رمان تکنیک های مخ زنی 4 | لیگ بازندگان | نسخه آفلاین به قلم حمیده خوشبخت

«شروعی خوب برای پایانی بد...»

"سلام خانم قیصری اوقات خوشی رو براتون آرزومندم.

متاسفانه راه ارتباطم با شما محدود بودم و به سختی تونستم ایمیل شما رو پیدا کنم، امیدوارم پیامم رو نادیده نگیرید.

شهرداری قصد داره پروژه‌ احداث بزرگراه رو استارت بزنه و مجبوریم چندین محله منطقه رو خالی از سَکنه کنیم.

منزل پدری شما کسی داخلش سکونت نداشت اما هنوز وسایلی اونجا چیده شدن و ما اجازه نداریم بدون رضایت شما یا صاحب خونه بهشون دست بزنیم.

متاسفانه نتونستم ارتباطی با برادرهاتون یا خواهرتون پیدا کنم و به شما پیام دادم.

ممنون می‌شم هرچه سریع‌تر برای تخلیه منزل پدریتون به اصفهان بیایید..."

- خانم... خانم!

-

به لپ تاپ خیره بودم، ثانیه‌ها، دقیقه‌ها، مدت‌ها... اون خونه و محله قراره تخریب بشه؟

با صدای مهمان‌دار هواپیما متعجب و حواس پرت اخمی کردم و سرم رو بالاخره بالا بردم.

با گردن دردم فهمیدم واقعا مثل مرده‌ها به ایمیلم خیره شده بودم... .

نگاهی به موهای فندقی و خط چشمش انداختم و آروم گفتم:

- بله؟!

لبخندی به چهره بی‌حسم زد و به میز مقابلش اشاره کرد:

- نوشیدنی چی میل دارید؟

لب‌هام رو به هم فشردم و طعم توت فرنگی رژ لبم زیر زبونم رفت.

میلی به نوشیدنی نداشتم برای همین جواب دادم:

- آب... لطفا!

بطری آب معدنی تصفیه شده رو دستم داد و چشم‌های آبیش روی انگشترهای طرح اسکلتم افتاد؛ خب معلومه که این انگشترهای یاغی به کت و شلوار رسمیم نمیومد.

- و همراهتون چی میل دارن؟

نگاهی به سمت چپم انداختم. خیره به پنجره هواپیما به آسمون تیره نگاه می‌کرد؛ بالشتکی پشت گردنش گذاشته بود تا مثلا بخوابه ولی به جاش با هدفون آهنگش رو گوش می‌داد.

با محبت زیر لب گفتم:

- عزیز دلم!

رو به مهمان‌دار با لبخند ناشی از دیدن اون چشم‌های عسلی و پوست شفاف، لب زدم:

- شیر هویج دارید؟

درحالی که شال حریر رو روی موهام می‌نداختم و عطر نعناش رو با تمام وجود به ریه‌هام می‌کشوندم، با خنده گفتم:

- هیچوقت فکر نمی‌کردم دلم واسه شال تنگ بشه.

ساعت شیش صبح بود و بالاخره تونستم پام رو روی خاک اصفهان بزارم.

جلوی فرودگاه که منتظر تاکسی بودیم، اون با بی‌خیالی و خستگی درحالی که خمیازه می‌کشید با عینک دودیش ور می‌رفت.

اما... من عاشق وقتی بودم که پرتوی آفتاب به چشمام می‌خورد. انگار خورشید اینجا با همه جا فرق داشت، انگار خورشید اینجا همه چیز رو یادش بود... .

من حتی دلم برای بیابون‌های خشکش تنگ شده بود... برای بیابون‌هایی که ستاره بارون شب‌هاش تنها شاهدِ آرزوهای ما بود.

- خیلی گرمه!

راننده تاکسی با شنیدن صدای اون، نیم نگاهی بهش انداخت و درجه کولر رو بیشتر کرد.

- اصفهون همینه دیگه، تابستون از گرمیش آبپز می‌شی. شما اولین باره میایید اینجا خانوم؟

نوشیدنی گازدار رو براش باز کردم و دستش دادم. همزمان با لبخند رو به راننده گفتم:

- نه من بچه‌ی همینجام، بعد مدت‌ها برگشتیم واسه همین زیاد عادت به گرما نداریم.

- حتما جایی که بودید هوا خیلی سرد بوده.

دوباره با لبخند تایید کردم. عشق می‌کردم وقتی می‌دیدم راننده تاکسی‌ها هنوزم فضول و زبون بازن... اصلا من حتی با دلتنگی به شهرک‌های صنعتی نگاه می‌کردم.

بالاخره به محله رسیدیم.

چمدون زرشکی رنگ رو برداشتم و با دست دیگم، دست اون رو گرفتم.

به خودم فشردمش و متوجه شدم بیش از حد عرق کرده.

باد گرمی به پوستم می‌خورد. این باد دیگه بوی میوه‌های گندیده بازار میوه فروش‌ها رو نداشت، دیگه بوی آشی که هر پنجشنبه مسجد محله برای اموات خیرات می‌کرد رو نمی‌داد... فقط بوی بنزین ماشین‌های شهرداری رو می‌داد.

مات به جدول‌های اطراف خیابون نگاه کردم. دنبال اثری از میوه‌های گندیده تلنبار شده بودم... .

مغازه‌های خشتی و قدیمی رو یکی یکی تخریب می‌کردن؛ با هر صدای در هم شکستن اون خشت‌ها، انگار سینش شکافته می‌شد و خاطراتش رو فریاد می‌زد... انگار جلوی چشمام چندتا نوجوون که کلشون بوی قرمه سبزی می‌داد با خنده می‌دویدن.

یه روز دنبال توپ، یه روز دنبال اتوبوس تا به مدرسه برسن، یه روز هم از سگ وحشی ولگرد فرار می‌کردن و... هر دفعه دست همدیگه رو می‌گرفتن.

تک خنده‌ای کردم و رو بهش گفتم:

- بریم تا ما رو هم ننداختن پشت تریلی.

کوچه‌های محله رو یکی یکی طی کردیم.

موهای فندقیم رو پشت گوشم فرستادم و بی‌حرف به کوچه باریک کنارم خیره شدم.

کوچه تنگ و باریک که در نهایت به یه اوراقی می‌رسید؛ تایرها و آت و آشغال‌های ماشین‌ها هنوزم اونجا ریخته بود و بوی آهن زنگ زده میومد.

نگاهم رو سمت کوچه خودمون چرخوندم... خونه‌هایی که درهاشون از جا کَنده شده بود و کوچه‌ای که پر بود از وسایل بی‌استفاده، دقیقا مثل دوران جنگ.

دستم رو دور شونه‌هاش حلقه کردم و سمت خونه رفتیم.

درسته الان صدای پاشنه بلندهام به گوش می‌خوره اما قبلا... قبلا صدای خنده دختری به گوش می‌خورد که غاز برادرش رو از عمد کباب کرد و خیراتش کرد.

