مرد فسیل مغز | پارازیت سیاه به قلم کیانا بهمن زاد

پارت یک :

پیش‌گفتاری بر آن‌چه که گریزی از آن نیست(توسط نویسنده):
این داستان قرار نبود گفته شود چون همه چیز از یه اشتباه آغاز شد.
روایتی کوتاه پیش از شروع کابوس و قبل از آن‌که نامش ترس شود:
در دنیایی پر از رازها و دروغ‌ها،
جایی که سایه‌ها بر دل‌ها حکمرانی می‌کنند و هر لبخند، پشت ‌پرده‌ای از اندوه را پنهان کرده است، داستان ما آغاز می‌شود.
جست‌وجوی حقیقت در میان طوفان احساسات و شورش‌های درونی، قهرمانان را به مسیرهای غیرمنتظره سوق می‌دهد.
آیا می‌توانند بر ترس‌های خود غلبه کنند و محبت را در دنیای سرد و بی‌رحم پیدا کنند؟
این داستان در قلمرو شهری پر از رنگ و بو، پر از انسان‌هایی با داستان‌های ناگفته و سرنوشت‌های متقاطع، شروع می‌شود.
از کوچه‌های تنگ و قدیمی تا برج‌های شیشه‌ای و درخشان در بالاترین نقطه شهر تهران، در هر گوشه‌اش یک راز نهفته است که منتظر افشا شدن است.
اگر آماده‌اید که به عمق این ماجراها وارد شوید، دستتان را در دست من بگذارید به دنیای جنجالی رمانم خوش آمدید.
در شهر بزرگ و پر از فساد یک کشور، فساد یک مافیای قدرتمند و ترسناک حکمرانی می‌کند.
این مافیا توسط یک رئیس بزرگ کنترل می‌شود، که از قدرت و ثروت بی‌نظیر خود برای کنترل شهر استفاده می‌کند او یک قاتل سریالی ترسناک با یه مشاور احمق دارد از سوی دیگر پسرکی غرق دنیای خود دختری به او نزدیک خواهد شد که با هزار مکرو نقشه های ناشناخته برای او دام پهن خواهد کرد از شخصیت های دیگه داستان چیزی نخواهم گفت اما این تمام داستان نیست...
در تاریکی کامل و بی‌صدا، یک صدای ناشناخته از دور شنیده می‌شود.
صدایی که همزمان با ترس وحشتناک وجود دارد.
این صدا به تدریج نزدیک‌تر می‌شود و در همان لحظه، چشم‌هان مشکی یک شخص ناشناس در تاریکی ظاهر می‌شود.
او با لبخند شوم به سمتش حرکت می‌کند اما او نمی‌تواند جلوی او را بگیرید اما ناگهان...
-------
مقدمه:
"پارازیت سیاه" جهنمی که نفس میکشد و تو مهمانِ ناخوانده‌اش هستی.
سایه ها نفس میکشند...
زنده اند...
حتی وحشی تر از زنده ها رفتار میکنند.
دروغ‌ها قانون شده اند و هر لبخند، خنجری است پنهان.
تهران، شهری که فریاد نمیزند، میکُشد!
از کوچه‌های پر پیچ‌ و خمِ قدیمی تا آسمان خراش‌های یخ زده، رازی سیاه در جریان است...
قاتلی که مغزها را فسیل میکند و قلب‌ها را مومیایی!
هر دیالوگ یک تله است،
هر نگاه یک خیانت،
و هر سکوت...فریادی در خفا!
طنز سیاه؟ وحشت روانی؟تعلیقی که مغزت را میلرزاند.
این رمان نه یک داستان، که تجربه ایست آلوده به پارازیت
ماجرایی که در آن:
هر دیوار "فریادی" در گلو خفه کرده است
هر آینه "چهره های جز تو" را نشان میدهد
و هر فکر "تیغی است" که به سوی مغزت برمیگردد
"پارازیت سیاه" فقط یک نام نیست یک "ویروس" است
ویروسی که از چشم‌هان مشکی آن مرد ناشناس تراوش میشود...
از لبخندهای دخترِ به ظاهر معصوم میتراود...
و در نهایت، مغز تو را مثل یک فسیلِ بی اراده، در خودش دفن میکند.
آیا باز هم میخواهی ادامه دهی؟؟؟؟!!!
پیش از پاسخ دادن به صداهای پشت سرت گوش بسپار:
(...نزدیکتر میشوند...)
-------
.
.
.
‌
.
✨️دلوین✨
سرمای عجیبی تن خسته و رنجورمو لرزوند.
داخل یه زیرزمین تاریک و خفاشی گیر افتاده بودم.
صدای گام‌های سنگین و ترسناک یک نفر با وحشتی مرگبار پیچیده بود.
تمام تنم پر از ترس و وحشت شد.
من کجام؟
اینجا چی کار میکنم؟
آخرین صحنه ای که یادم میاد یه لیوان بود، یه لیوان پر از ماده قرمز.
راستی چی بود؟شربت یا زهرماری؟
خدایا من چم شده؟چرا گیج میزنم؟
صدای تندو خشنش مثل طوفانی وحشتناک همه افراد ایستاده و حتی نشسته رو به خودش جلب کرد.
آب دهنمو به سختی قورت دادم.
به اطرافم نگاه کردم.
سه تا دختر دیگه کنارم نشسته بودن.
اون‌ها هم وضعیتشون عین من بود.
بقیه افراد مسلح و ایستاده به خط شده بودن.
لرزیدم.
چرا همه چی شبیه این فیلما شده؟من بین اینا چه غلطی میکنم؟من‌که قرار بود یه قرارداد ببندمو...
_دختری که میخواستم‌رو آوردین؟
_قربان، آدرسی که شما دادید به این چهار تا دختر ختم میشد هر چهارتاشونو گرفتیم.
_از بس احمقیــــــــــد...دختری که من میخواستم شبیه هیچ کدوم از این دخترا نیـــــــست
صدای بلندو ترسناکش باعث شد لرزش بدی توی تنم بشینه و زیر لب اسم خدارو زمزمه کنم.
هنوز موفق به دیدنش نشده بودم، چون سرم پایین بود و نگاه ترسون و بهت زده‌ام به زمین مقابلم بود.