رمان ال پیانو

فصل یک
اولش فقط نور بود، بعد صدایی پر از آرامش و درست قبل از این که بفهمد چرا این صدا را می‌شناسد، همه چیز فرو ریخت...
تا چشم کار می‌کرد نور بود و سفیدی مطلق. چشم‌هایش هیچ چیزی نمی‌دید اما گوش‌هایش حریصانه برای شنیدن نوای خوشی که انگار مستقیم از عمق قلبش می‌آمد، تیز شده بودند. صدای آشنایی از عمق دلتنگی‌های بی‌پایانش... صدای آرام پیانویی که با وجود تمام خلا‌های ریشه کرده در مغزش، تا بی‌نهایت برایش آشنا بود و او هربار غرق شنیدن این موسیقی بی‌کلام می‌شد. هر نتش، هزاران حرف را فریاد می‌زد و او در عین بی‌خبری، پر می‌شد از خاطراتی که نمی‌دانست کجا گمشان کرده.
تمام جانش در حال لذت بردن از این حال خوش بود که ناگهان همه چیز تغییر کرد. سیاهی جای نور و سفیدی را گرفت و صدای وحشتناک ترمز موتور، او را از میان نور و آرامش پیانو، به دنیایی پر از ترس و درد و وحشت پرتاب کرد و قلبش را از جا کند.
با وحشت از جا پرید و روی تخت نشست. انگار نه در عالم خواب، بلکه در واقعیت از ارتفاعی بلند سقوط کرده بود. حالش از این کابوس تکراری به هم می‌خورد و ناتوانی‌اش در فهم آن، دردش را بیشتر می‌کرد.
تاپ نازکی که به تن داشت، به پوستش چسبیده و تمام تنش خیس از عرق بود. لحافش را کنار زد و دست لرزانش روی قلبش مشت شد. خودش را به در و دیوار می‌کوبید و انگار اگر چاره داشت، سینه‌ش را می‌شکافت و از آن بیرون می‌زد.
دستی به صورتش کشید و آن سردرد همیشگی و عذاب‌آور خیلی زود سراغش آمد. دردی که گاه و بی‌گاه یقه‌ش را می‌گرفت و بعد از این کابوس تکراری، همیشه با قدرت بیشتری سراغش می‌آمد. شقیقه‌ش را با نوک انگشت فشرد و با چشم‌های بسته، بطری آب را از روی پاتختی برداشت. قلوپی از آن خورد و نفسش که ریتم منظم‌تری پیدا کرد، تازه پلک‌هایش از هم فاصله گرفتند. همه جا تاریک بود، درست مثل ثانیه‌های آخر خوابی که دیده بود. تنها تفاوتش سکوتی بود که به جای صدای بلند موتور، فضای اتاقش را پر کرده و باعث می‌شد ضربان قلبش کم‌کم آرام بگیرد.
نگاهش سمت پنجره چرخید. به عادت همیشه، قبل از خواب آن را باز کرده و حالا پرده‌ی حریر لیمویی رنگش با نسیم ملایمی که می‌وزید، آرام آرام تکان می‌خورد و گاهی کمی از پنجره فاصله می‌گرفت. تاریکی مطلق آن سمت پرده که تنها نمای آسمان را از آن زاویه نشانش می‌داد، مطمئنش کرد که هنوز تا صبح زمان زیادی مانده. چشم از پنجره گرفت و با بغضی که به جان گلویش افتاده بود، بطری آب را روی میز کوچک کنار تخت برگرداند. موبایلش را برداشت تا ساعت را ببیند اما پیامی که روی صفحه خودنمایی می‌کرد، باعث شد نفسش در سینه حبس شود.
مدتی می‌شد که به پیام‌های گاه و بی‌گاه این غریبه عادت کرده بود. غریبه‌ای که در حافظه‌ی موبایلش، «غریبه‌ی آشنا» ذخیره شده و شک نداشت که روزی او را می‌شناخته. روزی که حداقل دو سال از آن گذشته بود! خودش هم نمی‌دانست چرا تا به حال حرفی در مورد او به کسی نزده. شاید دلش می‌خواست آن را مثل یک راز برای خودش حفظ کند. شاید هم می‌ترسید...
