رمان روح جنگل

—لی لییییی! بی‌وقفه دویدم فقط می‌خواستم دور شوم؛ از مانی، از چاقو، از نگاه عجیبش. قلبم آنقدر تند می‌زد که حس می‌کردم می‌خواهد از سینه‌ام بیرون بزند. هر نفسم مثل چاقوی سردی در گلویم فرو می‌رفت. وقتی احساس کردم دیگر هیچ صدایی نمی‌آید، قدم‌هایم آهسته شد و بعد ایستادم. دستم را به تنه‌ی یک درخت گرفتم تا بتوانم چند لحظه نفسی تازه کنم و گوش دادم؛ نه صدای فریادی، نه شکستن شاخه‌ای، هیچ‌چیز،فقط نفس‌های بریده‌ی خودم.
به اطرافم نگاه کردم. این بخش از جنگل کاملاً برایم غریبه بود... کمی جلوتر رفتم. صدای آرام و منظم آب را میشنیدم. مکث کردم. وجود آب در این حالت می‌توانست هم خطرناک باشد، هم یک فرصت برای پناه گرفتن. به سمت صدا رفتم و شاخه‌ها را کنار زدم. دریاچه ظاهر شد اما چیزی که پیشرویم بود، هیچ شباهتی به توصیف‌هایی که در دفتر پدرم خوانده بودم نداشت. آب دریاچه نه تنها زلال نبود، بلکه به رنگ **خاکستری تیره** بود. سطح آن مات و بی‌انعکاس بود؛ نه تصویر درخت‌ها، نه اسمان در آن دیده می‌شد.
روی آب لایه‌ای از مه غلیظ نشسته بود؛ مه ی سرد و سنگین که مانند پوششی خاموش همه‌چیز را پنهان می‌کرد... همان لحظه، مه روی آب کمی تکان خورد؛ لرزشی کوتاه و واضح، مثل چیزی که از زیر سطح بالا می‌آید. ایستادم. حتی پلک هم نزدم. **چیزی زیر مه داشت نزدیک می‌شد.**

نقل قول از متن رمان روح جنگل