رمان گالری مردگان

آب داغ از روی شانه‌هایش به پایین می‌لغزید و بخار، هوای حمام را سنگین‌تر می‌کرد. چشمانش را بست و اجازه داد اشک با آب قاطی شود. قطرات روی پوستش می‌غلتیدند، اما سرمایی درونش می‌دوید که هیچ حرارتی قادر به از بین بردنش نبود.
صدای چکیدن آب در کاشی‌ها، در ذهنش مثل تپش قلبی آرام می‌ماند. اما کمی بعد، میان آن صدا، چیزی شنید. یک صدای خفیف. یک زمزمه.
«مایا...»
خشکش زد. نفسش برید و اشک در چشمانش خشکید. گوش داد. آب همچنان می‌ریخت. اما زمزمه باز تکرار شد. نرم‌تر، نزدیک‌تر...
«مایا.»
دستش را روی دهانش گذاشت تا فریاد نزند. درون آینه‌ی بخار گرفته‌ی حمام، طرحی مبهم دیده می‌شد. دو چشم سیاه و خیس، که از میان مه بیرون زده بودند.
مایا با دست لرزان شیر آب را بست. سکوت مطلق... بخار هنوز می‌پیچید. آهسته جلو رفت. به آینه نزدیک شد و با گوشه‌ی حوله، بخار روی آینه را کنار زد.
هیچ‌کس نبود. فقط خودش، رنگ‌پریده، با موهای چسبیده به پیشانی و چشمانی پر از ترس. اما لب‌های تصویرش در آینه، ناگهان شروع به حرکت کردند. بی‌صدا و گنگ...
[...] روی لکه‌ی خون، سایه‌ای خم شده بود. شانه‌های باریک، موهای خیس، درست مثل خودش!
رو به سایه‌ی برهنه زمزمه کرد:
– لنا؟
سایه سرش را بالا آورد. همان چهره بود. همان چیزی که از خواهرش به یاد داشت. فقط یک فرق داشت… چشمانش! چشمانش خالی بودند. دو حفره‌ی سیاه. سیاه و بی‌انتها...
–ما یکی شدیم مایا…

از متن رمان گالری مردگان - قلم زهرا رحمانی