رمان ماه و سایه | نسخه آفلاین به قلم آزاده دریکوندی

فصل اول

پنبه را به بتادین آغشته کردم و خیلی با دقت روی زخم پیشانی‌اش کشیدم.

دست خودم نبود که اخم‌هایم را حین انجام این کار در هم کشیده بودم.

- به کسی نگو آیدا!

کمرم را صاف گرفتم و مستقیم توی چشم‌های میشی‌اش نگاه کردم و حق به جانب گفتم:

- تو اگه به من اعتماد نداشتی که بهم زنگ نمی‌زدی! می‌زدی؟

جوابی نداد و من باز هم با دقت پنبه را روی زخمش کشیدم تا تمیز شود.

فکرش را هم نمی‌کردم مهدی تا این اندازه کله شق باشد!

یعنی همه می‌گفتند؛ اما من باور نمی‌کردم.

صدای بحث چند نفری را می‌توانستم بشنوم که هنوز بیخیال موضوع نشده بودند.

سرم را به نشانه‌ی تاسف تکان دادم... مردم چقدر بیکار بودند که تا این اندازه پیگیر هر ماجرایی می‌شدند!

ربع ساعتی را با پاک کردن زخم او درگیر بودم که بالاخره تمام شد.

پنبه را توی سطل کوچکی که گوشه‌ی مغازه بود انداختم و نگاهم را کف زمین گرداندم.

پُر از شیشه‌های خرد شده و شکسته!

مهدی بلند شد و جاروی دسته بلندی که به همراه یک خاک انداز دسته دار کنج دیوار بود را برداشت تا خرده شیشه‌ها را جمع کند.

سر جایش منتظر نشستم و دستم را زیر چانه‌ام گرفتم.

کارش که تمام شد کرکره‌ی مغازه‌اش را پایین کشید و با قفل کتابی قفلش کرد‌.

جلوتر از او به راه افتادم.

تیبا دو آبی رنگم را توی کوچه‌ی کنار پاساژ پارک کرده بودم.

- مهدی اینا کی بودن شیشه‌ی مغازه‌ات رو شکوندن؟

چیزی نگفت و سرش را به پشتی صندلی تکیه داد و چشمانش را بست.

از اینکه جوابی نداد سرم را به نشانه‌ی تاسف تکانی دادم و استارت زدم.

حدود ساعت پنج عصر تا نُه شب، شهر ما به طرز عجیبی شلوغ می‌شد و ترافیک حال آدم را بد می‌کرد.

- بریم فست فود بخوریم؟ عجیب دلم فیله‌ی سوخاری می‌خواد!

- آیدا می‌شه اینقدر حرف نزنی؟

- اوهوم!

دیگر چیزی نگفتم.

مهدی همیشه بعد از هر دعوا و اعصاب خردکنی به تنهایی نیاز داشت.

به این فکر می‌کردم که الان توی خانه با دیدن پیشانی زخمش قیامت می‌شود که ای وای از دست مهدی!

توی دلم خدا خدا می‌کردم که حداقل با کیا رو به رو نشویم.

کاش هنوز هم توی گل فروشی باشد.

ماشین را جلوی در آبی رنگ خانه که اتفاقا کمی هم رنگ و رو رفته بود، پارک کردم.

بوی پخت رب گوجه توی خیابانِ پهن و خلوتمان پیچیده بود.

حدس اینکه از خانه‌ی ما می‌آمد ابدا سخت نبود!

از بیکاری و علاقه‌ی مامان و عمه سیمین بود و البته زن عمو پریچهر.

قفل ماشین را زدم و پشت سر مهدی توی حیاط بزرگ خانه رفتم.

دیگ بزرگ رب گوجه روی گاز پایه دار گوشه‌ی حیاط بود و همه دورش را گرفته بودند.

مامان هم می‌زد و عمه سیمین برای او و زن عمو چیزی تعریف می‌کرد که با دیدن مهدی توی صورت خودش زد و گفت:

- خاک بر سرم این دیگه چه حال و روزیه؟؟

مهدی هیچ اهمیتی نداد و پله‌های فلزی گوشه‌ی حیاط را بالا رفت.

عمه سیمین که بی توجهی‌اش را دید رو به سمت من کرد.

- چی شده آیدا جان؟

سرم را با اطمینانی که خودم هم نمی‌دانستم از کجا می‌آمد بالا انداختم.

- چیزی نیست عمه جون! راستش منم خبر ندارم به منم چیزی نگفته.

- تو ندونی کی بدونه؟

صدای کیا بود...

با شنیدنش سرم را بالا گرفتم و با او چشم تو چشم شدم.

توی بالکن طبقه‌ی بالا ایستاده و دستانش را به دور نرده‌ی آهنی قفل کرده بود.

نگاهم را ازش گرفتم...

نگاه کردن به کیا توی چنین شرایطی سخت ترین کاری بود که می‌توانستم انجام بدهم...

یک جور عجیبی بود با چشم‌هایش انگار که می‌خواست من را درسته قورت بدهد!

از نگاه خیره‌اش وقتی کنار مهدی بودم به شدت می‌ترسیدم.

نه به سوالی که پرسیده بود جواب دادم و نه حتی نگاهم را طولانی مدت روی او قرار دادم.

سوالات عمه سیمین را از سرم باز کردم و پله‌ها را بالا رفتم.

نگاه کیا با هر قدم من حرکت می‌کرد و ذره‌ای اهمیت ندادم.

خانه‌ی ما درست وسط خانه‌ی عمو جابر و عمه سیمین بود.

سه خانه‌ی مجزا با نمای آجری که حیاط مشترکی با هم داشتیم.

موزاییک‌های کف حیاط هم که آن‌قدر قدیمی بودند که بعضی‌هایشان تلق تلوق صدا می‌دادند.