لبخند بی‌جونی زدم و جلوی خونه وایسادم.

در زنگ زده توی ذوق می‌زد.

شاخه‌های پیچکی که هر بهار و تابستون به خونه کوچیکمون زیبایی می‌بخشید، حالا خشک شده بود.

در رو با احتیاط باز کردم و صدای لولای در کاری کرد که اون چشم‌های عسلیش رو با انزجار چین بده.

دستش رو بی‌اراده ول کردم و اولین قدم رو برداشتم.

انگار باری از خاطرات روی دوشم بود و من... قدم‌هام رو به سختی برمی‌داشتم.

دیوارهای سیمانی و شاخه‌های خشک درخت مورد علاقه مامان با من حرف می‌زدن... هر شاخه‌ای که زیر پام می‌شکست، انگار جرقه‌ای توی ذهنم می‌خورد.

از صدای خنده‌ها، گریه‌ها، از بغل‌ها... زندگی‌ها!

به نردبون کنار درخت و بعد به پشت بوم نگاه کردم. هنوزم شب‌های ستاره بارونش آرزوهای ما رو یادشه؟

نفس عمیقی کشیدم و سمتش چرخیدم.

دستم رو سمتش دراز کردم و با اطمینان لبخندی بهش زدم:

- بیا کوچولوی من.

نگاه محتاطی به حیاط درب و داغون انداخت و دست کوچولش رو کف دستم گذاشت.

خونه دیگه بوی جوجه‌های من رو نمی‌داد، دیگه بوی رنگ موهایی که مامان دم به دقیقه به موهاش می‌زد رو نمی‌داد... بوی کهنگی می‌داد، بوی فراموشی!

قالی زبر و کهنه کف پام رو آزار می‌داد و بوی خاک نفسمون رو داشت بند میاورد.

بی‌حرف و مات به خونه نگاه کردم. به خونه‌ای که... زمانی مالِ ما بود، زمانی که انگار دنیا مالِ ما بود... .

نفسم رو با صدای بلندی بیرون دادم و شالم رو از روی سرم برداشتم. دست‌هام رو به هم کوبیدم و رو به چشم‌های عسلیش گفتم:

- خب خب! حالا وقت چیه؟

بی‌حوصله عینک دودیش رو توی جیب شلوارک جینش گذاشت و با دهن کج گفت:

- پیدا کردن یه جای تمیز واسه خوابیدن؟

من چرا روی این آدم گشاد و الکی خوش حساب باز کردم؟

پس گردنی آرومی بهش زدم و درحالی که کت رسمیم رو درمی‌آوردم، تهدیدوار گفتم:

- ببین این دفعه الکی بهونه بیاری دل و روده و کوفتم درد می‌کنه تبدیلت می‌کنم به دستمال کاغذی باهات مبلا رو تمیز می‌کنم.

با اخم و تعجب بهم خیره شد:

- مگه می‌شه؟

سفر یهویی اون رو دمغ کرده بود، این شهر براش جدید بود و یه باره به جای مکان‌های توریستی آوردمش آشفته بازار. دلم نمیومد ذره‌ای دپرس و دلگیر بشه... .

درحالی که با شرارت سمتش می‌رفتم لب زدم:

- الان نشونت میدم...

همین که تن لاغر و خوشبوش رو بغل کردم و عین گونی برنجی روی مبل انداختمش.

با ذوق از شنیدن صدای جیغش سرم رو لای گردنش فرو کردم و تند تند گازهای کوچیک از پوست لطیفش گرفتم.

اون لا به لای زندگیِ خاکیم اومد، وقتی اومد که مثل این مبل زوارم در رفته بود... وقتی که نفسم از بوی خاک و کهنگی زندگیم گرفته بود.

از خنده غش کرد و درحالی که تلاش می‌کرد از زیر دستم در بره جیغ زد:

- مامــــان نه نه نه! قول میدم کمکت کنم، خودم همه جا رو تمیز می‌کنم غلط کردم آیـــــی!

با صدای ناله واقعی و دردناکش، نگران و دلخور سرم رو بالا بردم و گفتم:

- خیلی لوس شدیا! دوتا گاز بیشتر نگرفتم این جیغ و داد چیه؟

با درد و خنده موهای خرماییش رو از پیشونیش کنار زد و درحالی که به پهلو می‌چرخید نالید:

- یه چیزی رفت توی پهلوم.

نگران از اینکه نکنه شئ نوک تیزی روی مبل بوده و بچه رو به خاک دادم، بغلش کردم و پایین مبل نشوندمش.

با احتیاط کف دستم رو روی مبل خاک خورده کشیدم و اخمی بین ابروهام نشوندم. بالاخره نگاهم روی پیکسل نشست که لبه مبل بود... برداشتمش و همزمان چهار زانو کنار اون نشستم.

قفل پشتش حتما به کمرش خورده... ناراحت دستی به پهلوش کشیدم و زیر لب گفتم:

- ببخشید مامانی!

پیکسل رو با کنجکاوی از دستم گرفت و من دلم رفت برای اون لپ‌های سرخ و آویزونی که با فضولی پیکسل رو زیر و رو می‌کرد.

ابروهای پهنش رو بالا داد و پیکسل رو سمتم گرفت:

- این عکس کیه؟

حواسم تماماً به این بود که اون آسیب نبینه و اصلا عکس پیکسل رو ندیدم.

دستم که داشت سمت موهای خاکیش می‌رفت روی هوا موند... لب‌های رژ خورده‌م خیره به اون عکس از هم باز شد ولی چیزی ازش بیرون نرفت.

شاید اونجا تنها جایی بود که من تونستم ارزش ثانیه‌ها و پلک‌ زدن‌ها رو حس کنم...

با هر پلکی که می‌زدم، انگار چیزی از اعماق قلبم پمپاژ می‌شد، یه چیزی مثل خاطراتی که سال‌ها خواستم با حواس پرتی از یاد ببرمشون.

- این تویی مگه نه ماما؟

بی‌اراده انگشت شَستم رو روی اون عکس کشیدم. اون موهای خرگوشیِ شکلاتی... آخرین بار کِی اینطوری جوون به نظر رسیدم؟

بغض کردم و ته گلوم احساس تلخی می‌کردم... خاک روی پلک‌هام می‌نشست و حاضر نبودم چشمام رو ببندم، انگار می‌ترسیدم... .

می‌ترسیدم مثل اون شب، پلک بزنم و دنیام رو نابود و سیاه ببینم! سیاه مثل رنگ کلاه کاسکت معروف اون...!

زیر چشمام رو با اکلیل براق کرده بودم و آخر شب اون اکلیل‌ها رو بالا آورده بودم.

- این کیه با کلاه کاسکت از پشت بغلت کرده مامان؟

آه خدای من... اونی که با دستکش‌های نیم بندش شونه‌هام رو از پشت گرفت چون از لخت بودن شونه‌هام متنفر بود.

