رمان افسار

مقدمه:
غم از آن است که دانسته افسار دل به تو دادم
آنقدر کور شدم که خود تیشه بر ریشه خویش نهادم
قسم که من گُنه کردم ،امّا گنُهم عاشقی بود...
تو چه کردی ؟ این همه کینه، بهر چی بود ؟
یک عمر پشیمانم ولی، من آدم تکرارم...!
تو چطور؟هیچ نمیدانم،نمیدانم،نمیدانم
***
فصل اول
"نقاب"
"تاریخ همیشه تکرار می‌شود، و این زیباترین بخشِ ترسناکِ ماجراست..."
-به نظرت مهمون امشب کیه که پاشا این‌جوری داره بریز و بپاش می‌کنه؟
نازی همان‌طور که سایه‌ی تیره‌ی پشت چشمانش را فید می‌کرد، با پوزخندی جواب داد:
-مهمونی‌های جاوید پاشا همیشه پر از ریخت و پاشه، تازگی نداره که...!
مهلا نگاهی به اطراف انداخت، وقتی مطمئن شد کسی صدایشان را نمی‌شنود، صدایش را پایین آورد و با لحنی که انگار رازی مگو را فاش می‌کند، گفت:
-آره، ولی شنیدم امشب جایزه‌ی میزِ مهموناش، دو تا دختر باک*ره*ی روسیه...!
بعد، انگار لجش گرفته باشد، با تمسخر ادامه داد:
-انگار تو ایران دختر قحطی بود، از روسیه وارد کرده!
نازی پوزخندی زد:
-شاید مهمون امشبش بلوند و چشم‌رنگی دوست داره!
مهلا بینی‌اش را چین داد و شات گونه را روی چانه اش کشید:
-واه! مگه چشم و ابرو مشکی چشه؟
بعد، با نیشخند شیطنت آمیزی اضافه کرد:
-شرط می‌بندم اگه یه نگاه به چشم و ابروی سرمه بندازه، دیگه حتی تف هم به روی اون روسی‌ها نندازه، مگه نه سرمه؟
سرمه که تازه موهایش را بسته بود، با شنیدن نام خودش در چنین مکالمه‌ای، اخم کرد و بی حوصله غر زد:
-می‌خوام صد سال سیاه چشمش بهم نیفته! موضوع بهتر نبود که توش پای منو وسط بکشی؟
مهلا چشمی برای دخترک در حدقه چرخاند.
-تو هم که همیشه پاچه می‌گیری! حالا انگار چی گفتم...!
ورود فریدون و ماهان به اتاق، باعث شد تا بحث را نیمه‌کاره رها کنند.
فریدون راضی از آمادگی مهلا و نازی، سر برگردانده و به سمت سرمه چرخید. اما تا چشمش به او که برعکس دو دختر دیگر هنوز با هودی و شلوار گپ نشسته بود و حتی ذره‌ای رنگ و روغن به صورتش نداشت، افتاد؛آه از نهادش برخاست.
پیش از آنکه فریدون چیزی بگوید، ماهان با لحنی شماتت‌گر، اعتراض کرد:
-سرمه! تو که هنوز حاضر نشدی، دختر؟ پس این یک ساعت داشتی چیکار می‌کردی؟
سرمه با احساس ویبره‌ی تلفن، نگاهی زیرچشمی به صفحه‌ی گوشی که در دستش روشن،خاموش می‌شد انداخت .
نام "خاله عالیه" روی صفحه نقش بسته بود.
با حواسی پرت، درحالی‌که هنوز چشم از تلفن برنداشته بود، کلافه در جواب ماهان گفت:
-چرا شلوغش می‌کنی؟ حاضرم می‌شم دیگه ...
ماهان غرولندی کرد:
-کی دیگه ؟
-مگه قرار نیست فقط دو تا آهنگ آخر رو من بخونم؟
از الان برای چی آماده بشم ؟
اخم میان ابروانش به خاطر تماسی که قصد قطع شدن نداشت عمق گرفت.اگر به این تماس جواب نمی‌داد ،احتمالا حسابش با کرام الکاتبین بود.
بدون آنکه منتظر پاسخ بماند، از روی صندلی بلند شد و به سمت تراس رفت تا بلکه به سبب شیشه های دو جداره بتواند در سکوت به تماسش پاسخ دهد.
به محض وصل شدن تماس ، صدای مشوش و مضطرب زن در گوشی پیچید:
-الو، سرمه؟ کجا موندی،تو؟ ساعت هفت شده!
مگه نگفتی یک ساعته برمی‌گردی؟
اضطراب زن از پشت تلفن به خودش هم سرایت کرد. بی قرار ناخن شستش را بین دندان گرفت و سلام کردن را فاکتور گرفت:
-ببخشید، خاله... فکر نمی‌کردم انقدر طول بکشه.
عالیه که هر لحظه عصبی‌تر می‌شد، با شنیدن جواب دخترک از کوره در رفت.
مشخص بود تلاش می کند تا صدایش را پایین نگه دارد، اما خشمی که پشت کلماتش بود، کاملاً محسوس بود:
-دختر، انگار امشب واقعاً قصد کردی هم منو از کار بیکار کنی، هم خودتو! یعنی چی که فکر نمی‌کردی این‌قدر طول می‌کشه؟
مگه نمی‌دونستی امشب قراره آقا برگرده؟
همین امشب باید تولد رفتنت بگیره ؟!
هیچ میدونی خانم چند بار توی این یک ساعت سراغت رو از من گرفته ؟!
سرمه با ذهنی خسته و فرسوده از شنیدن حرف ها و تذکرهای تکراری،بی صدا نفسش را بیرون فرستاد.
نگاهش را از ارتفاع به کلان شهر زیر پایش دوخت. چراغ‌های شهر، همچون ستارگانی زمینی، در دل شب سوسو می‌زدند.
در آن لحظه نمی‌دانست که بیشتر تلاش دارد خودش را آرام کند، یا زن را...
-خاله، دورت بگردم، انقدر نگران نباش. اصلا اگر این بار خانم ازت پرسید، حقیقت رو بگو. بگو کارهامو کردم و رفتم تولد دوستم...
بدون اینکه قانونی رو بشکنم! تا قبل از ساعت ده هم خودمو می‌رسونم عمارت!
لحظه‌ای مکث کرد، انگار می‌خواست چیزی اضافه کند، اما در نهایت گفت:
-الان باید برم.. خونه می‌بینمت...
-سرمه، صبر کن