آیه توی تخت‌خوابش خوابیده بود.

واقعا نمی‌فهمیدم ساعت هفت عصر چطور می‌توانست بخوابد؛ آن هم با سر و صدایی که دیگران به بهانه‌ی پخت رب گوجه به راه انداخته بودند.

شال کرمی‌ام را با دقت تا زدم و توی کشوی دراورم گذاشتم.

دلم می‌خواست به خانه‌ی عمه بروم و سر از کار مهدی دربیاورم.

امکان نداشت به من نگوید.

از وقتی بچه بودیم همین خصلت را داشتیم...

همه‌ی موضوعات را به یکدیگر می‌گفتیم الا اینکه من خیلی اسم کیا را پیش مهدی نمی‌آوردم!

اینکه چقدر دوستش دارم و رابطه‌ی میان‌مان چقدر عمیق است.

مهدی و کیا هیچوقت از همدیگر خوششان نیامد.

نمی‌دانم اول کدام یکی‌شان سر ناسازگاری گذاشت؛ اما دلیلش کمی به خان عمو مربوط می‌شد!

سماور برقی مامان توی آشپزخانه مثل همیشه می‌جوشید.

لیوانی دسته دار برای خودم از چای پر کردم و به فکرم رسید آن را برای مهدی ببرم.

کیا هنوز هم توی بالکن بود؛ اما این بار روی یکی از صندلی‌های حصیری نشسته بود و با موبایلش سرگرم بود

نمی‌دانستم چرا توی این ساعت خانه است و گل فروشی نیست!

وقتی صدای باز شدن در خانه‌ی ما را شنید سر بلند کرد و با هم چشم تو چشم شدیم.

سرم را پایین انداختم و دمپایی‌هایم را با پنجه‌هایم جفت کردم و پوشیدم.

چای توی لیوان کمی بیرون ریخته شد و من فورا کنترلش کردم.

پشت به کیا به سمت خانه‌ی عمه سیمین به راه افتادم و لحظه‌ای که می‌خواستم وارد شوم باز هم چشمم به نگاه خیره‌ی کیا افتاد که حالا ابروهایش را کمی در هم گره زده بود.

دختر بزرگ این خانه بودم که هرگز برادری نداشتم و حس می‌کردم مهدی و کیا هر کدام جداگانه روی من تعصب دارند.

کیا من را نامزد خودش می‌دانست و برای مهدی یک خواهر هم سن و سال بودم‌.

مهدی توی قدیمی ترین خاطرات من بود چون با هم بزرگ شده بودیم و حالا به خاطر همین، پیچ و خم یکدیگر را خیلی خوب می‌شناختیم

تنها لامپ روشن خانه برای آشپزخانه بود و من دو تای دیگر را توی سالن روشن کردم. به طرف اتاق مهدی رفتم که درش بسته بود.

اتاق تاریکش را با زدن کلید برق روشن کردم.

توی تخت‌خوابش بود و از تنش که کاملا زیر پتو بود می‌توانستم به راحتی حدس بزنم رو به سمت دیوار کنارش خوابیده است.

- برات چایی اوردم!

اهمیتی نداد و من لیوان را روی پاتختی او گذاشتم.

کنار تخت کوتاهش روی زمین نشستم و دستانم را روی آن گذاشتم.

چهره‌ی عصبی چند لحظه پیش کیا جلوی چشم‌هایم آمد.

من و مهدی با هم بزرگ شده بودیم از کودکی و حتی شاید از نوزادی...

اصلا یادم نمی‌آید!

به هیچکس اجازه نمی‌دادم روی رابطه‌ی من با مهدی اسمی بگذارد یا خیال پردازی کند. ما فقط خواهر و برادر بودیم.

پتوی نرمش را کنار زدم.

با یک رکابی و شلوارک پشت به من خودش را به خواب زده بود.

- اینا کی بودن تو رو زدن و شیشه‌ی مغازه‌ات رو اوردن پایین؟ واسه چی شکایت نکردی؟

- داداش و پسرعموی یه دختره!

تای ابرویم را بالا انداختم...

پس اوضاع از این قرار بود!

آخ اگر خان عمو یا کسی دیگر می‌فهمید...

بلند شدم و بدون آنکه لیوان را بردارم از خانه‌ی آن‌ها بیرون رفتم.

به محض اینکه در را بستم و پاهایم را توی دمپایی‌هام گذاشتم به کیا نگاه کردم.

این بار به من نگاه نمی‌کرد و داشت چشمانش را توی حیاط می‌چرخاند.

هنوز هم بوی رب گوجه توی تمام حیاط خانه پیچیده بود و خورشید داشت کم کم غروب می‌کرد.

به طرف کیا رفتم و یک صندلی حصیری را کنار صندلی‌اش گذاشتم تا روی آن بشینم. این بار نگاهش را سر تا پای من چرخاند و باز هم نگاهش را با بی‌تفاوتی از من گرفت. مثل همیشه داشت به توجه من نسبت به مهدی حسادت می‌کرد؛ اما من می‌خواستم خودم را به راه دیگری بزنم.

- چرا این ساعت گلفروشی نیستی؟

نگاه چپش را نثارم کرد و خیلی بی‌رحمانه گفت:

- چون خونه موندم و تو رو با این یه لا قبا دیدم ناراحتی الان؟؟

کمی جا خوردم و خودم را عقب کشیدم.

وقتی عصبانی می‌شد طرز صحبتش همیشه تند و تیز بود.

باید حالا ناراحت می‌شدم؛ اما بدبختی‌ام اینجا بود که هرگز اهل ناز کردن نبودم.

- این چه حرفیه کیا؟ مگه من تا حالا ازت پنهون کردم؟ اون برادرمه.

