رمان بهای نبودنت

مهرو را در همان حال رها کرد و هراسان از حموم خارج شد.
مهرو حساب کار دستش آمده بود. هراس کمی زیر پوست او هم دویده بود بنابراین با سرعت مسواک زد و بیتوجه به لباسهای تنش موهایش را کف زد.
میدانست او احتمالا گول حربهی حموم رفتن را نمیخورد و ممکن بود به بهانهی بوسیدن، موهایش را ببوید تا ببیند بوی شامپو میدهد یا نه.
دهانش را توی روشویی شست و موهایش را آب گرفت.
خروجش همزمان شد با رسیدن مهین.
مهین کف دستش را به سمت او گرفت، مهرو دو دانه قهوه را از دست او چنگ زد و درون دهانش پرت کرد.
- لباست و درار تا لباس بیارم.
تمام کارهایش باشتاب بود. انگار او از آقای خانه بیشتر از مهرو میترسید. هرچند که حق داشت، ترکش عصبانیت او همه را شامل میشد نه تنها مهرو را.
یک دست لباس و شلوار راحتی سفید برایش آورد و از اتاق خارج شد تا مهرو راحت باشد.
مهرو با سرعت لباسهایش را تعویض کرد.
مانتو و تیشرت و شلواری که پیش از آن تنش بود را گوله کرد و هنگامی که مهین داخل شد به او داد.
- بندازشون دور... مهین نگام کن!
مهین سرش را بالا آورد. نگرانی میان چشمانش میرقصید.
- رسیدیم خونه و چیزی نشد، خب؟ منم به خودم اومدم خوبم. برو به کارات برس. به کسی هم چیزی نگو... بذار همونطور که بهشون گفتی فکر کنن تو اتاق خوابیده بودم.
مهین آب دهانش را فرو فرستاد و سر تکان داد.
- یه روز از دست کارای شما جوونمرگ میشم.
مهرو خندید و پیش از آن که مهین برود صدایش زد.
- مهین... مرسی.
مهین سر تکان داد و از اتاق خارج شد.
مهرو کیفش را از روی تخت برداشت و بعد از برداشتن تلفنش، آن را درون کمد پرت کرد.
مقابل کنسول آبنه ایستاد و نگاهی به خودش انداخت تا مطمئن شود ایرادی وجود ندارد.
آرایش چشمهایش کامل پاک شده بود و موهای کوتاهش هم خیس بودند.
لباسهایش را عوض کرده و بوی شامپوی لوندر هم جایگزین بوی عطرش شده بود.
چتریهای خیسش را با نوک انگشت کنار زد تا چشمانش دیده شوند.
خیره به مردمکهای قهوهای میان آینه، لبخند زد.
انگار امروز هم بخیر گذشته بود.
به سمت تخت رفت و پتوی رویش را کنار زد. تقریبا خودش را روی تخت پرت کرد تلفنش را دروی کشوی پاتختی کنار تخت انداخت و سرش را درون بالشت فرو کرد.
با حس نوازش موهایش، ترسیده چشم گشود.
هوا تاریک شده بود و به درستی نمیتوانست اطراف را تحلیل کند.
رایحه گرمی درون بینیاش پیچید، بوی چرم و چوب و کمی هم قهوه.
نگاهش بالا آمد و سایه هیبت بزرگی که کنارش نشسته بود را تشخیص داد.
دستش را نوازشوارانه روی چتریهای مهرو کشید و از جلوی چشمش کنارشان زد.
همیشه میگفت که میتواند حقیقت را از چشمان مهرو بخواند و بابت همین، چشمهایش باید معلوم باشند.
شاید این یکی از دلایلی بود که مهرو آنقدر به چتری زدن موهایش علاقهمند بود؛ پنهان کردن حقیقت وجودش از نگاه متلاطم او.
- بهم گفتن از ظهر پایین نرفتی.
صدایش چنان برجذبه بود که مهرو را وادار به نشستن کرد.
محکم و باصلابت کلمات را بیان میکرد. انگار از هرکلمهاش مطمئن بود و اندک شکی نسبت به خودش و کلماتش نداشت. البته مهرو این خصوصیت را نه نشانهای از جذبهی او، بلکه از اعتماد به نفس بیش از حدش میدانست.
- خسته بودم... دوش گرفتم و خوابیدم.
احتمالا صدای گرفتهی مهرو و نم موهایش، گواه راستی و صداقتش بود که مرد موقر روبهرویش سر تکان داد.
- اومدم بیدارت کنم برای شام... میز رو چیدن.
مهرو سر تکان داد و سعی کرد با سرفهای صدایش را صاف کند:
- الان میام. چراغ و چرا روشن نکردی؟
بیدرنگ پاسخ گرفت:
- گفتم از خواب بیدار میشی نور چشمات و اذیت میکنه.
مهرو آرام سر تکان داد. هرچند بعید میدانست در آن تاریکی چیزی مشخص باشد.
تنها روشنی اتاق را اندک نوری که از سمت چراغهای روشن حیاط میامد تامین میکرد.
او حتی زودتر از خود مهرو، به اذیت نشدنش فکر میکرد.
به سان دیواری بود که مهرو را از هرچیز بدی مصون نگه میداشت.
- لطف کردی.
مرد سری تکان داد.
در آن تاریکی هم با نگاهی از بالا به پایین به او مینگریست.
مهرو لبهی تخت نشست. با کف دستانش فشاری به تخت آورد و از جا برخاست.
میانهی راه با صدای او متوقف شد.
- مهرو!
صدایش جدی بود اما با این وجود، انعطاف اندکی پس زمینهی صدایش وجود داشت که استرس مهرو را کمی تسلی میبخشید.
مرد از جایش برخاست، چند قدم میانشان را با دو قدم پیمود و این مرد حتی بر زمین هم فخر فروشی میکرد! چنان با عزت قدمهایش را بر زمین میگذاشت که انگار زمین را برای راه رفتن او خلق کرده بودند.
مقابل مهرو ایستاد و دستش گستاخانه بازوی او را لمس کرد.
انگشتان مصرش نوازشوارانه از بازوی او بالا آمدند.
- میدونی که امکان نداره اتفاقی اطراف من بیفته و ازش بیخبر باشم.