پیکسل رو آروم ازش گرفتم و زیر لب با مکث جواب دادم:

- اینو خیلی وقته گم کرده بودم...

«روزهای نوجوانیِ من»

«دو هفته بعد از اول مهر دهه شونزده سالگیم_شیراز»

با لبخند ملیحی دستی به موهام کشیدم و نفسم رو عمیق بیرون دادم.

درحالی که خیره به افق پایین پیراهنم رو صاف و مرتب می‌کردم، به این فکر کردم که آخرین بار قیمت دیه چقدر بوده.

پاییز شروع شده بود و آبجی می‌گفت عمرا اگر تا آخر دی ماه حضور سرما درون شیراز رو حس کنی؛ لباسم از گرما به بدن عرق کرده‌م چسبیده بود و باد گرد و مرطوب هم اوضاع رو قاراشمیش کرد.

این وسط دلخوشیم فقط بوی عطر بهار نارنج بود...

کوچه‌ی پشتی بودیم ولی صدای ترافیک سر ظهر میومد.

داشتم به این فکر می‌کردم که چقدر آدم‌هایی که گناهکارن و نمی‌خوان قبول کنن کارشون اشتباهه روی مخ و کلیه و طحالت راه میرن؛ مخصوصا وقتی یکی پشتشون رو می‌گیره! خدا رو شکر من هر چقدر خریت کرده باشم حداقل قبول کردم «خریت» بودن.

هر چه فکر کردم این توله سگ سه سانتی ارزش اون همه پولی که جیگرم سرش سوخته شد نداره؛ نوچ! باید سعی کنم خاله‌ی نمونه باشم.

با لبخند مصنوعی‌ای چشمام رو ریز کردم و همزمان که کیفم رو بغل همتای چص مثقال می‌کوبیدم، روی زانوهام خم شدم.

مدیونید فکر کنید انقدر حس رقابت با یه بچه‌ی شیش ساله داشتم که می‌خواستم اختلاف قدی رو توی سرش بکوبم!

خیره به چشم‌های گربه‌ای و سلیطش شمرده و مسالمت آمیز گفتم:

- ببین خاله جون...

صداش بچگانه ولی جیغ جیغو بود جوری که بلافاصله با باز کردن دهنش، چشمام رو از انزجار بستم:

- تو خاله‌ی من نیستی! خاله‌ی من کاناداست داره پزشکی می‌خونه، خودت رو با اون یکی نکن زشت بی‌قواره.

کم مونده بود عین احمقا با دختر بچه‌ی شیش ساله دهن به دهن بشم و بگم:

- نه تو خوبی مارمولک با این موهای عینهو سیم ظرفشوییت با این پوست عینهو ماستت شبیه تیمارستانیایی هستی که قرصاشون رو به جای کوفت کردن داخل اونجاشون فرو کردن.

ولی به جاش با همون لبخند ملیح ادامه دادم:

- خدا خالت رو حفظ کنه! خاله‌ی تو خاله‌ی همه‌ی ماست، مثل خاله الکسیس. می‌شناسیس؟

با همون اخم طلبکارش سرش رو به طرفین تکون داد که نتونستم تحمل کنم و دستی به شونش زدم و ادامه دادم:

- عیبی نداره عزیزم از فامیلای دور مامانته اگر ازش بپرسی حتما می‌شناسیش. حالا مهم نیست خاله یا حالا هر چی! من دارم میگم زشته کسی رو به خاطر کک و مک‌هاش و تغذیش مسخره کنی عزیز دلم.

چونش رو با غرور بالا داد و با لحن بی‌ادبانه‌ای جیغ زد:

- من عزیز تو نیستم. به تو هم ربطی نداره من چیکار می‌کنم، هر کی رو دلم بخواد جاج می‌کنم.

خدایا این سلیطهٔ وزه رو ببین...!

خیره بهش کم کم لبخندم جمع و پره‌های بینیم گشاد شد.

همتا از ترس و دلهره بغض کرد و درحالی که وسایل سنگین من رو بغل گرفته بود، به دیوار سیمانی چسبید و بی‌صدا اشک می‌ریخت.

من می‌تونستم حتی زمینی که اشک خواهر زاده‌ی معصوم رو می‌خورد رو جرواجر کنم، دیه‌ی این پدر صلواتی که چیزی نبود!

نیم نگاهی به همتا انداختم و بی‌اراده دستم سمت یقه‌ی همکلاسی عفریتش رفت و محکم مانتوی قرمزش رو بین انگشت‌هام فشردم.

با چشم‌های گرد و سلیطه جیغ بلندی زد که پا روی تمام قوانین انسانیت گذاشتم و دستم رو با انزجار روی دهنش فشردم.

درحالی که تمام تلاشم رو می‌کردم تا مشتی حواله گونش نکنم با نفرت غریدم:

- ببین ت*خم سگ! نه تنها این بچه، بلکه مملکت هم بی‌صاحاب نیست که هر نره خری از راه برسه واسه خودش معیار زیبایی تعیین کنه و بقیه رو مسخره کنه و به خاطر پول باباش و ناز کردنای ننه‌ی خَرا... یعنی همون ننه‌ی خرش ککش نگزه. تو می‌خوای یکی رو مسخره کنی می‌تونی بری جلوی آینه تا زشت ترین و بی‌ارزش ترین و پدرسگ ترین و ابله ترین دختر دنیا رو ببینی.

آره، تو! تو زشتی چون چشم نداری کک و مکای خوشگل همتای من رو ببینی. فهمیدی؟ همتای من! اصلا قبل اینکه دختر مامانش باشه دختر منه، فهمیدی؟! منم به چپم نیست بری مامان یا بابای سگتو بیاری چون از خدامه ببینمشون و یه تف بندازم پس گردنشون به خاطر همچین نخاله‌ای که پس انداختن.

تو فکر کردی چون بابات پولداره و کفشای برند می‌پوشی...

و پام رو روی کتونیش کشیدم تا خاکی بشه.

- و موهات‌و هر روز یه مدل می‌زنی...

از بطری آب معدنی‌ای که باهاش تلاش کردم اشکای طلاییِ دختر کوچولوم رو پاک کنم برداشتم و روی سرش خالی کردم.

نفسش بند اومد؛ چشماش پر شد ولی به تلافی هفت روز آزار همتا و خراب کردن اولین خاطرش از مدرسه، بیشتر به دیوار سیمانی فشردمش:

- و تینت صورتی‌ای که مامان اسکولت به لپ و لبات می‌زنه چون داره زور می‌زنه دختر زشتش رو قایم کنه، از بقیه سر تری؟ سرویس شاسی بلند این اجازه رو بهت داده تا دختر من‌و مسخره کنی و چون معدش مشکل داره و دکتر براش رژیم تجویز کرده تغذیه‌هاش رو با اون نوتلا و کره بادوم زمینی خودت مقایسه کنی؟

چشماش هنوز سلیطه بود. نه این پفیوز خانم آدم نشده هنوز!

