رمان تکنیک های مخ زنی 4 | لیگ بازندگان | نسخه آفلاین

- و موهات‌و هر روز یه مدل می‌زنی...
از بطری آب معدنی‌ای که باهاش تلاش کردم اشکای طلاییِ دختر کوچولوم رو پاک کنم برداشتم و روی سرش خالی کردم.
نفسش بند اومد؛ چشماش پر شد ولی به تلافی هفت روز آزار همتا و خراب کردن اولین خاطرش از مدرسه، بیشتر به دیوار سیمانی فشردمش:
- و تینت صورتی‌ای که مامان اسکولت به لپ و لبات می‌زنه چون داره زور می‌زنه دختر زشتش رو قایم کنه، از بقیه سر تری؟ سرویس شاسی بلند این اجازه رو بهت داده تا دختر من‌و مسخره کنی و چون معدش مشکل داره و دکتر براش رژیم تجویز کرده تغذیه‌هاش رو با اون نوتلا و کره بادوم زمینی خودت مقایسه کنی؟
چشماش هنوز سلیطه بود. نه این پفیوز خانم آدم نشده هنوز!
از پشت انگشت‌هام با حرص و نفرت جیغ زد:
- این کارِت خشونت علیه کودکانه، میدم آدمای بابام پارت کنن.
با دستاش داشت بهم چنگ می‌زد و پوست ساعدم سوخت.
همتا با ناباوری و ترس داشت نگاهم می‌کرد.
خب می‌دونم این تاثیر بدی روی تربیتش داره و عملاً خاله‌ی صد در صد خوبی حساب نمی‌شم... ولی من نمی‌خوام همتا عین خودم بشه.
بی‌خیال! وسط قرن بیست و یک مگه این که مغزت رو با موز عوض کرده باشی وگرنه اختلاف طبقاتی چه اهمیتی می‌تونه داشته باشه؟
گردن همکلاسی سلیطش رو فشردم و خیره بهش از پشت دندون‌هام غریدم:
- من روی همتا شوخی ندارم زشت بد قواره! به شَست پام که باباتو خبر می‌کنی. مهم اینه وقتی بابات پیدات کرد تو صورتت له شده و دماغت کجه و روده‌هات دور گردنت پاپیون زده شدن و اونوقته که حتی بری کانادا هم خاله‌ی عنترت نمی‌تونه درستت کنه. شک داری؟ می‌خوای امتحان کنیم؟!
خیره به چشم‌هاش با نفرت و حرص ادامه دادم:
- همتا اون چاقو رو از کیفم دربیار بده.
بچه بود و زودتر از یه بزرگسال وا می‌داد.
چشم‌هاش از ترس پرِ اشک شد و لب‌هاش لرزیدن. پشیمون نبود ولی می‌ترسید.
آه خدا چرا فکر کردم با دوتا تهدید می‌تونم ذاتی که پدر و مادرش ساختن رو عوض کنم؟
با حرص و بغض نالید:
- باشه!
- باشه چی؟
- باشه دیگه.
- باشه یعنی چی؟ باشه تا جرت بدم یا باشه که غلط کردم خواهرزادت رو مسخره کردم؟
- من نمیگم غلط کردم.
کلافه چشمام رو توی حدقه چرخوندم و دوباره رو به همتا گفتم:
- خاله جون همراه با چاقو اون قوطی اسید رو هم بیار بریزیم ته حلقش...
بالاخره غلط کردم رو ازش گرفتیم و با اُردنگی و گرفتن شیر کاکائو و کیک شکلاتیش و پیچوندن گوشش، یه در باسنی نثارش کردم و فرستادمش سمت خیابون اصلی.
درحالی که خیره به مسیر رفتنش دست‌هام رو می‌تکوندم تا خاک فرضیش بره، با تاسف نچ نچی کردم:
- ملت یه پاشون رو گذاشتن یه ور اون یکی پاشون رو هم گذاشتن طرف دیگه تخم سگشون و یه تنه هم به شکل بچه هم به تربیتش ریدن.
