تکان داد و همان‌طور که به سمت بچه‌ها می‌رفت گفت:
- نمی‌تونی مثل آدم نگه داری؟ این دک و پزت رو ببر جلوی بقیه، ما که می‌دونیم تو چه آدمی هستی!
مهران لبخندی مستطیلی زد و همان‌طور که با بقیه دست می‌داد گفت:
- اگه دوست داری با ماشینت از این مسابقه جون سالم به در ببری؛ پس لطفاً هیچی نگو!
لحن مهران، همچون تیغی تیز و بی‌رحم، آمیخته به طنزی تلخ بود که در دل هر شنونده‌ای ترس و دلهره می‌آفرید. هیچ‌کس نمی‌خواست ماشینش در چنگال او داغون شود؛ زیرا او به خوبی می‌دانست که چگونه با یک اشاره، زخم‌های عمیق را باز کند. سبحان، با آن روح حساس و آسیب‌پذیرش، بیش از دیگران نسبت به ماشین‌هایش حساسیت داشت و این راز بر همگان روشن بود.
مهران، همچون یک شکارچی ماهر، به زخم‌های پنهان سبحان آگاه بود و با نوک چاقوی کلامش، بر روی آن زخم‌ها فشار می‌آورد. او به راحتی می‌توانست با یک جمله، خنده را به گریه تبدیل کند و این قدرتش، همچون جادوی سیاه، او را در چشم دیگران خطرناک می‌ساخت.
مهران جایی بین کوهیار و ویدا جا گرفت و رو به پادشاه با لحن متعجش در حالی که طرف حرفش پادشاه بود گفت:
- مطمئنی می‌خوای برگردی؟
پادشاه همان‌طور که با چوب بلند در حال جابه‌جا کردن چوب‌های در حال آتش بود آرام لب زد.
- آره! می‌دونم با خودم دیر کنار اومدم، می‌دونم که شماها بخاطر من خیلی اذیت شدین و تو این یک سال هیچ مسابقه‌ای ندادین، اما دیگه بسه.
لبخند کمرنگی بر روی لبان تیمش پدیدار شد، همه خوشحال بودند که قرار است به مسابقات برگردند و آدرنالین خونشان افزایش یابد.
کوهیار، دستانش را نزدیک به آتش گرفت و همان‌طور که به چشم‌های پادشاه خیره شده بود با ذوق از برگشت به جاده گفت:
- بهتر نیست زودتر شروع کنیم؟
سبحان به نشانه‌ی تایید حرف کوهیار گفت:
- آره تا نیم ساعت دیگه هم هوا تاریک میشه هم شدت بارش بارون بیشتر!
پادشاه در سکوت به جمع نگاهی انداخت و برای ثانیه‌ای لب‌هایش را جمع کرد و گفت:
- برای این گفتم امروز باشه، چون هواشناسی گفت قراره بارون شدید بشه. تا حالا تو بارون با هم مسابقه ندادیم.
مهران تک خنده‌ای از روی سرخوشی زد، شستش را به نشانه‌ی تایید حرف پادشاه بلند کرده و با ذوق فراوانش گفت:
- خوشم میاد تو هم مثل من عاشق هیجانی!