از پشت انگشت‌هام با حرص و نفرت جیغ زد:

- این کارِت خشونت علیه کودکانه، میدم آدمای بابام پارت کنن.

با دستاش داشت بهم چنگ می‌زد و پوست ساعدم سوخت.

همتا با ناباوری و ترس داشت نگاهم می‌کرد.

خب می‌دونم این تاثیر بدی روی تربیتش داره و عملاً خاله‌ی صد در صد خوبی حساب نمی‌شم... ولی من نمی‌خوام همتا عین خودم بشه.

بی‌خیال! وسط قرن بیست و یک مگه این که مغزت رو با موز عوض کرده باشی وگرنه اختلاف طبقاتی چه اهمیتی می‌تونه داشته باشه؟

گردن همکلاسی سلیطش رو فشردم و خیره بهش از پشت دندون‌هام غریدم:

- من روی همتا شوخی ندارم زشت بد قواره! به شَست پام که باباتو خبر می‌کنی. مهم اینه وقتی بابات پیدات کرد تو صورتت له شده و دماغت کجه و روده‌هات دور گردنت پاپیون زده شدن و اونوقته که حتی بری کانادا هم خاله‌ی عنترت نمی‌تونه درستت کنه. شک داری؟ می‌خوای امتحان کنیم؟!

خیره به چشم‌هاش با نفرت و حرص ادامه دادم:

- همتا اون چاقو رو از کیفم دربیار بده.

بچه بود و زودتر از یه بزرگسال وا می‌داد.

چشم‌هاش از ترس پرِ اشک شد و لب‌هاش لرزیدن. پشیمون نبود ولی می‌ترسید.

آه خدا چرا فکر کردم با دوتا تهدید می‌تونم ذاتی که پدر و مادرش ساختن رو عوض کنم؟

با حرص و بغض نالید:

- باشه!

- باشه چی؟

- باشه دیگه.

- باشه یعنی چی؟ باشه تا جرت بدم یا باشه که غلط کردم خواهرزادت رو مسخره کردم؟

- من نمیگم غلط کردم.

کلافه چشمام رو توی حدقه چرخوندم و دوباره رو به همتا گفتم:

- خاله جون همراه با چاقو اون قوطی اسید رو هم بیار بریزیم ته حلقش...

بالاخره غلط کردم رو ازش گرفتیم و با اُردنگی و گرفتن شیر کاکائو و کیک شکلاتیش و پیچوندن گوشش، یه در باسنی نثارش کردم و فرستادمش سمت خیابون اصلی.

درحالی که خیره به مسیر رفتنش دست‌هام رو می‌تکوندم تا خاک فرضیش بره، با تاسف نچ نچی کردم:

- ملت یه پاشون رو گذاشتن یه ور اون یکی پاشون رو هم گذاشتن طرف دیگه تخم سگشون و یه تنه هم به شکل بچه هم به تربیتش ریدن.

فرشته‌ی کوچولوی من صدای کشیدن شدن کفش‌های کوچیکش روی زمین شنیده شد و بلافاصله خودش رو از پشت بهم چسبوند.

دستاش رو دور پاهام حلقه کرد و با بغض سرش رو به رونم چسبوند.

با وجود اینکه ازش حمایت کردم ولی هنوز می‌ترسید و دلش شکسته بود.

کلافه و متاسف چشمام رو توی حدقه چرخوندم و سمتش چرخیدم.

مقنعه‌ش خدا شاهده تا زیر شکمش بود و حتی داخل اوج عصبانیت هم لبخندی روی لبم می‌نشست.

موهای فرفری بلندش زیر نور آفتاب به رنگ قهوه‌ای روشن دیده می‌شدن. سرش رو بالا آورد و معصوم نگاهم کرد؛ لب‌هاش مثل یه لبخند برعکس بودن و زیر چشم‌هاش از شدت گرسنگی گود شده بود.

می‌خواستم بغلش کنم و بعد اینکه تماماً قورتش دادم بهش بفهمونم هیچ نره خر عوضی‌ای حق آزارش رو نداره، نه تا وقتی که من زندم.

اما مقنعه‌ی بلند و مانتوی گیلاسی تا زیر زانوهاش لبخندم رو خود به خود کش میاورد.

می‌دونست به چی می‌خندم و اخم دلخوری کرد:

- نخند!

نامردی نکردم و سریع زدم زیر خنده. درحالی که از شدت بامنک بودنش لپام گل انداخته بود و مثل دیو سفید می‌خواستم اول جرواجرش کنم و بعد قورتش بدم، روی زانو خم شدم.

بغلش کردم همون‌طور که بعد روزهای سخت دوران مدرسم می‌خواستم بغل بشم و جلوی قلدری‌هایی که در حقم می‌شه گرفته می‌شه.

دستام رو دور شونه‌های ظریفش حلقه کردم و گونم رو به فرفری‌های نرمش فشردم.

منم به خاطر تغذیه‌های ساده و کمم مسخره شدم همتای من، اختلاف طبقاتی من رو هم طرد کرد... راهی جز درس خوندن برای خودنمایی نداشتم.

منم بهترین روزهام و اولین‌هام رو با بدترین آدما گذروندم فرشته‌ی من!

دختری که خواهر داره دو بار مادر می‌شه، یه بار وقتی خودش بچه‌ به دنیا میاره و یه بار وقتی که خواهرش یه فرشته رو بغلش می‌زاره... .

با چشم‌های بسته شده از ذوق لبام رو به گردن خوشبوش چسبوندم و لب زدم:

- انقدر این لحظه دوستت دارم که حاضرم سهم کباب امروز ظهرم رو بدم بهت.

سرش رو سمتم چرخوند و چشم‌های خیس از بغضش به شکل قشنگی از امیدواری برق زد.

ابروهای پهنش رو بالا داد و لبخند لثه‌ای زد... لبخند لثه‌ای!

- واقعا خاله؟

مردمک‌هام رو به چهرش دوختم و ساکت شده پلکی زدم.

تو چقدر شبیه اونی همتا...

- دارم بهت میگم خاله جون، سعی کن وقتی وارد یه کوچه شدی و خلوت بود، انگشتت رو ببری بالا و اینجوری...

با سرعت پلنگ از جلوی تمام خونه‌ها رد شدم و یکی یکی زنگ خونه‌ها رو زدم و همزمان داد زدم:

- فرار کنی!

با ذوق و هیجان جیغ بنفشی کشید و با کیف سنگینش عین خرگوش پشت سرم دوید.

بیچاره آبجی هر زور و تلاشی که واسه تربیت این وزه گذاشت رو من یه تنه به فنا دادم.

روی صندلی‌های ایستگاه اتوبوس نشستیم و منتظر اتوبوس بودیم.

با چشم‌های ریز شده به اون طرف خیابون اشاره کردم و درحالی که از طعم بستنی شکلاتی دور لبم لذت می‌بردم کنار گوشش گفتم:

- اونجا رو نگاه کن خاله.

