رمان ماه و سایه | نسخه آفلاین

موهای بلند و آشفته‌اش را جمع کرد و با کش موی باریکی که دور مچش داشت بالای سرش گوجه کرد.
- آخه دوست پسر اسمش روشه! یه مدت هست یه مدت بعد می‌ره! حالا می‌خواد پسر عموت باشه یا غریبه‌ی توی خیابون.
دوست پسر دیگر چه کوفتی بود؟
رابطه‌ای که با اجازه خانواده‌ها محرمیت داشته باشد، نامش نامزدی‌ست!
چیزی نگفتم و همچنان متعجب به آیه چشم دوختم که پشت به من خیلی بی اهمیت از اتاق بیرون رفت.
دهانی کج کردم و در رژلبم را بستم. آن را توی کیفم انداختم که بعدا بتوانم باز هم استفاده کنم.
ماشینم را توی خانه آوردم چون قرار بود با کیا باشم.
همه می‌دانستند رابطه‌ی من و کیا جدی است و ما را نامزد هم می‌دانستند؛ البته هیچکدام فعلا آمادگی ازدواج و قبول مسئولیت‌هایش را در خودمان نمی‌دیدیم.
اینکه بخواهم خانه‌داری کنم و با فکر ناهار و شام خودم را خفه کنم اصلا باب میلم نبود...
از طرفی هم کیا هنوز پیگیر وقت گذراندن‌های بیش از حد با دوستانش بود.
سوئیچ پژو پارسش را به من داده بود که بروم و توی ماشین منتظرش بمانم.
بوی عطرش توی فضای کابین پیچیده بود و من چند دقیقه‌ای منتظر ماندم.
وقتی پشت فرمان نشست ابدا به من نگاه نکرد.
هنوز هم دلخور بود؛ اما برای با هم بودنمان کوتاه آمده بود.
- مهدی با کی دعوا کرده بود؟
شانه‌ام را بالا انداختم.
- نمی‌دونم... به من نگفت!
خانه‌یمان توی یکی از محله‌های شلوغ شهر بود.
البته توی کوچه‌هایش هنوز هم خانه‌ها قدیمی بودند؛ اما با این حال پایین شهر نبود.
کوچه پس کوچه‌هایش خلوت بود؛ اما خیابان اصلی‌ این محله یکی از شلوغترین خیابان‌های شهر کوچکمان بود.
کیا به طرف یکی از دریاچه‌های مصنوعی شهر راند که خیابان کنارش پر از کافی‌شاپ و رستوران فست فود بود.
هر روز عصر دور دریاچه پر از ماشین‌های پارک شده می‌شد و باید آن‌قدر می‌گشتی تا شاید بالاخره جای پارکی پیدا شود!
اول به طرف رستوران فست فودی که همیشه مشتری‌اش بودیم، راند!
برای سفارش از من چیزی نپرسید چون می‌دانست قارچ و فیله‌ی سوخاری را به هر چیز دیگری ترجیح می‌دهم.
دستم را زیر چانه زدم و منتظر ماندم سفارش‌هایمان را تحویل بگیرد و برگردد.
هوا به تازگی تاریک شده بود و می‌دانستم حالا و توی این ساعت هیچ کجای شهر تا این اندازه شلوغ نیست.
چند دقیقه‌ای گذشت و کیا با چند پاکت توی دستش سر رسید.
کمی لاغر اندام و قد بلند بود.
همیشه موهای سیاهش را به عقب شانه می‌کرد و آستین‌های پیراهنش را تا آرنجش بالا می‌زد.
با دستانی پر در ماشین را باز کرد و نشست.
غذاها را توی بغلم گذاشت و ماشین را به راه انداخت تا در نزدیکی دریاچه جایی برای پارک پیدا کند.
کم حرف بود و دلیلش قطعا مهدی بود.
از من انتظار داشت کسی که تمام بیست و پنج سال زندگی‌ام را با او سر کرده بودم به یکباره کنار بگذارم.
مهدی برادر من بود و این واقعا از درک کیا خارج بود!
بعد از کلی جستجو بالاخره جایی برای پارک پیدا کردیم.
گرفتن غذاها را میانمان تقسیم کردیم و به طرف پارک اطراف دریاچه قدم برداشتیم.
دست آزادم را به دور بازوی او حلقه کردم و خودم را برای شروع یک دلجویی به او چسباندم.
- انقدر بد اخلاقی نکن کیا! همه می‌دونن رابطه‌ی من و تو با مهدی کلی فرقشه!
- ناراحت نیستم. بیخیال!
ناراحت بود؛ اما موضوع را کش ندادم.
سرازیری پارک را پایین رفتیم و نیمکتی را در نزدیکی دریاچه برای نشستن پیدا کردیم که زیر درختی بود و البته خیلی هم تاریک.
کارتن کوچک قارچ‌های سوخاری را باز کردم و چنگال سیاه یکبار مصرف را توی یکی از آن‌ها فرو کردم.
همیشه وقتی سرسنگین می‌شد همینقدر سکوت میانمان شکل می‌گرفت تا اندازه‌ای که اصلا به من خوش نمی‌گذشت!
مجبور بودم تحمل کنم و به خاطر مهدی با او درنیفتم که در این صورت اوضاع را بدتر می‌کردم.
- بابا می‌گفت برم گلخونه! راستش رو بخوای واسه کار خوشم نمیاد... مسیرش خیلی دوره حوصله‌م نمی‌گیره هر روز این مسیر رو رفت و آمد کنم.
در حالی که به اردک‌های توی آب خیره شده بود پرسید:
- چرا نمیای توی گلفروشی پیش من؟
- ترجیح می‌دم مثل مامانم با کاموا و قلاب و این چیزها سرگرم باشم...
کمی ذوق و اشتیاق به ادامه‌ی جمله‌ام آوردم.
- وای کیا نمی‌دونی چه کیفی داره وقتی اون لباس توی ذهنت رو ذره ذره می‌بافی!
کیا چنگال توی دستم را قاپید و قارچ نیمه خورده‌ام را توی دهان گذاشت و بی حوصله گفت:
- ول کن آیدا! بافتنی برای پیرزن‌هاست!
کمی با دهان باز نگاهش کردم؛ ولی بعد بی‌اهمیت خنده‌ی کوچکی کردم و چنگالم را از دستش گرفتم تا قارچی دیگر بردارم.
آنلاین شاپ نسبتا کوچکی داشتم و به همراه مامان لباس و عروسک‌های کاموایی و مخملی می‌بافتیم.
در نظر خودم جذاب بود و در نظر کیا مخصوص پیرزن‌ها!
نفسم را بیرون فرستادم و یک قارچ دیگر توی دهان گذاشتم.
پسری با سگ کوچکش قدم می‌زد و از کنارمان گذشت و پس از آن دختری با اسکیت‌هایش مثل برق عبور کرد.
کیا دستم را گرفت و به طرف خود کشید. خودم را روی نیمکت به طرفش سُراندم و او دستش را به دور بازویم انداخت.
من هم سرم را روی شانه‌اش گذاشتم.