توی صورتم تیز شد.

- نیست! همه‌ش راه می‌افتی دنبال دردسرهاش! یکمی هم به من توجه کن آیدا!

تکیه‌ام را به صندلی‌ام داده بودم و به چشم‌های پر خشمش نگاه می‌کردم

بین هردویشان گیر کرده بودم.

به هر کدام نزدیک تر می‌شدم آن یکی صدایش در می‌آمد.

به مهدی هم حق می‌دادم چون همیشه دوستان خوبی برای هم بودیم؛ اما کیا واقعا با فکر اینکه رابطه‌ام با مهدی بیشتر از یک حس خواهرانه است عذابم می‌داد!

- می‌دونی امروز چه روزی بود؟

پایش را از خشم روی زمین ضرب گرفته بود و من فقط در سکوت به خنده‌ی کوچک و عصبی‌اش نگاه کردم.

- معلومه که یادت رفته واسه همین نمی‌دونی واسه چی امروز عصر رو گلفروشی نرفتم!

کله‌ام از حس شرم داغ شد.

لعنت به دردسرهای مهدی که تمامی نداشتند!

شب تولد کیا بود و ما از چند روز قبل برنامه چیده بودیم که با هم باشیم.

عصر وقتی مهدی به من زنگ زد و گفت دعوا شده آن‌قدر برای رفتن پیش او عجله به خرج دادم که تولد کیا و قرارم با او تا به این لحظه کاملا فراموشم شد.

نگاهم را به حیاط دوختم.

مامان حالا روی تخت چوبی نشسته بود و به همراه عمه سیمین و زن عمو پریچهر مواد ترشی مخلوط را آماده می‌کردند.

هرگز حوصله‌ای برای انجام این کارها نداشتم؛ اما حس و حالی که به خانه می‌داد را دوست داشتم.

من به آن‌ها نگاه می‌کردم و در عین حال نگاه خیره‌ی کیا را روی نیم‌رخ خودم احساس می‌کردم.

- حاضر شو بریم! وقتی دلم می‌خوادت چاره‌ای جز بخشیدنت ندارم!

فورا نگاهم را به او سوق دادم.

خودم هم خوب حس می‌کردم که نگاهم می‌درخشد.

به من لبخند نمی‌زد و فقط توی چشمانم نگاه می‌کرد.

تازه یادم افتاد که باید از ا‌و بابت این فراموش کاری عذرخواهی می‌کردم؛ اما راه دیگری را برای آن داشتم!

توی اتاقم برگشتم و کمد وکیوم لباس‌هایم را باز کردم.

آیه توی تختش نشسته بود و داشت به بدنش کش و قوس می‌داد.

موهای بلند و مواجش اطرافش پخش و پلا بودند.

مانتوی کوتاه و جلو بسته‌ام را برداشتم.

یاسی نسبتا تیره بود و کیا عاشق این رنگ بود.

یک جین نیم‌بگ پوشیدم و فورا کمی آرایش کردم.

- کجا می‌ری؟

با شنیدن صدای خواب آلود آیه انگار که تازه متوجه‌اش شده باشم گفتم:

- چه وقت خوابیدن بود؟ غروب شده!

- صبح مدرسه بودم بعدشم که رفتم کلاس زبان و بعدش هم با بچه‌ها رفتیم دور میدون آخرین بستنی رو زدیم به بدن! خسته و کوفته شدم. تو کجا؟

رژ لبم را با دقت روی لب‌های متوسطم مالیدم.

- با کیا می‌رم بیرون!

- این کیا بگیر هست که ان شاالله؟

چشمم را از تصویر خودم توی آینه برداشتم و متعجب نگاهش کردم.

- چه طرز حرف زدنه؟

موهای بلند و آشفته‌اش را جمع کرد و با کش موی باریکی که دور مچش داشت بالای سرش گوجه کرد.

- آخه دوست پسر اسمش روشه! یه مدت هست یه مدت بعد می‌ره! حالا می‌خواد پسر عموت باشه یا غریبه‌ی توی خیابون.

دوست پسر دیگر چه کوفتی بود؟

رابطه‌ای که با اجازه خانواده‌ها محرمیت داشته باشد، نامش نامزدی‌ست!

چیزی نگفتم و همچنان متعجب به آیه چشم دوختم که پشت به من خیلی بی اهمیت از اتاق بیرون رفت.

دهانی کج کردم و در رژلبم را بستم. آن را توی کیفم انداختم که بعدا بتوانم باز هم استفاده کنم.

ماشینم را توی خانه آوردم چون قرار بود با کیا باشم.

همه می‌دانستند رابطه‌ی من و کیا جدی است و ما را نامزد هم می‌دانستند؛ البته هیچکدام فعلا آمادگی ازدواج و قبول مسئولیت‌هایش را در خودمان نمی‌دیدیم.

اینکه بخواهم خانه‌داری کنم و با فکر ناهار و شام خودم را خفه کنم اصلا باب میلم نبود...

از طرفی هم کیا هنوز پیگیر وقت گذراندن‌های بیش از حد با دوستانش بود.

سوئیچ پژو پارسش را به من داده بود که بروم و توی ماشین منتظرش بمانم.

بوی عطرش توی فضای کابین پیچیده بود و من چند دقیقه‌ای منتظر ماندم.

وقتی پشت فرمان نشست ابدا به من نگاه نکرد.

هنوز هم دلخور بود؛ اما برای با هم بودنمان کوتاه آمده بود.

- مهدی با کی دعوا کرده بود؟

شانه‌ام را بالا انداختم.

- نمی‌دونم... به من نگفت!

خانه‌یمان توی یکی از محله‌های شلوغ شهر بود.