همین که چشم‌های درشت و کنجکاوش رو به اون طرف خیابون دوخت، دهنم رو به پهنای فک کروکودیل باز کردم.

نامردانه سمت بستنیش خم شدم و خواستم بستنی توت فرنگی هم مال خودم باشه ولی یه لحظه چشمام به صورت فرشتش خورد.

لپ‌های تپلش به خاطر گرما سرخ شده بود. چشم‌های قهوه‌ایش زیر نور خورشید روشن بود، مثل قُل کوچیک.

با لبخندی که لثه‌های صورتیش رو تماماً نشون می‌داد کنجکاو به اون طرف خیابون نگاه می‌کرد و پاهای کوچیکش رو با ریتم تکون می‌داد.

لبخندی زدم و به جای بستنی تصمیم گرفتم لپش رو گاز بگیرم، واقعا هم خوشمزه‌تر بود.

بچه‌ی بیچاره انقدر این بلا رو هر شبانه روز سرش آوردم که لپاش بی‌حس شده بودن.

پوکرفیس با اخم نیم نگاهی بهم انداخت و با ساعد لپش رو پاک کرد.

- دروغ کار زشتیه خاله.

با خنده کنارش لش کردم و بی‌خیال لنگ روی لنگ انداختم. دستام رو تکیه گاه سرم کردم و به روبه‌روم خیره شدم.

با لبخند کجی گفتم:

- این دروغ‌و گفتم چون دوست داشتم و می‌خواستم لپت رو گاز بگیرم، دروغ بدی نیست.

- هر چی! دروغه.

پلکی زدم و به شلوغیِ خیابون جلوم خیره شدم. زیر لب گفتم:

- در هر صورت دروغه.

با رسیدن اتوبوس زرد رنگ، دستش رو گرفتم و با هم سوار شدیم.

وسط راه روی شونه‌هام خوابش برد؛ مقنعش رو روی صورتش گذاشتم تا آفتاب به پوست نرم و لطیفش آسیب نزنه.

بی‌اراده به موگیرهای رنگین کمونیش خیره شدم و با نوک انگشتام لمسشون کردم.

همیشه تو بودی که برام موگیر می‌خریدی مامان، از موی بلندی که روی صورتم بریزه بدت میومد و همیشه با موگیر بالا می‌بستیشون... الان موهام چتریه، شاید منتظرم با موگیرهای ارزون دست فروش برگردی پیشم و از روی پیشونیم کنار بزنیشون.

درحالی که با خنده بدن شل و ول و خسته همتا رو از پله‌های خونه‌شون بالا می‌بردم، با صدای بلند گفتم:

- آبجـــی تو نگفتی این تخم سگ ساعت دوازده تعطیل می‌کنه؟ من دو ساعت توی سگ سرما علاف موندم به خاطر پدرسگِ تو.

- همیشه وقتی خونه نیستم اینطوری فحشم میدی؟

محمد درحالی که قلوپ قلوپ آب انار هورت می‌کشید، به چارچوب در تکیه داد و منتظر و مشتاق نگاهم کرد.

همتا رو رسماً سمتش هول دادم و اول به خاطر فحش و سوتیم خواستم کلا دهنم رو ببندم ولی اینجوری نمی‌شد که؛ بنده خدا بعد سه روز از مأموریت برگشته و من با ذکر تخم سگ ازش استقبال کردم؟

حق به جانب ابرویی بالا دادم و گفتم:

- وقتی به بچت میگم تخم سگ یعنی ذاتش تخم سگه وگرنه منظورم تو نیستی، یه ممد بگیر همیشه قابل احترامه.

موهاش رو کامل تراشیده بود؛ نه صرفا چون بهش میومد، چون بنده خدا ناخواسته دوتا توله سگ به دنیا آورد که یواشکی اسلایم روی سرش خالی کردن.

طبق معمول استخر بادیِ رایان وسط پذیرایی کوچیکشون پهن بود و کافی بود به یکی از وسایلش دست می‌زدیم تا فتنه بازی درمیاورد.

نگاهی به ممد انداختم که با ذوق داشت همتا رو می‌چلوند و همزمان که سمت رایان خم می‌شدم گفتم:

- کِی برگشتی؟

کلوچه نادری‌ای که از مأموزیت شمالش آورده بود رو سمتم پرت کرد و همزمان گفت:

- حدود ساعتای یازده رسیدم، تو چرا انقدر زود رفتی دنبال همتا؟

درحالی که دور از چشمش گوش رایان رو می‌پیچوندم تا انگشترهام رو از حلقش دربیارم گفتم:

- زنت ممد، زن بی‌ناموست...

بعد بلندتر ادامه دادم:

- آبجی واسه همین زود فرستادیم دنبال توله سگت؟ غیر مستقیم گفتی من مزاحم خلوتت با شوهرتم؟ بفرما! انقدر این دو ساعت می‌خواستی شوهر تحفت رو تحویل بگیری که این عنتر رفته سر وقت وسایل من... خاله جون می‌زنم همین یکی دندونتو می‌کنم تو حلقت، واسه چی به انگشترای من دست می‌زنی آخه!

طاهره درحالی که فاز سیندرلا برداشته بود و نانای نانای گویان از اتاقش بیرون می‌زد، دامن لباسش رو چرخوند و ذوق زده گفت:

- خوشگله نگار؟ محمد برام خریده... وای وای بِیبی خیلی خوشگله.

دامن محلی شمالی بهش میومد؛ به لطف رنگ موی فندقی که من براش گذاشتم صورتش درخشان‌تر به نظر می‌رسید.

با تحسین و ابروهای بالا رفته نگاهش کردم و لب زدم:

- خیلی خوشگله! گرون درنیومد... .

- من دنیا رو به پاش می‌ریزم، این که چیزی نیست.

- وای عشق زندگیم! دلم برات تنگ شده بود.

دست خودم نبود؛ این چشم‌های گرم از عشق و لپ‌های سرخ رو می‌دیدم به معنای واقعیِ کلمه شرم نیابتی می‌گرفتم.

واقعا آدم هَول که میگن این دوتا بودن که حتی سر سفره هم آبجی نصف سیخ کباب‌ها رو داد.

هرچند چون خونه خودشون بود نباید اعتراض می‌کردم؛ همین که طاهره به محش اینکه فهمید داشتم به خونش می‌رفتم سفرش رو کنسل کرد و برگشت، یعنی برای من برگشت... همین برام به اندازه قرن‌ها ارزش داشت.

اون ظهر گرمی که با چمدون کنار خونش نشسته بودم و یهو یه نفر بی‌درنگ بغلم کرد... اون ظهر همیشه یادم موند؛ اون ظهر بهم یاد داد که هنوزم کسایی هستن که معنای خانواده براشون داخل پول و دروغ و غیرت افراطی نیست، فقط محبت و عشق براشون مهمه.

من عاشق این بودم که روی سفره طاهره تمام حواسش به خاطرات شوهرش باشه و همزمان تیغ ماهی رو بگیره و گوشتش رو روی بشقابم بزاره.

