دوست داشتی؟

رمان نهمین مهره | رقص روباه

Name: رمان نهمین مهره | رقص روباه
Availability: InStock
Rating: 5 (1 reviews)

به قلم یلدا ابوالفتح زاده
5 پارت
در حال نگارش

زبان فارسی

350 👁
14 ❤️
2 💬

خواندن پارت اول

خلاصه رمان :

رمان نهمین مهره | رقص روباه نوشته یلدا ابوالفتح زاده، یک رمان جنایی، معمایی، روانشناختی، مافیایی و دارک رومنس است. آوا، دختری نوزده‌ساله که سال‌ها در پرورشگاه زندگی کرده، در جست‌وجوی پدر و انتقام مرگ مادرش است. اما کشف کلیدی قدیمی با نشان روباه، او را وارد شبکه‌ای مخفی و خطرناک می‌کند؛ شبکه‌ای که با گذشته خانواده‌اش و پرونده‌های خونین یک خاندان مافیایی گره خورده است.

آوا، دختری نوزده ساله که شش سال از عمرش را در پرورشگاه گذرانده، و با زخمی کهنه در سینه‌اش زندگی می‌کند. حالا او با گذشته ای که بوی خون مادرش را می‌داد و قلبی که تشنه انتقام، از او بود. تنها روزها را لحظه شماری می کرد، و شب هارا در نقشه انتقام از او به سر می‌برد. اما همه چیز آن طور که او می‌خواست پیش نرفت. و همه چیز با کشف ناگهانی کلیدی قدیمی که طرح یک روباه روی آن بود ، ناگهان از مسیر خود منحرف شد. کلیدی که سال‌ها در قاب عکس مادرش پنهان شده بود و حالا او را به دنیایی می‌کشاند که نباید هیچ‌گاه واردش می‌شد. اما جایی دور تر ، در آن سوی شهر ، سیاوش محتشم، رییس بیست و پنج ساله‌ی یک خاندان مافیایی ، مردی که برای سرگرمی ، مرز میان ترس و درد را برای قربانی هایش رقم می‌زند. او آدم ها را نه از روی خشم ، بلکه از روی سرگرمی می‌شکند و وقتی چیزی توجهش را جلب کند ، به سادگی از آن دست نمی‌کشد. اما او با کاری که دست راستش انجام داد ؛ درگیر پرونده ای می‌شود که سال‌ها پیش با مرگ پدربزرگش گره خورده است. پرونده ای که هیچ کس از آن خبر نداشت. و شاید همین خطرناک ترین بخش ماجرا بود. آوا نمی‌داند که کلید در دستانش، نه فقط یک یادگاری در قاب عکس مادرش نیست ، که بلکه او پلی است به شبکه‌ای پنهان. که سال‌ها با نشان روباه شناخته می‌شود. و آن زن ، تنها کسی بود که در نقش یک شکار مظلوم وارد شده بود ، اما پشت آن لباس میش ، گرگی درنده و در انتظار انتقام ایستاده بود. اما احمد ، پدری که آوا به دنبال اوست ، کسی که نامش در تمام پرونده های آغشته به خون و کثافت دیده می‌شود. در این بازی شطرنج، هیچ‌کس آن‌قدر که به‌نظر می‌رسد ساده نیست. و آوا، مهره‌ای که همه فکر می‌کنند در دستشان است، به‌زودی یاد می‌گیرد که خودش بازی را عوض کند.

پارت اول

پارت اول : تاوان ناتمام.
سوم شخص: دانای کل
صدای برخورد در با چارچوب، تنها صدایی بود که سکوت دفتر کار محتشم را شکست.
محتشم قدم در اتاق گذاشت.
نگاهش بی‌حوصله و گرفته بود. بدون اینکه نگاهی به اطراف بیندازد، دست‌هایش را بالا آورد و دکمه‌های کاپشن چرمی موتورسواری‌اش را باز کرد.
آن را به سمتی پرتاب کرد که نه روی مبل، بلکه درست روی کف چوبی اتاق افتاد.
براش مهم نبود کاپشن کجا می‌افته. هیچ‌وقت مهم نبود.
نفس عمیقی کشید. هنوز بوی گند ادکلن نادر در فضا مانده بود؛ بویی که حالا برای محتشم شبیه به بوی یک خطای جبران‌ناپذیر بود.
نادر، دست راستش؛ مردی که تصور کرده بود می‌تواند چشمان تیزبین سیاوش را دور بزند.
سیاوش به سمت میز کار چوبی‌اش رفت و بی‌آنکه نگاهی به صندلی پشت میز بیندازد، لبه‌ی میز نشست.
نگاهش بی‌حوصله و سرد بود. گویا داشت به برنامه‌ی تکراری تلویزیون نگاه می‌کرد.
درست روی مرکز میز، جعبه‌ای از مخمل مشکی انتظارش را می‌کشید.
محتشم جعبه را برداشت.
انگشتان کشیده و مردانه‌اش با تأمل روی لبه‌ی مخمل حرکت می‌کرد. دوست داشت حدس بزند داخل جعبه چیست. اما نیازی به حدس زدن نداشت؛ زیرا ستاره هیچ‌گاه در مأموریت‌هایش کم نمی‌گذاشت.
ستاره شبیه به جلادی بود که با لبخند ، جان می‌گرفت.
در جعبه را به آرامی گشود.
تودوزی سرخش زیر نور چراغ مطالعه کوچک روی میز ، شبیه به زخمی بود که کنده باشند.
داخل جعبه ، میان سیاهی مخمل و قرمزی تودوزی انگشت قطع شده نادر آرام گرفته بود.
اما سیاوش به انگشت نگاه نمی‌کرد. نگاه او در پس آن انگشتر نقره ای ماتی بود که هنوز دور انگشت سرد نادر حلقه شده بود.
چیزی که بیشتر از همه جلب توجه می‌کرد، تصویر یک روباه مینیمال که با خطوط تیز و برنده روی دمش طراحی شده بود ؛ روباهی که دمش بلندش را به دور خود پیچیده بود.
سیاوش بالاخره نگاهش را از روی انگشتر به روی انگشت نادر سوق داد.
انگشت بریده را با بی‌اعتنایی از جعبه بیرون کشید و مقابل چشمانش گرفت. نوری که از داخل پنجره به اتاق می‌تابید روی خطوط تیز روباه حک شده روی انگشتر می رقصید.
پوزخندی محو روی لبان بی رنگش شکل گرفت. نه از خشم ، بلکه از روی خستگی از حماقت انسان هایی که گمان می‌کردند می‌توانند سیاوش را دور بزنند.
انگشت را از بالا داخل جعبه پرت کرد.
همان‌طور که سمت پنجره می‌رفت زمزمه کرد :
ـ ستاره…
صدایش همچون نرمی تیغی بود که روی شیشه کشیده می‌شود.
ـ با‌زهم دقیق بودی … مثل همیشه.
نگاه خاکستری اش را از انگشت داخل جعبه گرفت و به افق تیره و غبارآلود شهر دوخت.
شهری که هنوز آدم هایی در آن ، گمان می‌کنند می‌توانند قوانین محتشم را زیر پا بگذارند.