البته توی کوچه‌هایش هنوز هم خانه‌ها قدیمی بودند؛ اما با این حال پایین شهر نبود.

کوچه پس کوچه‌هایش خلوت بود؛ اما خیابان اصلی‌ این محله یکی از شلوغترین خیابان‌های شهر کوچکمان بود.

کیا به طرف یکی از دریاچه‌های مصنوعی شهر راند که خیابان کنارش پر از کافی‌شاپ و رستوران فست فود بود.

هر روز عصر دور دریاچه پر از ماشین‌های پارک شده می‌شد و باید آن‌قدر می‌گشتی تا شاید بالاخره جای پارکی پیدا شود!

اول به طرف رستوران فست فودی که همیشه مشتری‌اش بودیم، راند!

برای سفارش از من چیزی نپرسید چون می‌دانست قارچ و فیله‌ی سوخاری را به هر چیز دیگری ترجیح می‌دهم.

دستم را زیر چانه زدم و منتظر ماندم سفارش‌هایمان را تحویل بگیرد و برگردد.

هوا به تازگی تاریک شده بود و می‌دانستم حالا و توی این ساعت هیچ کجای شهر تا این اندازه شلوغ نیست.

چند دقیقه‌ای گذشت و کیا با چند پاکت توی دستش سر رسید.

کمی لاغر اندام و قد بلند بود.

همیشه موهای سیاهش را به عقب شانه می‌کرد و آستین‌های پیراهنش را تا آرنجش بالا می‌زد.

با دستانی پر در ماشین را باز کرد و نشست.

غذاها را توی بغلم گذاشت و ماشین را به راه انداخت تا در نزدیکی دریاچه جایی برای پارک پیدا کند.

کم حرف بود و دلیلش قطعا مهدی بود.

از من انتظار داشت کسی که تمام بیست و پنج سال زندگی‌ام را با او سر کرده بودم به یکباره کنار بگذارم.

مهدی برادر من بود و این واقعا از درک کیا خارج بود!

بعد از کلی جستجو بالاخره جایی برای پارک پیدا کردیم.

گرفتن غذاها را میانمان تقسیم کردیم و به طرف پارک اطراف دریاچه قدم برداشتیم.

دست آزادم را به دور بازوی او حلقه کردم و خودم را برای شروع یک دلجویی به او چسباندم.

- انقدر بد اخلاقی نکن کیا! همه می‌دونن رابطه‌ی من و تو با مهدی کلی فرقشه!

- ناراحت نیستم. بیخیال!

ناراحت بود؛ اما موضوع را کش ندادم.

سرازیری پارک را پایین رفتیم و نیمکتی را در نزدیکی دریاچه برای نشستن پیدا کردیم که زیر درختی بود و البته خیلی هم تاریک.

کارتن کوچک قارچ‌های سوخاری را باز کردم و چنگال سیاه یکبار مصرف را توی یکی از آن‌ها فرو کردم.

همیشه وقتی سرسنگین می‌شد همینقدر سکوت میانمان شکل می‌گرفت تا اندازه‌ای که اصلا به من خوش نمی‌گذشت!

مجبور بودم تحمل کنم و به خاطر مهدی با او درنیفتم که در این صورت اوضاع را بدتر می‌کردم.

- بابا می‌گفت برم گلخونه! راستش رو بخوای واسه کار خوشم نمیاد... مسیرش خیلی دوره حوصله‌م نمی‌گیره هر روز این مسیر رو رفت و آمد کنم.

در حالی که به اردک‌های توی آب خیره شده بود پرسید:

- چرا نمیای توی گلفروشی پیش من؟

- ترجیح می‌دم مثل مامانم با کاموا و قلاب و این چیزها سرگرم باشم...

کمی ذوق و اشتیاق به ادامه‌ی جمله‌ام آوردم.

- وای کیا نمی‌دونی چه کیفی داره وقتی اون لباس توی ذهنت رو ذره ذره می‌بافی!

کیا چنگال توی دستم را قاپید و قارچ نیمه خورده‌ام را توی دهان گذاشت و بی حوصله گفت:

- ول کن آیدا! بافتنی برای پیرزن‌هاست!

کمی با دهان باز نگاهش کردم؛ ولی بعد بی‌اهمیت خنده‌ی کوچکی کردم و چنگالم را از دستش گرفتم تا قارچی دیگر بردارم.

آنلاین شاپ نسبتا کوچکی داشتم و به همراه مامان لباس و عروسک‌های کاموایی و مخملی می‌بافتیم.

در نظر خودم جذاب بود و در نظر کیا مخصوص پیرزن‌ها!

نفسم را بیرون فرستادم و یک قارچ دیگر توی دهان گذاشتم.

پسری با سگ کوچکش قدم می‌زد و از کنارمان گذشت و پس از آن دختری با اسکیت‌هایش مثل برق عبور کرد.

کیا دستم را گرفت و به طرف خود کشید. خودم را روی نیمکت به طرفش سُراندم و او دستش را به دور بازویم انداخت.

من هم سرم را روی شانه‌اش گذاشتم.

باز هم به غذا خوردنش ادامه داد و من به سایه‌ی درخت‌ها توی آب نگاه می‌کردم. پارک بزرگ و شلوغی بود؛ اما قسمتی که ما برای نشستن انتخاب کرده بودیم خیلی خیلی خلوت بود.

- کادوی تولدت رو نیاوردم چون توی کیفم جا نمی‌شد. گذاشتم خونه بمونه تا وقتی که برگردیم.

- نمی‌شه کادوی تولدم خودت باشی؟

سرم را از روی شانه‌اش بلند کردم و به نیم‌رخش چشم دوختم.

منظورش را هم می‌فهمیدم و هم نمی‌خواستم که بفهمم.