زبون عشق اون به من دوستت دارم نبود، بدون اینکه بهم بگه لباس سفارش می‌داد، برام شربت درست می‌کرد... وقتی رایان به سختی می‌گفت خاله بیشتر از خودم ذوق می‌کرد، شبا بلند می‌شد و مطمئن می‌شد گرمم نیست.

انگار خدا خواهر برات فرستاد تا ثابت کنه یه نفر می‌تونه مثل مادرت دوستت داشته باشه، یه نفر می‌تونه مادر دومت باشه... .

بچه‌ها و محمد خواب بودن و ما داخل آشپزخونه موندیم.

اون ظرف‌ها رو می‌شست و من از بوی روغن و آشپزخونه لای موهاش عشق می‌کردم.

از پشت بغلش کردم و همزمان آروم و با شیطنت گفتم:

- کاش منم پسر بودم و ازدواج می‌کردم، بعد هر ظهر بعد غذای خوشمزه زنم بغلش می‌کردم و می‌گفتم ضعیفه بعد ظرفا بیا به شوهرتم برس... خدایی این محمد الدنگ رفت خوابید؟ بابا بهش می‌گفتی بیا توی اتاق درم قفل کنه، اینجوری منم با خیال راحت می‌رفتم توی بالکن کارم رو می‌کردم.

با تاسف زیر چشمی نگاهم کرد و آروم گفت:

- تا راحت بری با اون پسره حرف بزنی، آره؟

با این حرفش تلخندی زدم و لپم رو روی شونه‌ش گذاشتم.

چند ثانیه مکث کردم تا مغزم با هجوم خاطرات کنار بیاد، بعد آروم لب زدم:

- نه چند وقتی هست حرف نمی‌زنیم، ازش خبر ندارم.

اون دروناً آدمی نبود که بزاره من راجب دوست پسرم جلوش حرف بزنم و نزنه توی دهنم ولی دیگه نه من اونی بودم که می‌شناخت، نه شرایط جوری بود که فکر کنه من درست می‌شم.

همون لحظه که حاضر نشدم مدت‌ها سمت گوشیم برم، فهمید که از تمام آدمای اون شهر زده شدم... اون فهمید و شبا وقتی نمی‌تونستم بخوابم، بی‌حرف بغلم می‌کرد.

- بعضی موقع‌ها خوبه که آدم فاصله بگیره ولی هیچوقت فرار راهش نیست نگار.

نیم رخش رو سمتم چرخوند و من فهمیدم اون خیلی شبیه مامان شده؛ گونه‌های سرخ به خاطر حرارت اجلق گاز برق می‌زدن.

میگن دخترا وقتی ازدواج می‌کنن، اخلاق و کارهاشون شبیه مادرشون می‌شه... یعنی منم یه روزی از آینه به خودم نگاه می‌کنم و مامان رو می‌بینم؟

- تا هر وقت بخوای اینجا می‌مونی، مهم نیست از درست عقب بمونی یا دوستات ازت بخوان برگردی... چون تو خیلی آسیب دیدی دختر کوچولوی من، لیاقتت اینه که قوی‌تر به اون شهر برگردی، تنهایی و بدون من.

شاید به همین نیاز داشتم؛ به اینکه یکی بگه نیاز نیست نگران آینده باشی، می‌تونی به درسات برسی، می‌تونی دوباره برای آرزوهات تلاش کنی، می‌تونی مبارزه کنی ولی می‌تونی تا هر وقت دلت می‌خواد کنار بکشی، می‌تونی تسلیم بشی و من جای تو می‌جنگم... تو فقط فاصله بگیر.

یه چیزی ته دلم می‌گفت کاش به جای سه قلوها، به آبجی پناه می‌بردم.

با بغض گونم رو به گونش فشردم و زیر لب گفتم:

- جیگرتو بخورم الهی!

با خنده گفت:

- راستی می‌دونی داشتم با ننه پری صحبت می‌کردم؟ اگر بدونی گفت کی رفته پیشش شاخ درمیاری...

- خاله خاله خاله خاله خاله!

اول یه دسته موی عینهو سیم ظرفشویی از پشت اُپن و بعد خود همتا پیداش شد.

درحالی که با چشم‌های ورم کرده از بی‌خوابی سمتم میومد، گوشیم رو سمتم گرفت و نالید:

- خاله این دوستت همش بهت زنگ می‌زنه نمی‌زاره من بازی بکنم، هرچی بهش میگم برو گمشو میگه برو گمشو توی اونجای خالت... خاله اونجای تو کجاست؟

با تعجب از طاهره جدا شدم و توجهی به نگاه متاسف‌وار و حرصیش به خاطر دوستای کله خرم نکردم.

درحالی که گوشی رو ازش می‌گرفتم شماتتش کردم:

- خاله من خودم سال به سال نمیرم سمت گوشیم، خرابش کردی با این بازیات.

نگاهم روی اسم رویا قفل شد، واقعا هم یکی مثل رویا حوصله سر و کله زدن با یه بچه رو نداره.

لبخندی از یادآوری چشمای روشن و شیطونش کردم و گوشی رو کنار گوشم گذاشتم.

درحالی که سمت بالکن آشپزخونه می‌رفتم جواب دادم:

- الو؟

صدای آهنگ پارمیس و ولاگ گرفتن تارا از پیشش میومد. همون لحظه حس کردم قلبم از دلتنگیِ خوابگاه فشرده شد... .

بعد نفس عمیقی گفت:

- زنده‌ای پس، گفتم به حق پنج تن کفن پیچ شدی و خبر ندارم.

نیشخندی زدم و بی‌حرف سرم رو به دیوار تکیه دادم.

شرمنده بودم که بی‌هیچ توضیحی ازشون فاصله گرفتم.

شمارم رو از طاهره گرفته بود ولی هیچوقت زنگ نزد. انگار اونم فهمید چیزیم هست که از شهر رفتم... انگار اونم می‌خواست بهم فرصت بده.

با استیصال و شک درحالی که مطمئن بودم لب‌هاشون رو لول می‌کنه گفت:

- ازم ناراحتی بهت زنگ نزدم؟ من حتی تا دم در اون خوابگاه پسرونه رفتم تا داداشات رو ببینم ولی کسی نبود، آیوار هم دور مسابقه‌هاش بود جوابم رو نمی‌داد.

لبخندی زدم:

- من هیچوقت ازت ناراحت نمی‌شم رویا.

- فکر کردی الان که صدای نحستو شنیدم بغض کردم؟ زنیکه جیندرلا! کلی برات سوغاتی خریدم، هرچی بهت زنگ زدم جواب ندادی نامرد، برگشتم دیدم نیستت بعد الان صداتو واسه من چصی می‌کنی؟ من باید از مینا بشنوم بابات اومده از اینجا بردت، آره؟! دستت درد نکنه بی‌ناموس، دیگه با منم تعارف داری.

