رمان بی پروا (جلد دوم ناتوان)

پیش‌درآمد
کای
راهروهای قلعه در این ساعت از شب به شکل دلهره‌آوری خالی‌اند؛ درست مثل تمام سال‌های قبل.
باطمأنینه قدم برمی‌دارم و این آرامش کوتاه و زودگذر را حریصانه برای خودم می‌دزدم. هرچند خوب می‌دانم که این خوشیِ دزدی چیزی، جز یک آشوب خفه‌شده نیست.
تصمیم می‌گیرم آن فکر مزاحم را پس بزنم. به‌سمت راهروی تاریکی می‌پیچم. قدم‌هایم روی فرش‌های ضخیم و زمردین بی‌صداست. قلعه وقتی در خواب فرو می‌رود امن و آرامش‌بخش به‌نظر می‌رسد. تنهایی و سکوت موهبتی است که ما درباریان به‌ندرت طعمش را می‌چشیم.
درباری، شاهزاده.
نزدیک است به این القاب پوزخند بزنم. اغلب فراموش می‌کنم پیش از تبدیل شدن به چیزی که اکنون هستم، چه کسی بودم. پیش از آنکه «مجری» باشم، یک شاهزاده بودم و پیش از آنکه به یک هیولا بدل شوم، تنها یک پسربچه بودم.
اما امروز من هیچ‌کس نیستم. امروز فقط می‌خواهم با یاد کسی باشم که باید زنده می‌ماند.
نور گرم و ملایمی از زیر درهای بزرگ آشپزخانه روی سنگ‌فرش راهرو ریخته است. با دیدن آن باریکه‌ی نور لبخند کم‌رنگی روی لب‌هایم می‌نشیند.
هر سال، او هر سال همین‌جاست.
درها را به آرامی هل می‌دهم و پا به درون هاله‌ی نوری می‌گذارم که از رقص شعله‌ی چند شمع لرزان جان گرفته است. عطر شیرین خمیر تازه و دارچین در هوا موج می‌زند؛ بویی که مرا در گرمای خاطرات قدیمی قنداق می‌کند. سکوت را می‌شکنم: «هر سال داری سحرخیزتر می‌شی‌ها!»
گیل به‌سمتم می‌چرخد. لبخندش را با لبخند کوچکی پاسخ می‌دهم. پیش‌بندش گرد دارچین گرفته و رگه‌هایی از آرد سفید روی صورت مهربانش دیده می‌شود. خودم را روی همان پیشخوانی بالا می‌کشم که از وقتی قدم به لبه‌اش می‌رسید، پاتوق همیشگی‌ام بود. کف دست‌هایم را پشت سرم ستون می‌کنم و جای زخم‌هایم به سطح چسبناک میز می‌چسبد.
آرامش عجیبی در این معمولی بودن جریان دارد.
به زنی که عملاً مادری‌ام را کرده نگاه می‌کنم و باتنبلی شانه‌ای بالا می‌اندازم: «هر سال کمتر خوابم می‌بره.»
وقتی دست‌هایش را به کمر می‌زند، می‌فهمم دارد با خودش می‌جنگد تا مرا دعوا نکند. با لحنی مادرانه می‌گوید: «تو واقعاً نگرانم می‌کنی، کای.»
سعی می‌کنم فضا را عوض کنم: «مگه کِی نگرانت نبودم؟»
«جدی می‌گم.» انگشت اشاره‌اش را تهدیدوار تکان می‌دهد و به سرتاپایم اشاره می‌کند: «تو برای سر و کله زدن با این‌همه بدبختی خیلی جوونی. انگار همین دیروز بود که توی این آشپزخونه ویراژ می‌دادی. تو و کیت...»
با آوردن اسم کیت صدایش می‌برد و نگاهش دزدیده می‌شود. مجبور می‌شوم مکالمه‌ی در حال مرگ را زنده کنم: «راستش از پیش پدر می‌آم.» مکث می‌کنم و نفس عمیقی می‌کشم. «یعنی اتاق مطالعه‌ی کیت.»
گیل سرش را به آرامی تکان می‌دهد: «از بعد از تاج‌گذاریش از اون اتاق بیرون نیومده، نه؟»
دستی میان موهای آشفته‌ام می‌کشم و می‌گویم: «نه، نیومده. منم زیاد نموندم. فقط می‌خواست اولین مأموریتم رو بهم بگه.»
سکوت طولانی و سنگینی بینمان حاکم می‌شود. عاقبت می‌پرسد: «مربوط به اونه، نه؟»
سرم را تکان می‌دهم: «آره، خودشه.»
«و تو قراره...»
نمی‌گذارم جمله‌اش تمام شود: «مأموریت رو تموم کنم؟ کاری که دستور دادن رو انجام بدم؟ معلومه! این وظیفه‌مه.»
دوباره سکوت می‌شود. گیل می‌پرسد: «یادش بود امروز چه روزیه؟»
سرم را بالا می‌آورم و غمگین توی چشم‌هایش زل می‌زنم: «وظیفه‌ی اون نیست که این چیزا یادش بمونه.»
آهی می‌کشد و می‌گوید: «درسته. خب امسال به‌هر‌حال فقط یه دونه درست کردم. حدس می‌زدم اون نتونه باهات بیاد.»
کنار می‌رود و یک نان شیرینی دارچینی براق و چسبناک که کنار اجاق گذاشته را نشانم می‌دهد. از روی پیشخوان پایین می‌پرم و با لبخند به‌سمتش می‌روم. تا وقتی گونه‌اش را نبوسم بشقاب را به دستم نمی‌دهد.
مثل مرغی که جوجه‌هایش را کیش کند با دست اشاره می‌کند: «خیلی خب، برو دیگه. برو یه کم باهاش خلوت کن.»
آرام زمزمه می‌کنم: «مرسی گیل، بابت همه‌ی این سال‌ها.»
چشمکی می‌زند: «و بقیه‌ی سال‌هایی که می‌آن.» و بعد مرا به‌سمت در هل می‌دهد.
لحظه‌ای برمی‌گردم و نگاهش می‌کنم؛ به زنی که وقتی ملکه نمی‌توانست مادری کند پناهم شد. او آغوش گرم است و محبت خالص، حتی دعوا کردن‌ها و تشویق‌هایش هم بوی عشق می‌دهد.
می‌ترسم اگر او نبود برادران آزر به چه روزی می‌افتادند.
«کای!»
نیمی از بدنم بیرون رفته که می‌ایستم و نگاهش می‌کنم. صدایش می‌لرزد: «ما همه دوستش داشتیم.»
سرم را تکان می‌دهم: «می‌دونم. خودش هم می‌دونست.»
و بعد پاهایم مرا به راهروی سایه‌گرفته‌ی بیرون می‌کشند.