- یعنی چی؟ منظورت چیه؟

صاف توی چشمانم نگاه کرد.

مردمک‌هایم را روی مردمک‌هایش می‌گرداندم و منتظر پاسخی بودم.

پاسخی که خودم حدسش را زده بودم چون قبلاً هم بر سر این موضوع کمی بحث داشتیم؛ اما همیشه فکر می‌کردم کیا را قانع کرده باشم.

- خودت می‌دونی آیدا! دلم می‌خواد کاملا مال من باشی نه اینجوری دورادور!

احساس کردم موادی توی گلویم می‌آید و دیگر میلی به قارچ و فیله نداشتم.

نگاه جدی و خیره‌اش باعث شد گُر گرفتگی گونه‌هایم را احساس کنم

لبخندی سریع و لرزان به لب نشاندم تا خودم را مقابل او نباخته باشم.

- ما که قبلا درمورد این چیزها حرف زده بودیم!

نگاهش را از من گرفت و نفسش را خسته و کلافه بیرون فرستاد.

- واقعا نمی‌دونم چی بهت بگم! تو یه دختر امروزی هستی؛ اما این طرز تفکرت...

شانه‌هایش را لحظه‌ای بالا برد و ادامه‌ی حرفش را خورد.

اخم‌هایم در هم نشست.

با اینکه نمی‌توانستم زیر بار خواسته‌ی او بروم؛ اما گاهی احساس می‌کردم بی دست و پا تر از آنی هستم که بتوانم کیا را تا همیشه برای خودم نگه دارم. چیزی نگفتم و او همچنان دستش را به دور بازوی من داشت.

- رابطه‌ی ما اصلا یه رابطه‌ی کامل و درستی نیست! تو باید بفهمی که من چقدر بهت نیاز دارم... اونم از همه نظر!

از گوشه چشم هنوز هم می‌توانستم نگاه خیره او را ببینم.

- حتی یه مهمونی ساده رو با من نمیای!

فورا با لحنی عصبی جواب دادم:

- از دوست‌های تو اصلا خوشم نمیاد! آدم‌هایی که کوچیک‌ترین خلافشون اینه که با دوست دخترشون اهل دود و دم باشن یا تا نصفه شب بیرون باشن و...

- کی همچین حرفی زده؟؟

از لحن صدایش هم می‌توانستم اخم‌های در همش را تشخیص دهم.

رو به او شدم و پای چپم را زیر پای راستم کشیدم.

- من که می‌دونم کیا؛ بیخودی انکار نکن! دوست داری باهات بیام سفره‌خونه و با دوست‌هات و دوست دختراشون قلیون بکشم! من از همچین آدم‌هایی خوشم نمیاد. خب تو خودت تنها برو در نظر من هیچ ایرادی نداره!

- واقعا در نظر تو هیچ ایرادی نداره که بدون تو توی هر جمعی باشم؟

با این سوالش اولین چیزی که به ذهنم رسید چهره‌ی آن دختران لوندی بود که جلوی دوست پسرشان با پسرهای دیگر لاس می‌زدند.

و همینطور برعکس... پسرهایی که بدتر از آن دخترها بودند.

گاهی فکر اینکه شاید کیا هم یکی باشد مثل آن آدم‌ها حالم را بد می‌کرد.

غذای محبوبم از دهن افتاده بود و دیگر حتی کوچک ترین اشتهایی نسبت به آن نداشتم... از یادآوری همان آدم‌های مزخرفی که بودن در میانشان را یک بار تجربه کرده بودم و همان یک بار را برای هفت پشتم کافی می‌دانستم.

- بهم می‌گن دوست دخترت واقعا عجیبه!

- بهشون می‌گفتی دوست دخترم نیست و فقط دخترعمومه!

بلند شدم و کارتن توی دستم را بر سر جای خودم کوباندم و به طرف ماشین حرکت کردم.

وقتی اینطور بحثمان می‌شد دیگر به کیا اطمینان نداشتم که او را برای ازدواج و تمام عمرم می‌خواستم یا نه!

حرصم می‌داد؛ اما احساس می‌کردم توانایی بهم زدن این رابطه را نداشتم چون کیا برایم جذاب بود و از طرفی هم تمام اهل خانه از رابطه‌ی ما اطلاع داشتند و انگار با همه‌یشان رودروایسی داشتم!

تکیه به ماشین دست به سینه ایستادم و او داشت با قدم‌هایی آرام به سمتم می‌آمد.

همیشه بر سر چنین موضوعاتی بحث‌مان می‌شد؛ اما من کیا را دوست داشتم... شاید نه آنقدری که تن به تمام خواسته‌هایش بدهم؛ اما دوستش داشتم.

توی ماشین و در راه برگشت هیچکدام حرفی نزدیم.

دست خودم نبود که کمی اخمو شده بودم و هر زمان اگر می‌دانستم در رابطه با موضوعی حق با من است ابدا عذرخواهی نمی‌کردم!

تنها موضوعی که بابتش حاضر بودم به کیا توضیح بدهم مهدی بود! چون مهدی با تمام موضوعات میانمان فرق می‌کرد.

کیا عمیقا به او حسادت می‌کرد و من نمی‌خواستم این حس روی رابطه ما تاثیر بگذارد.

به خانه که رسیدیم کیا بی توجه به من و حتی کسانی که توی حیاط و روی تخت چوبی نشسته بودند پله‌ها را بالا رفت.

هر کسی از رفتارش می‌توانست متوجه شود که اصلا شب خوبی را با هم نداشته‌ایم!

بابا و خان عمو به همراه مامان و زن عمو و همین‌طور عمه سیمین روی تخت چوبی نشسته بودند.

