دستم هنوز توی هوا بود، نفسم گیر کرده بود. پسره‌ی الاغ، آخه من کجام شبیه فمبویی‌ها بود؟ شاید صدام نسبت به پسرها نازک‌تر بود، سفیدتر بودم و قدم کوتاه‌تر بود یا حتی هیکلم ظریف‌تر بود؛ ولی این دلیل می‌شد که بهم بگه فمبویی؟

اون پسر... دستش روی گونه‌ش بود، گونه‌ای که یه جایِ زخمِ ترسناک روش بود و من سیلی زده بودمش. سرش خیلی آروم برگشته بود سمتم. دستمو مشت کردم و با خشم غریدم: اشتباه بود این‌که اومدم دنبالِ یه آشغالی مثل تو! نگاهش خالی بود، خالیِ خالی. بی‌حرکت با همون لبخند ترسناکش نگاهم می‌کرد. چرا هر لحظه احساسات منفی بیشتر می‌شدن؟ چرا هرچی خوشگل و کراشه این‌قدر دیوونه‌ست؟

اومدم تکون بخورم که هاله‌ی سبز اطراف چشم‌هاش برق زد. حالا که فکرشو می‌کنم بدجوری سیلی زدمش؛ کف دستم هنوز می‌سوخت. باید وصیت کنم؟ روز دومِ عملیات باختم؟ دستش هنوز روی صورتش بود، همون‌جایی که زدمش. خیلی آروم انگشتاشو کشید روی خط ضربه. تو چشم‌هاش یا حرکاتش ناراحتی‌ای دیده نمی‌شد. نکنه قبل از من هیچ‌کس این حرکتو روش نزده و این برقِ چشم‌هاش از ناباوریه؟

نفسشو داد بیرون، خندید؛ ترسناک... یه خنده‌ی کوتاه و نفسی عمیق. بعدش لبش کسری از ثانیه بالا رفت؛ یه نیشخند عجیب‌غریب زد که چهار ستونِ بدنم لرزید. بازززز کنید دروووو، مانی جان پسرم بیا این‌جا. بازهم صدای مدیر... ای کاش نجاتم می‌داد؛ حالا خشمی نداشتم، بازهم ترسیده بودم. دوباره به طرفش برگشتم، چشم‌هاشو تنگ کرده بود. خدای من...

دستشو از روی گونه‌ش برداشت و نگاهی بهش انداخت. سری کج کرد، لبشو تر کرد و زمزمه کرد: به‌به... و بعد خیلی یهویی یه قدم اومد جلو. ناخودآگاه یه قدم رفتم عقب و کمرم خورد به دیوارِ سرد پشت سرم. باید سینه سپر می‌کردم، باید عینِ یه پسرِ واقعی با هم‌جنس خودم می‌جنگیدم، ولی اون زیادی ترسناک بود... حتی نگاه کردن بهش هم احساس سرما می‌داد و ای کاش اینو وقتی که سیلی زدمش می‌دونستم.

صدای ضربه‌ی کمرم به دیوار، تنها صدای اتاق بود. من... من... گیر کردم. پلنِ A یه سیلی دیگه یا زدنِ تو جایِ حساسش! پلنِ B جیغ و داد کردن تا وقتی که مانی و مدیر برسن! که البته پلن B معنیِ واقعی فمبویی بودنه!

همون‌جا وایستاد؛ با سرگرمی و همون ناباوری که مردمک چشم‌هاشو تنگ کرده بود نگاهم می‌کرد، عین یه مار افعی منتظر پرش. به آرومی یه قدم دیگه سمتم برداشت. کف دستامو به دیوار پشت سرم چسبوندم و نفسم لرزید. نفسش می‌خورد به صورتم؛ هاه، حتی نفسشم سرد بود و بویِ خوبی می‌داد. چرا این‌قدر با بقیه متفاوت بود؟ باید می‌ترسیدم یا از وضعیت لذت می‌بردم؟ چی باعث شده بود بی‌حیا باشم؟

تو چشم‌هام زل زد، بدون پلک‌زدن، بدون تکون‌خوردن. یه کم سرشو کج کرد، انگار داشت از زاویه‌ی تازه‌ای نگاه می‌کرد. آروم گفت: تو... منو... زدی؟ دستمو مشت کردمو فشار دادم. با سرتقی و ترسِ لونه‌کرده تو صدام گفتم: خودت شروع کردی! نیشخندش یه‌ذره پهن‌تر شد. ترسناک‌ترین قسمتِ ماجرا این بود که خوشش اومده بود. یه‌جوری نگام می‌کرد انگار می‌خواست ذهنم رو باز کنه، ببینه چی باعث شد همچین ریسکی کنم. دیگه داشتم مطمئن می‌شدم از زیر دستایِ قویِ سیاهه؛ مثل خودش نفوذ داشت. زمزمه کرد: چه جرأتی. شنیدنِ این جمله اصلاً شبیه تعریف نبود. آب دهنم رو با نزدیک‌تر شدنِ سرش قورت دادم. کم‌کم سرم داشت به سمت شونه‌م مایل می‌شد. دستشو آروم آورد بالا. نفس‌هام عصبی و ترسیده، به نقطه‌ای توی تاریکی خیره بودم. چونه‌م رو گرفت برای این‌که صورتمو به سمت خودش برگردونه؛ آروم رفتار می‌کرد اما ظرافتی نداشت، انگار آرامشِ قبلِ طوفان بود؛ انگار مثلِ یه سگ می‌خواست مطمئن بشه بوی ترس من رو درست حس کرده.

به سمت صورتش برم‌گردوند، چشم‌هاش ریز شد. نفسی کشید و بازدمش باعث شد چشم‌هامو ببندم و اخم کنم. تلاش می‌کردم عضلات صورتم عینِ دست‌وپاهام نلرزن. صدای در هنوز داشت می‌اومد، ولی برای من دیگه فقط صدای نفسِ اون وجود داشت. آروم، خیلی آروم گفت: اسمت سپهر بود؟ گرمم شد، سردم شد؛ یخ زدم، آتیش گرفتم! هیچی مشخص نبود، ولی حالا می‌دونستم جهنم چه شکلیه... جهنم خودِ اون بود، خودِ اون چشم‌های سیاه، خودِ اون نیشخند، خودِ اون نفس‌ها... هرچی که نفس‌گیر بود، جهنم بود! جهنم هیچی نبود، به‌جز این پسر که داشت با نگاش قبرمو می‌کَند. نزدیک‌تر شد؛ اگه یکم دیگه نزدیک می‌شد فریاد می‌زدم، حالا بدنش کاملاً مماس بود با تنم. اون‌قدر نزدیک بود که صدای نفس‌کشیدن‌هاش با صدای ضربان قلبم تلفیق می‌شد. اگه بیشتر نفس می‌کشید، هوا رو از ریه‌هام می‌دزدید. چرا تصمیم نداشتم کاری کنم؟ آیا منتظر بودم ببینم حرکت بعدی چیه؟