نفسش را با آهی عمیق از سینه بیرون داد و زمزمه کرد:
_ تو رو کجای دلم بذارم؟
انگشتش را روی حسگر گوشی نگه داشت و قفل صفحه باز شد. اسم غریبه‌ی آشنا را لمس کرد و پیامش را با همان بغضی که هنوز دست از سرش برنداشته بود، خواند.
«تا چشم کار می‌کند، جای تو خالیست...»
قطره‌ای اشک از گوشه‌ی چشمش چکید. دستش را با حرص روی صورتش کشید و ردش را پاک کرد. بعد هم همان انگشت‌هاش لرزان از حرصش را روی صفحه حرکت داد.
_ جای همه‌ی دنیا توی مغز من خالیه! جای یه عالم خاطره، جای آدمایی که نمی‌شناسمشون...
تنها چند ثانیه انتظار کافی بود برای رسیدن پیامی در جوابش.
_ سلام عرض شد الی خانوم. امشب از اون شباست که افتخار دادی جواب بدی. این یعنی زیاد روبه‌راه نیستی. من آماده‌م واسه ترکش خوردن، هرچه می‌خواهد دل تنگت بگو!
با بغض به صفحه‌ی گوشی زل زده بود. تمام وجودش برای شناخت این غریبه به التماس افتاده و مغزش همچنان یاری نمی‌کرد. که بود این آدمی که انگار او را از خودش هم بهتر می‌شناخت؟
جواب دادنش که به درازا کشید، پیام بعدی هم از غریبه‌ی آشنا رسید.
_ می‌خوای بگی چی شده که نامیزونی؟ حرف بزنیم آروم شی؟
_ تو که بگی کی هست نصف حال بد من از بین می‌ره!
ثانیه‌ای بعد، یک فایل صوتی به دستش رسید و پیامی که ضمیمه‌ی آن شده بود.
_ یه هدفون بذار گوشت، اینو پلی کن بعدش تا صبح هرچی دلت خواست لیچار بار من کن که سبک شی.
چشم غره‌ای به صفحه‌ی موبایل رفت اما کاری که او خواسته بود را انجام داد. قلبش به تپش افتاده و نمی‌دانست قرار است چه چیزی بشنود. ثانیه‌ای بعد، نوای خوش پیانو در گوشش نشست و انگار همان چند نت ابتدایی، آب سردی بود روی آتش درد و خشمی که در وجودش داشت. چشم‌هایش را بست و غرق صدا شد. چیزی از موسیقی و پیانو نمی‌دانست اما انگشت‌هایش بی‌اراده از او، روی تخت ضرب گرفته و با هر نت، ضربه‌ی آرامی روی تشک می‌زدند. سوالی در ذهنش رژه می‌رفت. « غریبه از کجا می‌دانست که این صدا تا این حد آرامش می‌کند؟!»
با صدای ضعیفی چشم باز کرد. پلک‌هایش می‌سوخت و نوری که در اتاق پهن شده بود، مردمک چشم‌هایش را می‌آزرد. حساب زمان از دستش در رفته بود. حتی نمی‌دانست چه زمانی از شبانه روز است. هدفون هنوز توی گوشش بود و صدای پیانو باعث می‌شد باور کند آرامشی که غریبه‌ی آشنا به او داد، خواب و رویا نبوده. ساعت‌ها با هم حرف زده بودند و او حتی درست به خاطر نداشت چه زمانی مغلوب خواب شده. زیر بار معرفی کردن خودش نرفته بود اما می‌شناختش، شک نداشت که او را خیلی خوب می‌شناسد. جوری که حتی با یک موسیقی و از راه دور می‌توانست قلبش را آرام کند. چیزی که خودش آن را بلد نبود!