بیچاره زن عمو پریچهر کبریت به دست مانده بود تا شمع بیست و هشت سالگی پسرش را روشن کند که با بی‌توجهی کیا به کلی ناامید شد.

رو به من پرسید:

- چیزی شده آیدا جون؟

مجبور شدم دروغی سر هم کنم و بگویم:

- نه چیز خاصی نیست. یکی از دوست‌هاش زنگ زد نمی‌دونم چی گفت که یکمی از دستش عصبانی شد!

به طرف بابا رضا رفتم و دست بر شانه‌اش، پیشانی پهنش را بوسیدم‌ و بوسه‌ای از او روی گونه‌ام دریافت کردم.

بعد از او هم دو طرف صورت عمو جابر را بوسیدم و روی تخت کنار مامان نشستم.

- چه جمعی هم دارید اینجا!

زن عمو از سماور کنارش برایم چای ریخت و همزمان گفت:

- والله منتظر شما بودیم؛ اما کیا رو که انگار با یه من عسل هم نمی‌شه خورد!

لیوان چای را از دستش گرفتم و تشکر کردم

عمو دستی به ریش‌های خاکستری‌اش کشید و گفت:

- بچه‌ها خودشون دوتایی جشن گرفتن... من که گفتم دیگه به ما نیازی نیست! کیا تا وقتی آیدا رو داره هم‌نشینی ما رو نمی‌خواد.

جمله‌ی آخرش را پر از لذت و رضایت گفت؛ اما من سرخی گونه‌هایم را احساس کردم.

زن عمو هم لبخندی زد و جعبه‌ی چوبی نبات‌ها را به سمتم گرفت و من یک شاخه برداشتم.

بعد از چای خوش عطر زن عمو، به خواست او به سراغ کیا رفتم تا بلکه پسر بد قلق قلبم را توی جمع خانواده بکشانم.

کیا توی اتاقش داشت تی‌شرتش را روی سرش می‌کشید که من سر رسیدم.

مقابل آینه ایستاده بود و من تکیه‌ام را به چارچوب در دادم

دست به سینه منتظر ماندم او تی‌شرتش را کاملا بپوشد و بعد به طرفش قدم برداشتم. دستی روی بازویش کشیدم و سعی کردم از در دوستی وارد شوم.

- پایین همه منتظرتن! بیا با همدیگه بریم شمعت رو فوت کن دلم می‌خواد ازت عکس بگیرم کاش یه کلاه بوقی هم داشتی!

چیزی نگفت.

- لوس نشو دیگه! واقعا دوست ندارم بقیه متوجه بحثمون بشن. بیا بریم پایین دورهمی که تموم شد به قهرت ادامه بده!

خیلی دلخور نگاه چپی به من انداخت.

گوشه‌ی لبم را از این رک گویی گزیدم؛ اما حرفی که نباید می‌زدم را زده بودم.

واقعا گاهی به کیا حق می‌دادم که رفتارم اصلا شبیه آن چیزی نبود که او می‌خواست. دلش می‌خواست من تاب و تحمل قهرش را نداشته باشن و نازکشی کنم.

بازویش را محکم توی آغوشم گرفتم. تا روی شانه‌اش می‌رسیدم و روی نوک پنجه‌هایم ایستادم تا گونه‌اش را برای دلجویی ببوسم.

کف دستش را روی گودی کمرم گذاشت و گفت:

- خیلی خب الان میام!

لبخندی زدم و سعی کردم خودم را از او جدا کنم تا یک سر به خانه‌یمان بزنم.

- پس منم برم کادوی تولدت رو بیارم!

دستم را به سمت خودش کشید و مانع رفتنم شد.

- یکی از دوستای بابام ویلا باغ داره، زنگ می‌زنم ازش کلید می‌گیرم آخر هفته رو با دوستام بریم خوش بگذرونیم! باهام بیا آیدا! باشه؟

نمی‌دانم چرا تا کمی به او روی خوش نشان می‌دادم اوضاع را به سمت خوش گذرانی‌های مورد علاقه‌اش می‌کشاند؛ اما لبخندی زدم و قبول کردم!

قبول کردم چون می‌خواستم کمی به خواسته‌هایش احترام بگذارم و دل به دلش بدهم!

همانطور که دوست داشت...

دستم را گرفت و هر دو به طرف بقیه رفتیم.

کیا شمع اعدادش را فوت کرد و من از او عکس گرفتم.

زن عمو با اشتیاق کیک را تقسیم می‌کرد و همه انرژی خاصی داشتند؛ اما من مدام به آخر هفته فکر می‌کردم که خلاف میلم به کیا قول همراهی داده بودم.

هر کسی به خانه‌ی خودش برگشت و من چشمم به کارتن کادوپیچ شده‌ی روی تختم افتاد!

کادوی کیا را هنوز به او نداده بودم...

***

عادت داشتم هشت صبح توی بالکن مشترکی که با دیگران داشتیم کاپوچینو و کروسان بخورم.

یک ماگ صورتی و لب طلایی را از کاپوچینو پر کرده بودم و روی نرده‌ی آهنی و نسبتا باریک بالکن نشسته بودم.

موهایم را بالای سرم گوجه کرده بودم و تی‌شرتی سفید و سورمه‌ای به تن داشتم که راه‌های افقی داشت.

بخاری که از ماگم بلند می‌شد از صحنه‌های مورد علاقه‌ام بود. ماگ را زیر بینی‌ام گرفتم و عطرش را نفسش کشیدم.

صدای گنجشک‌های توی خیابان و آفتاب نرمی که روی دیوار حیاط بود صبح قشنگ آن روز را کامل می‌کرد.

لبخندی روی لب‌هایم نشسته بود و کمی کاپوچینویم را مزه کردم.