با خنده و تعجب نگاهی به گوشی کردم و لب زدم:

- گریه می‌کنی؟

- پس چی؟ پس چی وقتی انقدر بی‌عرضم که دوستم نمی‌تونه بهم تکیه کنه.

- نمی‌خواستم ناراحت بشی!

- الان مثلا من خیلی خوشحالم؟ حیف این اشکا که به خاطرش مژه‌هام دارن خراب می‌شن، عنم دهنت نگار! ایشالله خدا بزنه از وسط دو نصفت کنه که جیگر منو خون می‌کنی.

با گریه‌هاش نه تنها غمگین نمی‌شدم، بلکه بدتر خندم میومد.

واقعا یادم نبود آخرین بار رویا کِی گریه کرده؛ به نظرم حق داشت چون جدی صداش یه باره تبدیل به هادی چوپان می‌شد.

با خنده خیره به درخت بهار نارنج صاحب خونه طاهره، گفتم:

- میام همین روزا، همه رو هم برات تعریف می‌کنم قول میدم.

- لازم نکرده پفیوز! چون انقدر داستان پیش اومده که جایی واسه داستان تو نمی‌مونه. همین امروز گمشو بیا.

جوراب بند انگشتی رایان که کف بالکن افتاده بود رو برداشتم و روی آویز پهن کردم.

همزمان خطاب به همتا که شلوارم رو می‌کشید و بازیِ السا و آنای پدرسگش رو می‌خواست می‌نالیدم:

- خاله ساییدی من‌و! برو با گوشی مامانت بازی کن من کار دارم. رویا صدامو داری؟ چه داستانی عزیزم؟!

- نه گوشی مامان توی شارژه تا کامل هم نشه نمی‌زاره بردارمش.

با حرص چشم غره‌ای بهش رفتم و اشاره‌ای به بالکن کردم:

- از همینجا پرتت می‌کنم پایین مغزت بپاچه روی ریخت همون السا و آنا، میگم برو گمشو دارم حرف می‌زنم.

طاهره دلخورانه از آشپزخونه داد زد:

- چه طرز حرف زدن با بچمه؟ الهی بگردم مامانی بیا پیش خودم.

همتای بی‌شرف هم نه گذاشت و نه برداشت، زارت یکی محکم به ساق پام کوبید و غرید:

- خاله گوزو! شبا انقدر بو میدی که دیگه دارم آمس می‌گیرم.

با حرص و دهن کیپ شده سمت آشپزخونه خم شدم و خیره به این دو موجود لوس، دلخور و متاسف گفتم:

- من تا حالا جرعت کردم به خاله بگم گوزو که بچت بهم میگه؟ اون آمس نیست آسمه بی‌سواد.

طاهره با اخم تشر زد:

- برو بابا!

رویا از پشت گوشی کلافه داد زد:

- نگار واقعا داری با همتا سر و کله می‌زنی؟ به من گوش کن.

رویا سابقه نداشت انقدر ناراحت و دلخور باشه. بارها شده هزاران بلا سرم بیاد و من خودم رو از همه دور نگه دارم، چرا این دفعه انقدر اون عصبیه؟!

اصلا این دختر دیوانه‌ی من شده، دیگه اگر من نباشم کی شبا به چصناله‌های رویا راجب اکسش و نظرات تارا راجب اینکه آرمان پشمای باسنش رو بزنه بهتره یا نه و حتی خیالات پارمیس راجب یاسین گوش بده؟

با تعجب نگاهی به گوشی انداختم و گفتم:

- خب حالا چته داد می‌زنی؟! گوشم با توعه بگو، باز چه دسته گلی آب دادید؟

- ما آب ندادیم، راجب توعه.

ریلکس و خونسرد زیر ناخنم رو پاک کردم و گفتم:

- آها چون راجب منه انقدر استرس داری؟ بگو بابا من که عادت کردم، تو هم عادت کن به روتین زندگیم. حالا چی شده؟!

متوجه شدم لحظه‌ای خواست حرف بزنه و باز سکوت کرد.

اون لحظه من جداً ریلکس بودم؛ دیگه من با اون پرونده سنگینم همین الان اگر بگه مواد توی وسایلت جاساز کردن محاله ممکنه تعجب کنم.

بعد چند ثانیه، لحنش آروم‌تر و شمرده‌تر شد. لا به لای کلماتش نفس می‌گرفت تا از استرسش کم بشه و من تماماً گوش بودم:

- از صبح یه خبری پیچیده... از باشگاه رادیکال، میگن یکی از اعضا با بقیه دوستاش داشته کنار دره مسابقه می‌داده که می‌فهمن ترمزش بریده، بعدشم تا بخوان دست بجنبونن میفته ته دره.

لب‌هام رو روی هم می‌فشرم و هیچ عکس العملی نشون نمیدم.

خب اون حتما آیوار نیست، اون ماهرتر از این حرفاست.

- فیلمای دوربین مدار بسته اونجا پخش شده وای... وای خیلی وحشتناکه طرف میفته توی دره موتورش منفجر می‌شه هنوزم دستام داره می‌لرزه. نگار... .

انقدر هم از تیم بدم نمی‌اومد که از آسیب جوون مردم خوشحال بشم. ناراحت و متعجب چنگی به موهام زدم و گفتم:

- آخی بیچاره!

- نه نگار! وای الان من چی بگم به تو؟ بابا پلاک موتورش همون پلاک موتور آیواره، خودم توی پستاش دیدم سوار اون موتور می‌شد. نمی‌دونم نگار واقعا نمی‌دونم... تیشرت و شلوارشم مشکی بود دقیقا همون چیزی که آیوار می‌پوشید. وای نگار گوش میدی؟ تیمشون اصلا نمیگه موتور کی بوده ولی بقیه میگن یارو رفته کُما... وای نگار من خیلی نگرانم به خدا مونده بودم چطور بگم بهت!

الان همه داخل کامنتای پیجشون دارن میگن یکی ترمز موتورشو دست‌کاری کرده از عمد می‌خواستن بلایی سرش بیارن... نگار تو رو خدا اگر زنده‌ای یه میویی بکن!

و بازم اون صدای سکوتی که مثل یه بوق توی گوشم پیچید... .

مثل فصل اول زندگیم و فهمیدن کارهای کثیف برادرهام، مثل فصل دومش که سر از یه مدرسه عجیب درآوردم، مثل فصل غمگین زندگیم و دلسرد شدن از خانوادم... فصل جدید زندگیم قراره با این خبر شروع بشه؟

من داخل زندگیم خبرهای بد زیادی شنیدم، از مرگ مامانم تا نامردیِ برادرهام... همه رو قلب و روحم بلافاصله قبول کرد و واقعیتی بود که هیچ دلیلی برای تکذیبش نداشتم.

اما اون لحظه حتی با وجود دلایل رویا من بازم خودم رو نباختم... اصلا احتمال واقعی بودنش برام ده درصد بود چون من صد درصد به مهارت آیوار ایمان داشتم.

