رمان طعم تلخ زندگی | در انتظار آفتاب نسخه چاپ شده

چیزی تا آمدن مهمان‌ها نمانده بود؛ مهدخت با کمک بهزاد شام را آماده کرده بود و همه چیز مهیا بود. مقابل آینه ایستاده و با ظرافت رژ هلویی رنگ را روی لب‌هایش می‌کشید که صدای زنگ خانه بلند شد؛ هول هولکی دستی به شال کشید و رژ را داخل کیف انداخت. از اتاق بیرون رفت که دید بهزاد سمت آیفون می‌رود؛ با دیدن مهدخت، اخم ظریفی کرد و گفت:« بیا این‌جا ببینم!»

مهدخت جلوتر رفت؛ آهسته و گنگ سر جنباند.
- چی شده؟
بهزاد بدون حرفی دستش را سمت شال برد و از روی سر مهدخت برداشت؛ دخترک مات و مبهوت نگاهش می‌کرد که بهزاد گیره‌ی موهایش را هم باز کرد و موهای بلند و مواجش روی شانه‌ها رها شد. زنگ خانه دو مرتبه به صدا در آمد. بهزاد بی‌توجه به صدای زنگ، خیره به چشم‌های متعجب و پرسشگر مهدخت لب زد:« می‌خوام امشب همه‌ی خانوادت ببینن تو چقدر خوشبختی!»

همان‌طور گیج و منگ نگاه می‌کرد که بهزاد دکمه را فشرد و برای استقبال سمت حیاط رفت. لا به لای موهایش دست کشید و هنوز در بُهت بود که در سالن باز شد و اعضای خانواده‌اش وارد شدند، بهزاد اما انگار در جلد دیگری فرو رفته بود؛ نگاه‌هایش مهربان‌تر از همیشه و احترامش به مهدخت بیشتر از هروقت دیگری.

دخترک رؤیا می‌بافت که بهزاد عاشق شده و بهزاد اما می‌خواست زیبایی همان گیس‌هایی که کشیده می‌شدند را به رخ جمال بکشد و دختری که به گفته‌ی خودش همیشه هوی و ذلیل‌مرده صدا زده‌اند را خانومم خطاب کند. مائده که تحمل دیدن این اندازه از خوشبختی مهدخت را نداشت؛ خیلی زود بعد از صرف شام، خواب‌آلودگی الهه و بدخوابی‌اش را بهانه کرد و رفتند. بهزاد بعد از بدرقه‌ی مهمان‌ها وارد سالن شد که مهدخت بی‌هوا سمتش رفت و دستانش در کسری از ثانیه دور تن او پیچید، سر روی سینه‌ی بهزاد گذاشت و گفت:« نمی‌دونی امشب چقدر حس خوبی داشتم، حس ملکه بودن! تمام اعتماد به نفسی که توو این سال‌‌ها از دست داده بودم رو بهم برگردوندی؛ حتی بیشتر از قبل! »

بهزاد دست‌هایش را بالا برد ، لرزان و با احتیاط تا چند سانتی شانه‌های مهدخت رفت، دلش می‌خواست دخترک را در آغوش بگیرد اما صدایی در گوشش نهیب زد و باز منصرفش کرد. دست‌های مشت شده‌اش را پایین انداخت و برخلاف میل باطنی، او را به سردی از خودش جدا کرد.
- همه‌ی اینا به خاطر اون حرفایی بود که بهم گفته بودی؛ گفتی قشنگ صدات نمی‌زدن، گفتی موهاتو می‌کشیدن. فقط خواستم عزتت را جلو چشم اونا بالا ببرم؛ همین!

لبخند روی لب‌های مهدخت خشکید و پرسید:« یعنی از ته دل نبود!»
بهزاد سمت اتاقش می‌رفت و شانه بالا انداخت:« چرا خب، تو واسه من محترمی. مگه جز اینه؟»

سوی نگاه دخترک با ناامیدی به رفتن بهزاد بود و سلانه سلانه سمت کاناپه رفت؛ صدای بهزاد از اتاق به گوش می‌رسید.
- راستی مهدخت، سفرم جلوتر افتاده. احتمالا خیلی زودتر برم. اما تمام کارارو به رُهام سپردم. وکالت تام داره؛ برای قضیه‌ی فرید داره پیگیری می‌کنه، دنبال مژگان می‌گرده.

با هر کلامش بغض در گلوی دخترک فشرده‌تر می‌شد؛ راه نفسش را بند آورده بود. بهزاد که از اتاق بیرون آمد لباس‌های راحتی به تن داشت، سمت آشپزخانه می‌رفت و بی‌توجه به سکوت مهدخت ادامه داد:« نگران جدایی هم نباش رُهام همه‌ی کارارو می‌کنه؛ واسه کار هم قراره بری دفتر وکالت خودش منشی بشی.»

سد اشک‌های مهدخت شکست و گونه‌هایش از اشک خیس شد؛ از جا برخاست و حینی که سمت اتاق کیوان می‌رفت، با صدایی که سعی داشت بغض نداشته باشد گفت:« خوبه، خیلی خوبه... شب بخیر.»

از متن رمان طعم تلخ زندگی