جغد انبار جلد دوم | دراگومیر به قلم حمیده خوشبخت

پارت یک :

مقدمهٔ:
"هانا _ میراث دروغ"
از اینجا به بعد حرفام رو باور نکن؛ چون همش دروغه.
اشتباهم رو تکرار نکن... بقیه دارن دروغ میگن؛ گولشون‌و نخور، حتی خود من!
تمام زندگیم فقط از یه کلمه متنفر بودم، از یه چیز، از یه سرزمین، از یه آدم، از یه ملت:
«جامین»
درحالی که پدرم یه شاهزاده‌ی جامینی بود.
مادرم خودش و بچه‌هاش رو برای یه جامینی تباه کرد.
معشوقه‌م یه جامینیه.
دو برادر کوچولو و بی‌گناهم هم همینطور.
من هم...
من هم یه جامینی‌ام.
تا چشمام رو روی هم می‌ذارم خواب یه مرد چشم آبی رو می‌بینم. با موهای پر کلاغی و ماسک طلایی که نمی‌ذاره چهره‌ی واقعیش رو توی خاطراتم ثبت کنم.
همیشه ته دلم می‌پرسیدم که چرا؟ چرا دست از سرم برنمی‌داره؟ چرا به خواب منی میاد که عملاً دشمن میراثشم؟
خودم میراثش بودم.
من میراثِ دشمن بودم.
میراث انتقام و کینه‌ی پدرم بودم.
میراثی از مادرم و نقشه‌های بلند پروازانش برای نلین.
میراثی از دروغ بودم.
از دروغِ سه قرن پیش.
من شدم میراث مادر مقدس که درهای قصرش رو به روی همه بست و همه چیز رو پشت ستون‌های سنگیش پنهون کرد.
میراث وصیت نامه‌ای ازش که زیر خاک قایم شده.
من از خاکستر روی اسم جامین بزرگ ساخته شدم.
"نلین زیبا و بی‌گناه من..."
چون اونم دروغ بود.
پس از اینجا به بعد داستان رو باور نکن.
چون میراث دروغ هیچ وقت به تو حقیقت رو نمی‌گه... .
"ایلیا _ میراث ابلیس"
رابین هود.
قهرمان شهر.
برگ برنده‌ی رئیس شورشی‌ها.
کابوس اشراف زاده‌ها.
رئیس کلوپ پله‌ای.
همه‌ی اینا لقب‌هایی بودن که سال‌ها باهاشون صدا زده شدم.
همه فکر می‌کنن فقط می‌خواستم تصویر واقعی خودم رو نشون بدم؛ می‌خواستم اثبات کنم مثل خانوادم نیستم... مثل پدرم هیولا نیستم، مثل مادرم خائن نیستم، که من یه «کمونیست افراطی با چاشنی دیکتاتوریِ سیاه» نیستم و نخواهم بود.
راستش رو بگم؟ خودمم همین فکر رو می‌کردم.
دروغ بود.
همه‌ی این القاب نقابی روی چهره‌ی واقعیِ ایلیا ایوانف بود.
نقاب برای آدمی که توی دلش باورش نمی‌شد عده‌ای یه زن معمولی رو به عنوان فرستاده‌ی خدا ستایش می‌کنن...
نقابِ ایلیا ایوانفی که هیچوقت به صلح اعتقاد نداشت.
ایوانفی که فقط حرف خودش رو قبول داشت و بقیه رو احمق فرض می‌کرد.
دروغ گفتم... حتی به خودم.
روح پدر و مادرم، میراث مخفی دراگومیر و ابلیس جزیره، همه رو گوشه‌ای از قلبم پنهون کردم و حتی خود "ایلیا ایوانف" هم حق نداشت به برگرده.
شارانی‌ها بهم خیانت کردن.
مردی که ناجی صداش می‌کردم با دشمنم دست صلح و دوستی داد.
زنی که... تنها خدای من بود... همیشه با ترس نگام می‌کرد. تاریکیِ پشت چشمام رو می‌دید و ازم فرار می‌کرد... اون می‌دونست ابلیس مقابلشه، نه؟
خونم به جوش اومد.
نباید اینجوری می‌شد!
نباید باهام اینجوری تا می‌کردن...!
این لطف و بزرگیِ من بود که سیاهی قلبم رو پنهون کردم!
لا به لای رگ‌هام طوفان به پا شد... کم کم درهای چفت و بست شده‌ی قلبم رو از هم درید و رهاش کرد.
«این چیه که زیر پوستم حسش می‌کنم...؟»
بابا قصه زیاد تعریف می‌کرد. قصه‌هایی با هیولاهای ترسناک و سیاه... .
می‌گفت هیولا برای قربانی‌هاش معیاری نداره.
براش مهم نیست بی‌گناه باشه یا گناهکار، دوست یا دشمن، به قلمروش نزدیک شده یا نه...
اون فقط حمله می‌کنه!
باید زودتر این قصه رو یادم می‌اومد.
قبل از اینکه به عنوان هیولای خونخوار داستانِ بقیه، دنبال اثبات بی‌گناهی خودم می‌بودم.
قبل از اینکه دستم رو به سمت قربانی‌هام دراز می‌کردم و به خیالم با پنجه‌های تند و تیزم زخمیشون نمی‌کنم...!
من همون گناهکار داستان بودم که تصمیم گرفتم به جای حمله به بقیه فرصت بدم...
فرصتی بدم تا تحریکم نکنن.
تا وادارم نکنن با خون سیاه و شرور قلبم آلوده‌شون کنم.
خودشون نخواستن... خودشون اول هجوم کردن.
خیال می‌کردن راز این قصه برملا شده؛ از زمزمه‌های مادرانه و قبل خواب کودکانه... .
به گمونشون شرور این قصه در نهایت به دست قهرمان از بین میره.
احمقانه‌ست!
نکنه یادتونه رفته؟
من همون قهرمانم که حالا شرور شدم!
پس تو حواست‌و جمع کن.
تو مثل بقیه نباش!
وقتی این کتاب رو باز کردی.
وقتی به خطوط و کلمات سیاهش نگاه کردی.
فقط به یاد من باش...
«به یاد میراث ابلیس»