پارت دوم :
پارت دوم : سنگ سرد ، وعده داغ.
اول شخص : آوا امینی.
هوای بیرون قبرستان بوی چیزی که مدت ها است زیر خروارها خاک و گل دفن شده باشد میداد ، بوی خالی بودن.
دکهی کوچکی کنار درب ورودی قبرستان بود. چوبی و قدیمی ، با سقفی که گویا هر لحظه منتظر نسیم آرامی بود تا زیر وزن سالها کارکردگی خم شود.
چند قدم جلوتر رفتم. پیرمردی پشت پیشخوان نشسته بود ؛ لاغر ، با ریش های سفیدی که در میانشان چند تار خاکستری گم گشته بود.
چند شاخه از گلها را برداشتم. نه آن قدر تر و تازه بودند که دلم را نرم کند ، نه آنقدر مرده که نتوان قبولشان کرد.
ساقه هایشان باریک و کمی کج شده بودند. گویا در تلاش بودند تا خود را زنده نشان بدهند.
اما آن برق زنده ای که آدم از گل انتظار دارد ، در گلبرگ هایشان دیده نمیشد.
درحالی که گل ها را سمت پیرمرد میگرفتم ، با تردید گفتم:
ـ میخوام وقتی میرم دیدنش ، لااقل یه گلی ببرم که زنده باشه … نه گلی که مُرده.
پیرمرد نگاهی به گل ها انداخت و بعد به من. دست هایش که برای گرفتن گل ها جلو آمده بود ؛ حکایت از این میداد که تمام عمرشان را با خاک گذرانده اند.
آرام با صدایی که اندکی لرز داشت گفت:
ـ اون گل از همون وقتی که از شاخه جدا شد، مرد. اینی که میبینی فقط ظاهرشه که سرپا مونده.
سکوت کردم. حرفش درست مثل یک حقیقت تلخ در گوشم زنگ میزد.
آرام زیر لب زمزمه کردم :
ـ شاید… اما همین ظاهر زنده هم بهتر از خالی بودنه.
پیرمرد در حالی که سرش گرم پیچیدن گل ها در کاغذ سلفون بود با همان صدای خش دارش کلمات را در دهانش هجی کرد:
ـ برای کسی میبریشون که دوسش داری ؟
دستانم را برای گرفتن گل ها جلو بردم. بی حوصله تر از قبل گفتم :
ـ برای کسی که هنوز دلم نمیخواد باور کنم نیست ، می برمشون.
لبخند کمرنگی گوشه لبش نشست که حاصلش شد چین و چروک های اطراف دهانش. لبخندش شبیه به تمسخر نبود ؛ بیشتر شبیه درک یک درد مشترک بود.
آرام از میان لب هایش نجوا کرد :
ـ خدا به دلت صبر بده دخترم.
زمزمه اش آرام تر از آن بود که جوابش را بدهم.
فقط پول را روی پیشخوان گذاشتم و دور شدم.
فاصله دکه تا قبرستان کوتاه بود. اما همان چند قدم برایم عذاب آور بود. هر قدم که به سنگ قبرش نزدیک میشدم احساس میکردم ریه هایم قدرت همکاری را ندارند؛ و شاید تصمیم گرفته اند که امروز را درست کار نکنند. اما من دلم میخواست ذره ذره هوایی را که او در آنجا آرمیده است را ببلعم.
دو طرف راه ، را درختان سرو و بید های مجنون احاطه کرده بودند.
باد ، آرام خودش را از لا به لای شاخه های درختان رد میکرد. و صدایی شبیه به ناله ای از سر اندوه می ساخت.
زمین قیری زیر پاهایم از باران شب قبل هنوز هم مرطوب بود. با گام هایی که خودشان را به زور نزدیک آن قطعه از قبرستان میکردند به سمتش قدم برمی داشتم.
