پارت هشتاد و هشتم :
پلک می‌زنم. هنوز در شوک هستم که مرا به اسم کوچک صدا زده است. گلویم خشک شده و صدایم انگار از ته چاه می‌آید: «بله.»
صدای نفس‌های حبس‌شده‌ی جمعیت به گوش می‌رسد؛ انگار که خودشان از قبل همه‌ی این‌ها را نمی‌دانستند. دلم می‌خواهد فریاد بزنم که بس کن، این نمایش مسخره را تمام کن و حکم مرگم را بده.
صدایش را پایین‌تر می‌آورد، اما خطرناک‌تر می‌شود: «نه‌تنها این، بلکه اعتراف می‌کنی به
لطفا صبر کنید...