در خانه‌ی خان عمو باز شد و کیا لباس پوشیده و آماده بیرون آمد. با دیدنش لبخندم پررنگ تر شد.

- صبح بخیر!

با شنیدن صدایم سر بلند کرد و او هم لبخندی به لب نشاند.

- صبح بخیر آیدای من!

به طرفم خم شد و گونه‌ام را بوسید و جای بوسه‌اش را نوازشی کرد. می‌خواست به سرعت از کنارم رد شود که من پر عجله بلند شدم و گفتم:

- وایسا! دیشب نشد کادوی تولدت رو بهت بدم می‌رم برات...

پر عجله خودش را به پله‌ها سپرد و فورا گفت:

- بذارش واسه بعدا! الان عجله دارم... قراره ماشین عروس بیاد واسه گل کاری!

سر جا وا رفتم و او سریع از خانه خارج شد.

اشتیاق هیچ چیزی را نداشت...

امکان نداشت کسی برای من کادو بخرد و برای باز کردنش لحظه‌ای وقت تلف کنم!

آهی کشیدم و باز هم لبه‌ی نرده‌ی آهنی نشستم.

داشتم کم کم به این نتیجه می‌رسیدم کیا برای علایق من هیچ اشتیاقی نشان نمی‌دهد؛ در حالی که من باید برای علایق او شور و ذوق داشته باشم که در غیر این صورت به او بر می‌خورد و ناراحت می‌شد!

باز هم ماگ سرامیکی توی دستم را زیر بینی‌ام گرفتم و عطر کاپوچینوی محبوبم را نفس کشیدم.

از توی خیابان صدای چند مرد می‌آمد که پیدا بود اسباب کشی می‌کنند و وسایلی را جا‌به‌جا می‌کنند.

توی خانه رفتم و ماگ خالی را توی سینک ظرفشویی شستم.

مامان توی سالن نشسته بود و عینکش را به چشم داشت.

دستانش میل‌های بافتنی را تکان می‌دادند و کاموای آجری رنگ را می‌بافت.

- آیدا سفارش‌ها رو کی می‌بری؟

- فردا صبح!

روی کابینت‌ها را دستمال کشیدم و من هم لباسی که با قلاب در حال بافتنش بودم را توی سالن اوردم و مشغول شدم.

می‌بافتم و فکرم پیش رفتارهای کیا بود. دوستش داشتم و برایم از نظر ظاهری جذبه داشت. وقت‌هایی هم که مهربان می‌شد حرف‌های قشنگی می‌زد؛ اما احساس می‌کردم غیر از مسائل عاطفی انتظار شنیدن چیز دیگری را از من ندارد و همین آزارم می‌داد!

آیه در حالی که بدنش را کش و قوس می‌داد از اتاق بیرون آمد و به طرف سرویس بهداشتی رفت. خودش را با انواع کلاس‌های کنکور خفه کرده بود و تمام وقتش را یا خواب بود یا درس می‌خواند و یا به کلاس و کتابخانه می‌رفت!

من برخلاف او علاقه‌ام را توی هنر پیدا کرده بودم...

بافتنی و سیاه قلم!

از اینکه دستانم از طرح‌هایی که می‌کشیدم، سیاه می‌شدند واقعا لذت می‌بردم و آیه به من «دیوانه» می‌گفت

کیا هرگز نه از طراحی‌هایم تعریف کرده بود و نه از بافتنی‌هایم؛ او هم به هنر علاقه‌ای نداشت و من حتی یک دلیل هم برای ادامه‌ی رابطه‌ام با او نداشتم غیر از اینکه دلم می‌گفت با وجود این مسائل هم دوستش دارم!

عمو جابر و بابا با شراکت یکدیگر یک گلخانه‌ی کاشت و نگهداری گل توی خارج از شهر داشتند.

بابا بارها از من خواسته بود باز هم توی گلخانه مشغول شوم و مثل قبل گل‌آرایی کنم.

مشکلی با گل‌ها نداشتم؛ اما دلیل مخالفتم مسیری بود که باید طی می‌کردم!

حوصله‌ی این مسیر را واقعا نداشتم و ترجیح می‌دادم توی خانه بمانم و آنلاین شاپ خودم و مامان را اداره کنم!

آیه بی‌توجه به ما توی آشپزخانه رفت و برای خودش صبحانه آماده کرد.

من هنوز هم کاموای سیاه را توی قلاب می‌گرفتم و توی بافت می‌بردم.

- خدا صاحب خونه روبه‌رویی رو بیامرزه، الان بعد سالها که این خونه خالی بود دخترش اومده یه مدت بمونه... دیشب پریچهر می‌گفت!

هومی گفتم و مامان ادامه داد:

- پریچهر می‌گفت شوهرش یه مدته که فوت شده. حالا با دو تا پسراش سال دیگه عازم اروپان، اینم گفته این اواخر بیاد خونه پدریش زندگی کنه.

این بار بحث برای آیه جذاب شد و صدای پر اشتیاقش را از آشپزخانه‌ پشت سرم شنیدم.

- اوف... جونم اروپا!

از صدایش پیدا بود که لقمه‌ای توی دهان دارد.

آیه عاشق زندگی در خارج از کشور بود و بزرگترین هدفش مهاجرت!

تمام تلاشش را می‌کرد تا پزشکی قبول شود و بعد هم مهاجرت تحصیلی کند... حالا یا اروپا یا آمریکا... خیلی فرقی نمی‌کرد مهم این بود که خارج باشد!

آیه رفت تا به کلاس زبانش برسد.

من و مامان تا قبل از ظهر یک بند مشغول کار بودیم و مامان بالاخره برای آشپزی توی آشپزخانه رفت.

از آشپزی خوشم نمی‌آمد؛ برعکس آیه!