وقتی به ردیف آخر رسیدم ، ایستادم. زمین زیر پاهایم حالا رنگ دیگری داشت. شبیه به خاک نبود ؛ شبیه همان قطرات خونی بود که روی زمین پخش شده بود. چرا احساس میکردم که هنوز هم خونش روی آن پارکت های چوبی باقی مانده است ؟
ـ مامان.
کاش ریه هایم همکاری میکردند. الان وقت تنگی نفس نبود. من میخواستم با مادرم حرف بزنم. صدایم لرزشی داشت که دیگر قادر به کنترل کردنش نبودم. زانوانم سست شد ، و در میان همان گل و لای خیس کنار سنگ قبرش رها شدم.
سنگ قبرش هنوز هم بوی نم و مرگ میداد.
گونه ام را روی سنگ خیسش گذاشتم.
سرمای سنگ تا مغز استخوان هایم نفوذ میکرد. یعنی الان زیر آن حجم از خاک سردش بود ؟
اشک هایم لا به لای شیار حروف اسمش گم میشدند.
با بعضی که همچون سدی محکم راه گلویم را بسته بود، نالیدم :
ـ مامان جونم… ببخش که آنقدر دیر آمدم… ببخش که تمام این مدت تو تنهایی بودی…
انگشتانم را آرام روی شیار های اسمش میکشیدم و با خیسی اشک هایم آنها را میپوشاندم.
ـ تو همیشه زیادی پاک و مهربون بودی برای این دنیای کثیف مامان… تو حتی نتونستی از خودت دفاع کنی وقتی اون نامرد داشت ، تیکه تیکه ات می کرد مامان…
سکوت قبرستان همچون وزنه ای بود که روی شانه هایم گذاشته باشند. هق هق های تو گلویم با بستن چشمانم یکی شد. باز هم تصویر آن شب لعنتی … آن اتاق تاریک …
و در نهایت آن مرد… همچون یک لکه سیاه روی کاغذ سفید حافظه ام نقش بست.
نفرت ، چونان گدازه ای داغ در رگ هایم جاری شد.
حالا دیگر لرزش صدایم از بین رفته بود.
چشمانم را باز کردم و سرم را از روی سنگش فاصله دادم.
حالا دیگر آن مظلومیت و سادگی مادرم در صدایم نبود.
زمزمه ام حالا دیگر بوی تهدید میداد؛ شاید هم بوی … خون.
ـ یادته مامان ؟ من فقط سیزده سالم بود. عین یه تیکه آشغال از خونه اش پرتم کرد بیرون. اون موقع تو نبودی که دستم رو بگیری مامان.
دستم را آرام روی اسم حکاکی شده اش روی سنگ کشیدم. طوری که انگار دلم میخواست پوست لطیفش را بازی دیگر لمس کنم. فقط یکبار دیگر.
اشک هایم یکی پس از دیگری سبقت میگرفتند.
ـ مامان قشنگم.. بهت قول میدم… قسم میخورم، انتقام تک به تک اون روزها رو ازش پس میگیریم.
صدایم را پایین آوردم، آرام سرم را به سمت سنگ قبرش خم کردم. طوری که انگار میخواستم چیزی را در گوشش زمزمه کنم.
ـ الان جای تو اینجا نیست ؛ مامانی. الان اون باید زیر این خاک ها میبود نه تو.!
ولی دیگه مهم نیست. چون من اینکار رو انجام میدم.
کاری میکنم حتی اگه بمیره ، هم تا ابد طعم تقاص خون تورو زیر سلول به سلول تنش احساس کنه.
باد حالا سردتر از همیشه وزید. و من همانجا میان خاک خیس خورده و عطر گل های رو به مرگی که برایش آورده بودم ؛ بلند شدم.
آسمان غروب جمعه همچون پارچه مخملی که رنگ های فصل پاییز را در خود نقاشی کرده باشد روی سر شهر کشیده شده بود.
