رمان اگر فردایی باشد

- نه روشنش نکن! سرم درد میکنه.
نگران به سمتم چرخید و کنارم نشست.
- چرا تازگیا سرت همش درد میگیره؟ میخوای بریم دکتر؟
بیحوصله نه آرامی گفتم.
- مشکلی نیست یکم امروز خسته شدم واسه همونه.
آهانی گفت و چند ثانیهای سکوت کرد.
- رها میشه یه چیزی بگم؟
سر تکان دادم.
- مشکلی با احسان به وجود اومده؟
آنقدر سریع سرم را به سمتش چرخاندم که صدای تیک مهره های گردنم را شنیدم.
فهمیده بود!
- چطور؟
از من چشم گرفت و به دستهایش نگاه کرد.
- آخه زیاد توی صورتش نگاه نمیکنی و جاهایی که هست نمیای. وقتی هم خونهست همش توی اتاقتی و هروقت باهات حرف میزنه میزنی تو پَرش. بالاخره اونم مرده... غرور داره. این کارات باعث میشه حس کنه ازش خوشت نمیاد. راستش حس میکنم یکم این رفتارات دارن ناراحتش میکنن...
دور شدن من از آن حیوان صفت ناراحتش میکرد؟ به درک. کاش جانش را میگرفت.
کمی مکث کردم.
به او حقیقت را میگفتم؟
لب پایینم را به دندان گرفتم.
می گویند مرگ یک بار و شیون یک بار.
نفس عمیقی کشیدم و چشم هایم را بستم کلمات را در سرم ردیف کردم. دهان باز کردم اما با شنیدن چیزی که گفت لبهایم رو هم چفت شدند.
- میدونی که اصلا دلم نمیخواد ناراحت ببینمش. اون تنها کسیه که دارم.
چیزی در وجودم شکست و گرد غم را بر گلویم پاشاند.
- ما برات کافی نیستیم؟
دستم را در دستش گرفت و این بار به چشمهایم نگاه کرد.
- این چه حرفیه میزنی دختر؟ شما دو نفر تا ابد جون منید. از وقتی که مامان از بینمون رفته شما تنها چیزی هستید که دارم و برام کافیه. ولی بالاخره تو هم یک روزی ازدواج میکنی. بابا هم زبونم لال، زبونم لال سایهش تا ابد بالای سر ما نیست. اون موقعست که من میمونم و سرپناهم، احسان.
لب گزیدم.
اشک بر چشم هایم نیش زد.
فاطمه که اشکم را پای احساساتی شدنم گذاشت، در آغوشم کشید و سرم را بوسید.
به او نمیگفتم؛ در این سیل غرق میشدم اما سرپناهش را ویران نمیکردم.
اگر فردایی باشد:
بینیام را بالا کشیدم و از او جدا شدم.
- نه مشکلی پیش نیومده فقط این که به سرکار رفتنم گیر میده یکم عصبیم کرد.
لبخندی زد و موهایم را نوازش کرد.
- همین؟! عزیزم به اون که چیزی نمیرسه به هرحال چند ساله توی این کاره و با کارمندا معاشرت میکنه میدونه چقدر خستگی داره. ازش ناراحت نشو به خاطر خودت میگه تو جای خواهرشی واسهش.
زهری که جملهی آخرش بر جانم انداخت را با تلخندی جبران کردم.
من نمیتوانستم کسی باشم که آرامش این خانواده را نابود میکند.
کاش کمی شجاعتر بودم...
سری تکان دادم و او با شب بخیری اتاق را ترک کرد.
لب تر کردم و زیر پتو خزیدم و چشمهایم را بستم.
با احساس خشکی گلویم چشمهایم را باز کردم و به ساعت کوکی روی پاتختی که عدد یک و نیم را نشان میداد نگاه کردم.
فراموش کرده بودم مانند هرشب لیوان آبی را کنار تخت بگذارم.
پتو را کنار زدم و با چشم های نیمه باز به سمت آشپزخانه راهی شدم.
پاچه بالا رفتهی شلوارم را پایین کشیدم و لیوانم را پر از آب کردم.
شیر آب را بستم و چرخیدم.
با دیدن احسان در یک قدمیام، وحشت زده لیوان آب از دستم افتاد و او سریع خم شد و لیوان را روی هوا گرفت و آن را روی کابینت گذاشت.
چشمکی زد و گفت: هیس... ما که نمیخواییم بقیه رو بیدار کنیم!
با هر کلمهای که میگفت بوی سیگار به مشامم میرسید و مگر فاطمه هزاران بار به او نگفته بود از سیگار متنفر است؟
بیخیال لیوان و آب شدم و راهم را کج کردم که بروم. سریع راه کرد کرد و راهم را معبر کرد.
روبه جلو آمد و من عقب رفتم آنقدر که به دیوار کنار در ورودی چسبیدم و حالا اگر کسی هم از جلوی آشپزخانه رد میشد نمیدیدمان.
تکیهام را از دیوار گرفتم و سعی کردم به عقب برانمش اما این بار محکمتر به دیوار کوبیدم.
با دست دیگرش موهایم را از عقب کشید و سرم را به عقب مایل کرد. سرش را مقابل صورتم نگه داشت و زمزمه کرد: از کی تا حالا پیش فاطمه با من بد حرف میزنی؟
قطره اشک لجوجی از گوشه چشمم سرازیر شد و جایی میان موهایم محو شد.
زیر گوشم غرید: جواب من و بده! من و جلوی بابات سکهی یه پول میکنی؟ دِ حالا حرف بزن دیگه! جلوی بقیه که زبونت خوب بلند بود.
بیپناه میلرزیدم و لبهایم زیر دستش بهم میخوردند.
چشمهایم خیس بودند و او را تار میدیدم.
متنفر بودم؛ از خودم، از او!
تقلا کنان سعی کردم به عقب برانمش.
کاش بمیرم... کاش بمیرم.
لرز بدنم را گرفته و صدایم را گم کرده بودم.