پارت دوم :
نان شیرینی توی بشقاب وسوسه‌کننده است. بوی شکر و دارچین می‌دهد؛ بوی روزهای ساده‌تر، اما خودم را مجبور می‌کنم روی مسیر آشنا به‌سمت باغ تمرکز کنم. همان مسیری که هر سال در چنین شبی طی می‌کنم.
طولی نمی‌کشد که به درهای عریضی می‌رسم که باغ را از قلعه جدا می‌کند. به سربازان گارد سلطنتی که کشیک می‌دهند یا آن‌هایی که بی‌خیال کناری چرت می‌زنند، حتی نگاه هم نمی‌کنم. آن چند نفری هم که بیدارند خودشان را به ندیدن می‌زنند و وانمود می‌کنند متوجه نان شیرینی‌ای که با خودم به دل تاریکی می‌برم نشده‌اند.
مسیر سنگی را میان ردیف گل‌هایی که در سایه سیاه شده‌اند پیش می‌گیرم. مجسمه‌های پوشیده از پیچک در گوشه و کنار باغ پخش‌اند. بعضی‌هایشان تکه‌هایی از سنگشان پریده که خب قطعاً هیچ ربطی به خرابکاری‌های کودکی من ندارد! صدای شرشر فواره‌ی مرکزی سکوت را می‌شکند و یادآور روزهای داغ و حماقت‌های کودکانه‌ای است که من و کیت را وادار می‌کرد داخل حوض بپریم.
اما مقصدی که به‌خاطرش اینجا هستم، آن‌سوی باغ است.
پا روی چمن‌های نرمی می‌گذارم که زمانی برای جشن دومین آزمون با فرش‌های رنگارنگ پوشانده شده بود. به خودم اجازه نمی‌دهم در خاطرات آن شب غرق شوم. نور مهتاب را دنبال می‌کنم که انگشتان رنگ‌پریده‌اش را روی طرح کلی «او» می‌کشد.
درخت بید مجنون با حالتی وهم‌آلود و در عین حال فریبنده ایستاده است. برگ‌هایش در نسیم ملایم خش‌خش می‌کنند. نگاهم را روی شاخه‌های آویزان و ریشه‌هایی که خاک را شکافته‌اند می‌لغزانم. وجب به وجبش زیبا و قدرتمند است.
شاخ و برگ‌ها را مثل پرده‌ای کنار می‌زنم و وارد خلوتگاه همیشگی‌ام می‌شوم؛ جایی که هر وقت زندگی امان می‌دهد به دیدنش می‌آیم، اما امشب با نان شیرینی در دست حکمش فرق دارد. انگشتانم را روی پوست زبر تنه‌ی درخت می‌کشم و شیارهای آشنایش را لمس می‌کنم.
زیر سایه‌ی درخت سر‌به‌فلک‌کشیده می‌نشینم و دستم را روی زانوی خم‌شده‌ام می‌اندازم. بشقاب را بادقت روی یک ریشه‌ی قطور متعادل می‌کنم و قوطی کبریت کوچکی را از جیبم درمی‌آورم. «امسال شمع پیدا نکردم، شرمنده.»
کبریت را می‌کشم و به شعله‌ی حقیری که روی چوب می‌لرزد خیره می‌شوم.
«پس باید با همین بسازی.»
چوب‌کبریت مشتعل را وسط نان شیرینی فرو می‌کنم و با لبخندی تلخ به این منظره‌ی رقت‌انگیز زل می‌زنم. لحظه‌ای سوختنش را تماشا می‌کنم؛ اینکه چطور نور لرزانش تنه‌ی عظیم درخت را روشن و خاموش می‌کند.
بعد به جای خالی کنارم نگاه می‌کنم و دستم را روی چمن‌های خنک می‌کشم: «تولدت مبارک، آ.»
شمع ساختگی را فوت می‌کنم و می‌گذارم تاریکی دوباره ما را ببلعد.
فصل ۱
پیدین
خون فقط وقتی ارزش دارد که توی رگ‌هایت بماند. ذهن فقط وقتی به درد می‌خورد که گم نشود.
قلب هم فقط وقتی مفید است که تکه‌تکه نشده باشد.
خب، پس ظاهراً من دیگر کاملاً بی‌مصرف شده‌ام.
چشم‌هایم روی تخته‌های کفپوش می‌چرخد و روی چوب‌های فرسوده قفل می‌شود. دیدن همین کفپوش آشنا کافی است تا سیل خاطرات به‌سمتم هجوم بیاورد. می‌جنگم تا تصویر پاهای کوچک خودم را که روی چکمه‌های بزرگ پدر می‌رقصیدند از ذهنم بیرون کنم. سرم را تکان می‌دهم. با اینکه دلم لک زده که در گذشته زندگی کنم، اما زمان حالِ نکبت‌بارم یقه‌ام را چسبیده است.
شانزده، هفده، هجده.
بی‌توجه به دردی که پوستم را نیشگون می‌گیرد لبخند می‌زنم.
پیدات کردم.
قدم‌هایم لرزان و خشک است و عضلاتم با هر حرکتی جیغ می‌کشند. خودم را روی زمین می‌اندازم و با انگشت‌هایی که خون رویشان خشک شده به جان تخته چوب می‌افتم. چوبِ کف اتاق درست مثل خودم لجباز است و تکان نمی‌خورد. اگر فقط یک تکه چوب لعنتی نبود، شاید سرسختی‌اش را تحسین می‌کردم.
وقت ندارم. باید گم شم بیرون.
صدای کلافه‌ای از گلویم بیرون می‌پرد. باحرص به تخته خیره می‌شوم و می‌گویم: «قسم می‌خورم جاساز مخفی همین‌جا بودی. مگه نوزدهمین تخته از سمت در نبودی تو؟»
چند لحظه باخشم نگاهش می‌کنم و بعد خنده‌ی عصبی‌ام سکوت اتاق را می‌شکند. سرم را بالا می‌گیرم و رو به سقف می‌نالم: «گندش بزنن! کارم به جایی رسیده دارم با کف اتاق حرف می‌زنم!»
این هم مدرک دیگری که نشان می‌دهد رسماً عقلم را از دست داده‌ام. هرچند کس دیگری را هم ندارم که هم‌صحبتش شوم.
سه روز گذشته است. سه روز از وقتی که مثل جنازه‌های متحرک، نیمه‌جان و وحشت‌زده به خانه کودکی‌ام برگشته‌ام، ولی نه ذهنم آرام شده، نه بدنم.
شاید آن روز، بعد از آخرین آزمون توانسته باشم از زیر ضربات شمشیر پادشاه جا خالی بدهم، اما او باز هم موفق شده تکه‌ای از وجودم را بکشد. حرف‌هایش عمیق‌تر از تیغه‌ی شمشیرش بریدند، وقتی با آن پاره‌حقیقت‌ها زخمی‌ام می‌کرد، با روحم بازی می‌کرد و با لبخندی کج داستان مرگ پدرم را تعریف می‌کرد.
لطفا صبر کنید...