اینجا در میان درختان سرو و بید های مجنون و سنگ قبر هایی که هر کدام داستانی داشتند، امثال من برای آرامش میآمدند، اما من ؟ من اینجا آمده بودم تا پیوند انتقامم را به گذشته ای محکم کنم که سالهای زیادی است زیر بار سنگینی شأن ، ذره ذره جان میدهم.
من از همان روزی که درهای آهنی پرورشگاه پشت سرم بسته شد ، دیگر آوای سابق نبودم. من درست در همان شب تغییر کردم.
چیزی در من پشت درهای پرورشگاه جا ماند ؛ چیزی که بعد از آن فقط برای یک هدف زنده مانده ام.
دستانم را داخل پالتوی مشکی رنگم فرو بردم ، که با نشستن کلاغ سیاه رنگی روی شاخه صنوبر همزمان شد.
صدایش در قبرستان ساکت همچون ناقوس مرگ پیچید ؛ گویا اون تنها شاهد عهد و پیمان خاموش من بود.
سرش را کج کرده بود ، و با چشمانش نگاهم میکرد. بیتفاوت و سیاه ، درست همانند شب های نحسی که در پرورشگاه در آن اتاق سه تخته ای ، پتو را روی سرم میکشیدم تا از تاریکی در امان بمانم.
زیر پتو هم تاریک بود ، اما از شیطانی که بیرون از پتو مرا تماشا میکردند در امان بودم.
شش سال تمام در سکوت آن دیوار های سنگی ، میان نگاه ها و حرف های تهدید آمیز و یا آمیخته به تحقیر ، و دلتنگی هایی که در گلو خشک میشد ، چرخیدم. حالا که نوزده ساله شده بودم و از آن قفس بتنی بیرون آمده بودم ، شهر همچون شکارگاهی وسیع در مقابلم بود. اما نه شکارگاهی که در آن شکار شوم ، من آمده بودم تا شکار کنم.
به سنگ مزارش خیره شدم. زمزمه ام همچون صدای تیغی که روی شیشه کشیده شود ؛ در میان سکوت و مردگی قبرستان پیچ میخورد.
ـ شش سال تموم ، شب به شب لحظه به لحظه منتظر همچین روزی بودم.
حالا نوبت تو هست که طعم سقوط رو بچشی.
ولی قبل از اون قراره مزه از دست دادن رو درک کنی.
پوتین هایم در گل و لای میان خاک ها گم میشد و نتیجه اش تنها جای کف پوتین ها بر روی زمین بود.
وقتی از قبرستان بیرون زدم ، گویا همه چیز فرق کرده بود. انگار که قبل از آن در شهر مردگان و نفرت و کینه ایستاده بودم اما حالا شهر در مه و دود شب غرق شده بود.
مطالعهی این پارت کمتر از ۹ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۴۳ روز پیش تقدیم شما شده است.

یلدا ابوالفتح زاده | نویسنده رمان
هرکی این رمان رو بخونه مثل روباه باهوش و خوشگله. 🫶🏻✨
۱ هفته پیشپیرسینگ گادسیکلت هستم
0عالیه رمانت ولی بهتره وقتی از زبان شخصیتاس عامیانه بنویسی موضوع امانت مردم خیلی خوبه
۱ هفته پیشپیرسینگ گادسیکلت هستم
0منظورم موضوع رمانت بود🤣
۱ هفته پیش
یلدا ابوالفتح زاده | نویسنده رمان
تو پارت های جلوتر سعی کردم اینطور بنویسم که راحت تر ارتباط بگیرید. 🤍✨
۱ هفته پیشزن سیاوش
0نویسنده عزیز بنظرم رمانت رو به زبان عادی و راحت ادامه بده نه اینجوری با زبان ادبی با زبان ساده خیلی قشنگتر میشه یه همچین رمانی رمانت یه رمان خیلی قشنگه دلی لطفا اگر میشه این تغییر رو بده
۱ ماه پیش
یلدا ابوالفتح زاده | نویسنده رمان
سلام جوجو. میفهمم عسلم قبول دارم بعضی جاها سبک قلمم خیلی ادبی میشه اما خب با این حال سعی میکنم به مرور عامیانه تر بنویسم تا راحت تر باهاش ارتباط بگیری. ولی خب بعضی جاها که از زبان راوی هست اینکه کمی ادبی بشه به نفع رمانه. بازم مرسی بابت نظر قشنگت 🤍✨
۱ ماه پیشESNEHA
0اوا بنظرم خیلی تروما ها رو پشت سر گذاشته 😔
۱ ماه پیش
یلدا ابوالفتح زاده | نویسنده رمان
تو روح آوا رو لمس کردی.