فرشته‌ی کوچولوی من صدای کشیدن شدن کفش‌های کوچیکش روی زمین شنیده شد و بلافاصله خودش رو از پشت بهم چسبوند.
دستاش رو دور پاهام حلقه کرد و با بغض سرش رو به رونم چسبوند.
با وجود اینکه ازش حمایت کردم ولی هنوز می‌ترسید و دلش شکسته بود.
کلافه و متاسف چشمام رو توی حدقه چرخوندم و سمتش چرخیدم.
مقنعه‌ش خدا شاهده تا زیر شکمش بود و حتی داخل اوج عصبانیت هم لبخندی روی لبم می‌نشست.
موهای فرفری بلندش زیر نور آفتاب به رنگ قهوه‌ای روشن دیده می‌شدن. سرش رو بالا آورد و معصوم نگاهم کرد؛ لب‌هاش مثل یه لبخند برعکس بودن و زیر چشم‌هاش از شدت گرسنگی گود شده بود.
می‌خواستم بغلش کنم و بعد اینکه تماماً قورتش دادم بهش بفهمونم هیچ نره خر عوضی‌ای حق آزارش رو نداره، نه تا وقتی که من زندم.
اما مقنعه‌ی بلند و مانتوی گیلاسی تا زیر زانوهاش لبخندم رو خود به خود کش میاورد.
می‌دونست به چی می‌خندم و اخم دلخوری کرد:
- نخند!
نامردی نکردم و سریع زدم زیر خنده. درحالی که از شدت بامنک بودنش لپام گل انداخته بود و مثل دیو سفید می‌خواستم اول جرواجرش کنم و بعد قورتش بدم، روی زانو خم شدم.
بغلش کردم همون‌طور که بعد روزهای سخت دوران مدرسم می‌خواستم بغل بشم و جلوی قلدری‌هایی که در حقم می‌شه گرفته می‌شه.
دستام رو دور شونه‌های ظریفش حلقه کردم و گونم رو به فرفری‌های نرمش فشردم.
منم به خاطر تغذیه‌های ساده و کمم مسخره شدم همتای من، اختلاف طبقاتی من رو هم طرد کرد... راهی جز درس خوندن برای خودنمایی نداشتم.
منم بهترین روزهام و اولین‌هام رو با بدترین آدما گذروندم فرشته‌ی من!
دختری که خواهر داره دو بار مادر می‌شه، یه بار وقتی خودش بچه‌ به دنیا میاره و یه بار وقتی که خواهرش یه فرشته رو بغلش می‌زاره... .
با چشم‌های بسته شده از ذوق لبام رو به گردن خوشبوش چسبوندم و لب زدم:
- انقدر این لحظه دوستت دارم که حاضرم سهم کباب امروز ظهرم رو بدم بهت.
سرش رو سمتم چرخوند و چشم‌های خیس از بغضش به شکل قشنگی از امیدواری برق زد.
ابروهای پهنش رو بالا داد و لبخند لثه‌ای زد... لبخند لثه‌ای!
- واقعا خاله؟
مردمک‌هام رو به چهرش دوختم و ساکت شده پلکی زدم.
تو چقدر شبیه اونی همتا...
- دارم بهت میگم خاله جون، سعی کن وقتی وارد یه کوچه شدی و خلوت بود، انگشتت رو ببری بالا و اینجوری...
با سرعت پلنگ از جلوی تمام خونه‌ها رد شدم و یکی یکی زنگ خونه‌ها رو زدم و همزمان داد زدم:
- فرار کنی!
با ذوق و هیجان جیغ بنفشی کشید و با کیف سنگینش عین خرگوش پشت سرم دوید.
بیچاره آبجی هر زور و تلاشی که واسه تربیت این وزه گذاشت رو من یه تنه به فنا دادم.
روی صندلی‌های ایستگاه اتوبوس نشستیم و منتظر اتوبوس بودیم.
با چشم‌های ریز شده به اون طرف خیابون اشاره کردم و درحالی که از طعم بستنی شکلاتی دور لبم لذت می‌بردم کنار گوشش گفتم: