طعم تلخ زندگی | در انتظار آفتاب نسخه چاپ شده به قلم صدیقه سادات محمدی(نگار)

پارت یک :

نیمه‌شب بود و خانه انباشته از سکوتی سنگین. باران بهاری نرم نرمک باریدن گرفت و صدای ضرباهنگ قطرات باران روی شیشه‌ها بلند شد... لحظه به لحظه بر شدت باران افزوده می‌شد و قطرات باران محکم‌تر به شیشه‌ها می‌خورد. نوری از صاعقه‌ی ابرها تاریکی اتاق را درهم شکست و با صدای غرّش ابرها دخترک هراسان چشم باز کرد. خوفناک به پنجره و اطراف نگاه انداخت. سایه‌ای وحشتناک را پشت پرده‌ی پنجره می‌دید. هینی کشید و دست‌هایش را محکم روی دهان گذاشت.
گوش تیز کرد و صدایی بم، خفیف و خش‌دار به گوشش رسید. صدایی مثل خور خور کردن یک حیوان وحشی و درنده. نفس‌هایش تند و عمیق شده بود. قلبش به شدت می‌کوبید و دانه‌های ریز عرق بر پیشانی‌اش نشسته بود.
تیزتر به پنجره نگاه کرد، پرده تکان می‌خورد و گویی موجودی پشت حریر پرده اسیر بود و تقلا داشت بیرون بی‌آید.
به زحمت صدایش را از گلو خارج کرد و فریاد کشید... از روی تخت پایین پرید و دوان دوان سمت در اتاق رفت. به محض باز کردن در به جسمی سخت برخورد کرد و قبل از اینکه نقش بر زمین شود، دست‌هایی قدرتمند بازوهایش را فشرد. چشم بسته و بی‌امان فریاد می‌زد. گلویش از شدت فریادها می‌سوخت، صدایی آشنا به گوشش رسید و دستی که محکم روی دهانش فشرده می‌شد تا مانع فریادهایش شود.
- عسل... عسل... آروم باش، عسل منم... بابا! چشاتو باز کن. عسل جان.
دخترک نفس زنان آهسته چشم باز کرد. با دیدن چهره‌ی آشفته و نگران پدرش، بغض در گلویش نشست. سر روی سینه‌ی ستبر پدر گذاشت و هق هق گریه‌اش بلند شد. بهزاد با لطافت موهای دخترش را نوازش می‌کرد و او را در آغوش می‌فشرد.
- جانم دخترم، آروم باش. من اینجام. هیچ اتفاقی واست نمیوفته. نترس.
لحظه‌ای بعد، عسل را از خودش جدا کرد و گفت:
- بذار برم واست آب بی‌آرم.
هنوز صدای رعد و برق آسمان به گوش می‌رسید. دستش روی سینه‌ی پدر مشت شد و زیرپیراهنی‌اش را چنگ زد.
- نه باباجون، تنهام نذار. می‌ترسم.
بهزاد گیج و گنگ به چشم‌های ترسان دخترش خیره شد و متعجب لب زد:
- عسل! چت شده تو؟ چرا اینقدر ترسو شدی؟!
کلافه از دخترش فاصله گرفت و سمت کلید چراغ‌ها رفت. تمام چراغ‌های خانه را روشن کرد و گفت:
- ببین، هیچی نیست. فقط بارون می‌آد. تو این‌جوری نبودی که!؟
عسل مستاصل لب زیرین به دندان گرفت و کنار دیوار سُر خورد و نشست. بی‌صدا اشک می‌ریخت. بهزاد مقابلش روی زانوها نشست و با ملایمت لب باز کرد:
- دخترم، اتفاقی واست افتاده؟ از چی می‌ترسی؟ من تو رو بزرگت کردم عسل. تو ترسو نبودی که هیچ، خیلی هم جسور بودی. چرا اینجوری شدی؟
- هیچی، هیچی نشده بابا...
چند لحظه نگاهش کرد و دستش را گرفت.
- پاشو، پاشو بریم اتاقم. اونجا بخواب.
از جا بلند شدند و سمت اتاق انتهای سالن رفتند. عسل روی تخت دراز کشید و بهزاد لبه‌ی تخت نشست. آنقدر نوازشش کرد تا خواب مهمان چشم‌هایش شد.
بهار بود و هوا دل‌انگیز... نسیم خنک صبح بهاری می‌وزید و خنکای آن پوست تن را نوازش می‌داد. صدای آواز گنجشک‌ها به گوش می‌رسید. مهدخت کنار پنجره‌ی اتاق نشسته بود و موهای مواج و مشکی‌اش را می‌بافت. این آرامش و خلوت صبحگاهی را دوست داشت. تنها ساعاتی که در روز برایش لذت‌بخش بود. بافتن موها که تمام شد با گل‌مویی صورتی آن‌ها را بست. از جا بلند شد و داخل سالن سفره‌ را پهن کرد. چند استکان چای خوش‌رنگ و داغ، ظرفی از تکه‌های پنیر و شکرپاش را هم کنار سفره گذاشت. پریدخت گوشه‌ای از اتاق غرق در خواب بود و پتو را تا زیر چانه بالا کشیده بود. کنارش روی زانوها نشست و آهسته صدا زد:
- پری... پری پاشو، مدرسه‌ات دیر می‌شه. ساعت نزدیک هفتِ.
پریدخت غلتی زد، کش و قوسی به خودش داد و غرولند کرد:
- اه... خوابم می‌آد. ولش امروز نمی‌رم.
مهدخت ابرو درهم کشید و تشر زد:
- یعنی چی نمی‌ری؟ پاشو ببینم. سه هفته خوردی خوابیدی بسه دیگه. خیر سرت امسال کنکور داری.
پریدخت با کلافگی پوفی کشید و نشست. موهایش ژولیده و بهم مالیده بود، با چشم‌های پف‌کرده نگاهی چپ چپ به خواهرش انداخت و گفت:
- یه امروز مدرسه نَرَم کنکور قبول نمی‌شم؟! کدوم خری روز چهارده فروردین می‌ره مدرسه؟ قول می‌دم امروز خود معلما هم نیان.
مهدخت با حرص از جا بلند شد و لب زد:
- هر غلطی می‌خوای بکن.
سمت مهران رفت و صدا زد:
- مهران... مهران پاشو. ساعت داره هفت می‌شه. سرکارت دیر نشه.
مهران بدون اینکه چشم باز کند غرولند کرد:
- باشه، باشه برو می‌آم.
صدای تیک باز شدن در حیاط به گوش رسید. مائده همسر پدرشان با دو نان سنگک خشخاشی تازه وارد حیاط شد و در را بست. حیاط کوچک خانه را با قدم‌های کوتاه طی کرد و وارد خانه شد. با هیکل درشت و فربه‌اش خم شد و نان‌ها را روی سفره گذاشت. رو به مهدخت گفت:
- چرا هیچکدوم بیدار نشدن. دیر شده که!
مهدخت شانه بالا انداخت و کنار سفره نشست.
- نمی‌دونم، خیلی صداشون زدم دیگه به من چه!
مائده صدایش را بالا برد:
- پری... مهران... نمی‌خواین بیدارشین؟
سمت اتاق مشترکش با جمال رفت و در را باز کرد، داخل اتاق سرک کشید:
- جمال پاشو، سفره صبحونه پهنه.
جمال که بیدار می‌شد، مهران و پریدخت هم به اجبار از جا بلند می‌شدند. جمال تندخو بود و کسی نمی‌خواست اول صبح فریاد و غرولند جمال بلند شود. لحظه‌ای بعد همگی دور سفره جمع بودند و صبحانه می‌خوردند. صدای گریه‌ی الهه از اتاق بلند شد. مائده نگاهی به مهدخت انداخت و همان نگاه کافی بود تا مهدخت بداند باید سراغ خواهرش برود. از جا برخاست و سمت اتاق رفت.
مهدخت، خواهرش را در آغوش گرفت و حینی که سعی داشت آرامش کند از اتاق بیرون آمد. چشمش به پریدخت افتاد که با عجله دکمه‌های مانتویش را می‌بندد. با اخم ظریفی پرسید:
- مگه نگفتی مدرسه نمی‌ری؟
پریدخت آخرین دکمه‌ی مانتو را بست و آهسته گفت:
- برو بابا... برم همون مدرسه بهتر از این خراب‌شده‌اس... من موندم عید نوروز تازه تموم شده فک و فامیلای این مائده چی می‌خوان بیان اینجا!
‌مهدخت ابرو کج کرد و نالید:
- وای نه! حتما باز خواهرش و بچه‌هاش!
پریدخت با غیظ مقنعه‌اش را پوشید و غرولند کرد:
- بچه نگو بگو توله... بگو آفت...
خم شد، کوله‌اش را برداشت و تأکید کرد:
- حواست به کمد لوازمم باشه‌آ! نیام ببینم اون سگ توله‌ها همه چی رو بهم ریختن.
رو برگرداند و با صدایی نسبتا بلند خداحافظی کرد.
***
صدای آلارم گوشی بلند شده بود و نسیم خواب‌آلود دستش را بالای سرش چرخاند و گوشی را از روی بالش برداشت. پلک‌هایش را به سختی باز کرد و صدای گوشی را قطع کرد. شب دیروقت خوابیده بود و هنوز خستگی از تنش بیرون نرفته بود. ناچار از جا برخاست و کش و قوسی به تنش داد. همراه با خمیازه‌ای عمیق، بلند شد و از اتاق بیرون رفت.زهراخانم مادرش، مشغول آماده کردن صبحانه بود.
- صبح بخیر مامان...
زهرا همان‌طور که چای را داخل استکان‌ها می‌ریخت لب باز کرد:
- صبح بخیر مادر، برو نوید رو بیدار کن دیرش نشه. الان سفره رو پهن می‌کنم.
- چشم، ناصر چی؟ بیدارش نمی‌کنی؟
سینی چای را روی اُپن آشپزخانه گذاشت و گفت:
- نه، شیفت بعدازظهر می‌ره مدرسه. بذار بخوابه.
نسیم سمت اتاق انتهای سالن رفت، در اتاق را آهسته باز کرد و سرک کشید. نوید گرماگرم خواب بود و با دیدنش لبخند نرمی روی لب‌های دخترک نشست.
- داداش... داداشی پاشو...
بدون اینکه چشم باز کند، با صدای خش‌داری گفت:
- باشه، برو می‌آم.
- نه دیگه، برم بیدار نمی‌شی. الان پاشو.
چشم بسته تشر زد:
- رو مخ نرو نسیم. گفتم باشه، برو.
این‌بار دخترک پاورچین پاورچین به رختخوابش نزدیک شد و دست‌هایش را که همیشه سرد بود، به گردن و شانه‌های برهنه‌ی نوید نزدیک کرد. بدون حرفی هر دو دستش را روی تن گرم برادرش گذاشت و نوید هینی کشید و سریع چشم باز کرد. نسیم ریز ریز خندید و پا به فرار گذاشت. نوید با عصبانیت پتو را کنار زد و از جا پرید. حینی که دنبال خواهر بازیگوشش می‌دوید گفت:
- د آخه مارمولک، چه وضع بیدار کردنه... من گیرت بی‌آرم فقط...
نسیم خنده‌کنان سمت آشپزخانه دوید تا به مادرش پناه ببرد. زهراخانم گفت:
- باز صبح شد، ورپریده نمی‌تونی درست بیدارش کنی؟ نسیم حواسش به لبه‌ی اُپن نبود و وقتی خواست وارد آشپزخانه شود پهلویش محکم به اُپن خورد و تعادلش را از دست داد. روی زمین افتاد و پاهایش را داخل شکم جمع کرد و پلک فشرد. نوید دل‌نگران کنارش زانو زد.
- نسیم، نسیم چی شدی؟ چشماتو باز کن. نسیم غلط کردم... خوبی؟
مادرشان دلواپس کنارش نشست و پشت دستش زد:
- خدا منو مرگ بده. دو تا خرس گنده، سر صبح به جون هم میوفتین. نسیم... نسیم خوبی؟
دخترک با شیطنت تای ابرویش را بالا انداخت و یک چشمش را باز کرد. آهسته رو به نوید گفت:
- دیگه کاری باهام نداری؟
نوید که مطمئن شد حال خواهرش خوب است، نفس حبس شده در سینه‌اش را بیرون داد و بازوی نسیم را فشرد.
- زهرمار... ترسوندیم.