۱ ماه پیشGianna
2خب خب بریم واسه انتقام بازی حالا امیدوارم نقش اول پسره قاتل نباشه که من دلم طاقت نداره
۱ ماه پیش
یلدا ابوالفتح زاده | نویسنده رمان
نچ بد شد که ...
۱ ماه پیشGianna
1ای بابا یعنی قاتله؟ خب پس میتونم امیدوار باشم لااقل قاتل مامان آرام نباشه؟
۱ ماه پیشGianna
0خدایا نهه منظورم آوا بودد خدایاا وای قشنگ الان دوست دارم سرمو بکوبم دیوارر😭😭
۱ ماه پیش
یلدا ابوالفتح زاده | نویسنده رمان
چرا داری قیمه هارو میریزی تو ماستا ؟
۱ ماه پیشآرامش
0وای یعنی آوا از کی میخواد انتقام بگیره
۱ ماه پیشزهرا
0توصیفات خخیلیی قشنگ بودد و زیبا نوشته شده بودد عالیی🦋✨
۱ ماه پیش
یلدا ابوالفتح زاده | نویسنده رمان
اکلیلی شدمم 🥺💕✨
۱ ماه پیشنیلوفر
3اخیی آوا کوچولو بچم تو پرورشگاه بزرگ شدهها 💔🫠🫠
۱ ماه پیش
یلدا ابوالفتح زاده | نویسنده رمان
کاش فقط همین بود و تو پرورشگاه بزرگ شده بود ( هرچند اینم موضوع کوچیکی نیست ...) ولی خب...
۱ ماه پیشیگانه
0یاخدا نویسنده جونم یعنی چیی از همین الان لباس مشکی هارو تن کنیمم؟؟
۱ ماه پیش
یلدا ابوالفتح زاده | نویسنده رمان
لباس مشکی کیوووو😂😂
۱ ماه پیشالی
1خیلی زیبا توصیف شده لذت بردم از خوندنش
۱ ماه پیش
یلدا ابوالفتح زاده | نویسنده رمان
قلبم اکلیلی شدند🤍✨
۱ ماه پیشبتمن
0خیلی خوبهه از همین الان قرار یکی انتقام بگیره
۱ ماه پیش
یلدا ابوالفتح زاده | نویسنده رمان
انتقام..؟ نچ نچ نچ بیا جلوتر بتمنی هیچ چیز به این سادگی که تو فکر میکنی نیست
۱ ماه پیشمیم نون
2به به چه قلمی واقعا لذت میبرم از خوندنش🤌🩵✨ شروع جذابی داشت از اونایی ک آدمو ترغیب میکنه ب ادامه ی خوندن 🥹
۱ ماه پیش
یلدا ابوالفتح زاده | نویسنده رمان
اوخدا ... قربون نظرت 🫠
۱ ماه پیشهانیه
4حرف های پیرمرده حق بود لایک 👍🏻
۱ ماه پیشنیلوفر
1دلم برا آوا از همین الان سوخیدد
۱ ماه پیش
لطفا صبر کنید...

پیرسینگ گادسیکلت هستم
0عاقاا یه چیزی قاتل مامانش باباشه؟ سطح هوش عقب مانده من🤣🤣