آیه عاشق پخت انواع کیک و شیرینی بود و تمام وقت‌های فراغتش را دسرهای مختلف درست می‌کرد.

ناگهان به یاد مهدی افتادم! توی اتاقم رفتم تا با او تماس بگیرم.

باید سراغی از شیشه‌ی مغازه‌ی موبایل فروشی‌اش می‌گرفتم ببینم آن را تعویض کرده است یا نه؟!

به بوق دوم نرسیده صدایش توی گوشم پیچید.

- من اومدم خونه توی حیاطم!

- آها باشه.

تماس را قطع کردم و با قدم‌هایی سریع به سمت راهروی خانه حرکت کردم تا خودم را به بالکن برسانم.

هر دو طرف دو راه پله بود که هر کدام مقابل خانه‌های خان عمو و عمه سیمین بودند.

مهدی داشت از پله‌ها بالا می‌آمد و خستگی از ظاهرش پیدا بود.

به طرفش رفتم و فورا پرسیدم:

- چه خبر؟ شیشه‌ی مغازه‌ات رو عوض کردی؟

- آره همین امروز صبح!

به کبودی روی پیشانی گندمی‌اش نگاه کردم و دستم را روی شانه‌اش گذاشتم.

- بیشتر مراقب خودت باش عمه گناه...

صدای باز شدن در را که شنیدم بی‌اختیار ادامه‌ی جمله‌ام را رها کردم و در حالی که هنوز دستم به روی شانه‌ی مهدی بود سرم را به طرف در چرخاندم و کیا را دیدم

با دیدن ما کنار در مکث کرد و خیره‌ی ما شد.

هر لحظه که می‌گذشت چهره‌اش برافروخته تر می‌شد و من ذوب شدن قلبم را توی قفسه‌ی سینه‌ام احساس می‌کردم!

- اوه اوه... اونی که خودش رو صاحبت می‌دونه اومد!!

با اخم به نیم‌رخ مهدی نگاه کردم. پله‌ای را پایین رفت و سری به اطراف تکان داد.

- چیه؟ چرا اینجوری نگاه می‌کنی؟ مگه چی دیدی؟!

به طرف مهدی خیز برداشتم و بازویش را گرفتم.

- تو برو خونه!

مهدی دستم را پس زد و کیا با قدم‌هایی آرام به سمت ما می‌آمد.

برای لحظه‌ای آن‌قدر با اخم به من نگاهی انداخت که دهانم باز ماند.

مهدی دستش را بالا آورد و تکانی داد.

- چته؟؟ چرا اینجوری نگاش می‌کنی؟!

کیا صاف مقابل مهدی از حرکت ایستاد و سرش را بالا گرفت.

- به تو چه ربطی داره؟ هر جور دلم بخواد عشقمو نگاه می‌کنم.

توی صدایش تهدیدی قابل لمس بود؛ اما مهدی کوتاه بیا نبود!

- تو خیلی بیخود می‌کنی اگه بخوای یه نگاه چپ به آیدا بندازی!

اخم‌های کیا بیشتر در هم کشیده شدند.

اول روی سینه‌ی مهدی زد و بعد همان دستش را مقابلش چرخاند.

- تو چه کاره‌ای؟؟ به تو چه؟

مهدی را خیلی خوب می‌شناختم!

سرش برای دعوا درد می‌کرد و این بحث هم هر لحظه داشت تند تر می‌شد.

لحظه‌ای فرصت ندادم و فورا خودم را میان آن دو انداختم و پشت به کیا، سعی کردم مهدی را به عقب برانم.

- بسه! بسه! چه خبرتونه؟

عمه سیمین یک روز خیلی نامحسوس به من گفته بود می‌ترسد مهدی به خاطر من دست به یقه‌ی کیا شود!

هرگز مشکل از مهدی نبود... این کیا بود که حسادت زیادی نسبت به او داشت و نمی‌توانست قبول کند ما از بچگی و از قدیمی‌ترین خاطره‌ای که از خودمان به یاد داریم به کنار هم بزرگ شده‌ایم و حالا واقعا هیچ حسی غیر از خواهر و برادر بین ما نیست.

واقعا هیچ حسی!

کیا دستش را به دور کمر من حلقه کرد و من را خیلی محکم و سریع به خودش چسباند و توی صورت مهدی دقیق شد.

- به آیدا نزدیک نشو!

نگاه مهدی برای لحظه‌ای به دست کیا کشیده شد که روی شکم من بود. بعد با انزجار از ما رو برگرداند و توی خانه رفت.

در آهنی و شیشه دار را آن چنان بهم کوباند که پلک‌هایم به یکباره بسته شدند و شانه‌هایم بالا پریدند.

بوسه‌ی کیا که روی گردنم نشست، چرخیدم و مقابلش ایستادم.

- می‌فهمی چی‌کار می‌کنی؟؟ صد دفعه بهت می‌گم مهدی برادرمه!

پنجه‌ی دستش را همزمان با حرف‌هایش بالا آورد و توی صورتم خیلی خشمگین غرید:

- منم صد دفعه گفتم برادرت نیست! نه باباتون یکیه نه مامانتون... مهدی برادرت نیست!

عامدانه تنه‌ای به من زد و بی‌اختیار قدمی کنار رفتم.

او هم به طرف خانه‌ی خودشان به راه افتاد و من کلافه روی اولین پله نشستم.

***

صبح پنجشنبه بود و من می‌خواستم با کیا به همان ویلا باغی که گفته بود بروم. اول راضی نبودم؛ اما می‌خواستم توجه بیشتری به او داشته باشم تا بلکه دست از سر حسادت‌هایش به مهدی بردارد!

خودم را که جای او می‌گذارم می‌بینم شاید هم حق با او باشد!