اون خدای موتور سواری بود؛ اون همین امروز و فرداست که تیم‌های خارجی با وجود سن کمش دعوتش کنن. محاله ممکنه ترمز موتورش رو بِبرن و اون نفهمه، امکان نداره نتونه مهارش کنه... اینا همش یه مشت شایعه مسخرست!

اما فقط یه مشکلی بود؛ این که به همون اندازه که به آیوار ایمان داشتم، به بد شانسی خودمم باور داشتم.

نمی‌دونم چی توی سرم گذشت که تلفن رو روی رویا قطع کردم.

اصلا یه آدم خرافاتی‌ای شده بودم که دومی نداشت، فکر می‌کردم انقدر بد شانسم که حتی نمی‌تونم دوست پسرم رو زنده کنارم داشته باشم.

به دیوار تکیه دادم.

نمی‌دونم چرا قلبم توی حلقم می‌زنه؟ چرا چنان ضعفی رو در خودم حس کردم که می‌خواستم هر چیزی که اطرافمه رو بشکنم!

طاهره با سینی پر از عدس جلوی بالکن وایساد و سرش گرم پاک کردنشون بود.

زیر چشمی نگاه بی‌خیالی بهم انداخت و گفت:

- چیه چته؟

یادم نبود... من موقع استرس و ترس پام رو به زمین می‌کوبیدم و با صدای بلندی نفس می‌کشیدم. اصلا استرسِ چی؟

می‌خواستم سر خودم‌و به دیوار بکوبم تا یادم بیاد دارم راجب گادسیکلت صحبت می‌کنم.

شمارش رو گرفتم و نتونستم گوشی رو کنار گوشم بزارم، چون نگاهم مات اسمش شده بود.

گادسیکلت من... تو باز داخل دردسر افتادی و من کنارت نبودم؟

باد گرمی به گونه‌هام می‌وزید ولی شدیداً سردم شده بود.

جواب نمی‌داد.

اخم غلیظی روی صورتم نشسته بود؛ غلط کرده با هفت جدش، مگه من مسخره‌ی باباشم؟

دوباره شمارش رو گرفتم، حتی به اون یکی سیمکارتش زنگ زدم.

من حتی قید غرورم رو زدم و به اون سورن سگ پدر هم زنگ زدم... شماره مامانش رو هم گرفتم و... و خدایا! چرا هیچکس جواب من رو نمی‌داد؟ اینا می‌خوان سکتم بِدن، آره؟!

بی‌اراده دندون قروچه‌ای کردم و گوشی رو محکم کف بالکن کوبیدم و جیغ زدم:

- حرومزاده جواب بده!

طاهره همونجا مات و مبهوت دهنش رو باز کرد ولی هیچی ازش درنیومد.

مبهوت اول به گوشی خدا زده‌ی شکسته و بعد بهم نگاه کرد و آروم سینی رو کنار گذاشت.

همتا با ترس از آشپزخونه مامانش رو صدا زد و انگار محمد هم از خواب بیدار شد؛ عالیه، عالی!

حالا باید واسه شکستن گوشی‌ای که دایی سخاوتمندانه بهم دادِش جواب پس بدم.

بی‌قرار نفس نفس می‌زدم و خیره به تیکه‌های شکسته گوشی با درد بغضم کنار میومدم.

حق نداشت جواب نده، حق نداشت همچین حالی رو بهم بده... من اگر اون عوضی رو ببینم پارش می‌کنم.

چرا همه لباس تابستونه تنشون بود و من داشتم از سرما یخ می‌زدم؟

نمی‌دونم آبجی چی توی صورتم دید ولی مطمئن بودم حالم جوری بود که به خیال خودش الانه که خودم‌و پرت کنم پایین.

ترسیده و مبهوت بازوهام رو گرفت و صورتم رو سمت خودش چرخوند.

چندتا چک آروم به گونم زد تا از حالت شوک دربیام و نالید:

- چته آبجی؟ چی شده؟ آخه گوشی به اون گرونی رو چرا همچین کردی الان کی برات بخره؟ ای وای! دمپایی هم پات نیست، الان شیشه میره توی پات الهی جیگرت بسوزه نگار. چی شده آخه؟!

هنوز هم ترسیده داشتم نفس نفس می‌زدم.

حق نداشتم گریه کنم، اگر گریه کنم یعنی این شایعه رو پذیرفتم... یعنی پذیرفتم که همه باهام لج افتادن و می‌خوان تنها داراییم رو ازم بگیرن.

دستم رو روی دستش گذاشتم و زیر لب گفتم:

- من می‌خوام برگردم اصفهان.

***

- باورم نمی‌شه، واقعا باورم نمی‌شه محمد! تو تازه از سفر برگشتی بعد حالا واسه دوست پسر خانم خانما می‌خوای دوباره بیفته تو جاده؟ می‌دونی ساعت نُه نصف شبه؟ مگه من بهت نمیگم خودم گوش نگار رو می‌پیچونم لازم نکرده تو هواش‌و داشته باشی.

کمربند رو بستم و بدون اینکه سرم رو سمت آبجی برگردونم، پاهام رو محکم به هم چفت کردم.

محمد داشت چمدون و وسایلم رو داخل صندوق عقب می‌گذاشت و آبجی کم مونده بود همونجا بیچاره رو قربونی بکنه.

صدای دلخور ممد اومد:

- نمی‌بینی دختره انقدر ترسیده که نمی‌تونه حرف بزنه؟ بزار ببرمش، هم میره مدرسه هم میره پیش دوست پسرش.

- وای محمد انقدر نگو دوست پسر! نگار بی‌خود می‌کنه راست راست توی چشمام نگاه می‌کنه میگه می‌خوام برگردم اصفهان چون می‌ترسم دوست پسرم طوریش شده باشه.

- اینطوری نگو طاهره! این دختر همینطوریشم کلی آسیب دیده، این گیر الکی واسه چیه؟ مگه منم دوست پسرت نبودم؟

- بابا اصلا پسره معلوم نیست کیه چیه چیکارست، معلوم نیست خانوادش کی‌ان! من دیدمش، قیافش ده سال حبس داشت... فکر کردی الان چون مامان و بابا سایشون بالای سر نگار نیست من ادای روشن فکرا رو درمیارم می‌زارم هر غلطی دلش خواست بکنه؟

سرم رو سمت خونه چرخوندم. همتا کنار بالکن سرش رو به دیوار تکیه داده بود؛ همین که نگاهم رو شکار کرد، ناراحت لبخندی زد و دستش رو برام تکون داد.

محمد راست می‌گفت، من رسماً در شرف لال شدن بودم. انگار بغضی که بهش اجازه باریدن نمی‌دادم به جاش داشت جونم رو می‌گرفت.

طاهره وقتی دید از محمد بخاری بلند نمی‌شه، با اخم غلیظی سمتم اومد.

در ماشین رو باز کرد و سمتم خم شد.

کلافه و عصبی چنگی به موهام زدم و سرم رو سمتش چرخوندم.

با حرص بازوم رو گرفت و غرید: