رمان اگر فردایی باشد به قلم اقلیما نائینی

ژانر : #درام #اجتماعی

خلاصه :

رها که توسط شوهرخواهرش مورد آزار قرار می‌گیره، از ترس فروپاشی خانواده‌اش تصمیم به سکوت می‌گیره و فرار رو به موندن ترجیح میده.

اگر فردایی باشد، داستان دختری‌ست که در کشاکش خاموشی و نجات دست و پا می‌زند.

آیا رها می‌تواند از زنجیرهای سکوت خود رها شود و بر این درد چیره گردد، یا سرانجام در این باتلاق فرو خواهد رفت.

هق‌هق‌ام را در گلو خفه کردم؛ تا نکند صدایم به بیرون از اتاق و یا به گوش کسی برسد.

سرش را با فاصله مقابلم نگه داشته بود و من؟ من خودم را در آن لحظه گم کرده بودم.

دستهایم را بی‌امان در هوا تکان میدادم، تقلا میکردم، فریاد میزدم و او را از خود جدا میکردم؛ اما گویی تمام اینها در ذهنم بودند.

در واقعیت، من بودم و او که جسمم را در بر گرفته و بر روح آسیب دیدهام تازیانه میزد.

لبهای لرزانم را از هم فاصله دادم، شاید برای فریاد و شاید هم برای التماس.

اما او هیولا بود، رحم نداشت!

دستش را به معنای سکوت روی بینیاش قرار داد.

- هیس... تو که نمیخوای فاطمه بیاد و این صحنه رو ببینه، میخوای؟

نمیخواستم، فاطمه اگر میفهمید میمرد. این مرد خدای روی زمین او بود. بابا سکته میکرد... من در خود میمردم اما این راز را به گور میبردم.

قطرهی اشکم راهش را از گوشهی چشمم پیدا کرد و بر روی دستش افتاد و بهخدا قسم این مرد از سنگ بود!

صدای در آمد و پشت بندش صدای فاطمه بلند شد: رها این در چرا قفله؟

احسان هراسان از من فاصله گرفت.

زانوهایم سست شد و تن لرزانم بر روی زمین سقوط کرد.

دهانم را فشردم تا صدایم بلند نشود، کاش خفه شوم تا صدایم را نشنود.

کاش بمیرم... کاش بمیرم.

احسان به در اشاره کرد.

چند نفس عمیقی کشیدم تا لرزش صدایم کمتر شود.

- چی... چیخوای فاطمه؟

تقهی دیگری به در زد و نگران گفت: در و چرا قفل کردی؟ صدات چرا میلرزه... حالت خوبه؟

حالم خوب بود؟ خوب بودم؟ خوب بودم... خوب نبودم، مرده بودم.

- آ.. آره. از حموم اومدم در و قفل کردم.

دستگیره محکمتر از قبل بالا و پایین شد و احسان را از جا پراند.

- صدات چرا میلرزه؟ میخوای به احسان بگم بریم بیمارستان؟

اگر فردایی باشد:

تن پوشم را دور بدنم محکم کردم و از جا برخاستم.

- ن... نه خوبم، سرم درد میکنه. برو منم میام.

دیگر صدایی نیامد.

کاش نمیرفت، کاش میماند.

احسان نفس راحتی کشید و نزدیکم شد.

قدمی به عقب برداشتم و او قدمی جلو آمد. پشتم به دیوار چسبید.

ترهای از موهایم را پشت گوشم زد و صورتش را نزدیک آورد.

ای کاش میتوانستم خودم را بالا بیاورم.

- این شد دفعه سومی که فرار میکنی!

راهش را به سمت در کج کرد و قفل در را باز کرد. سرکی به اطراف کشید و وقتی کسی را ندید از اتاق خارج شد.

زانو هایم سست شد، دیگر تحمل این بار را نداشتند.

لعنت به من... لعنت به او!

کولهام را بر روی دوشم جا به جا کردم و خودم را با ملیکا هم قدم کردم.

- حالت خوبه؟

مقنعهام را بر روی سرم تنظیم کردم. حوصلهی حراست را نداشتم.

- آره. چطور؟

شانهای بالا انداخت و به تخته سنگ جلوی پایش ضربه زد.

- نمیدونم جدیدا انگار گوشهگیرتر از همیشه شدی، بچهها هم ازت شاکی بودن میگفتن بهشون زنگ نمیزنی. توی خونه مشکلی که نیست؟

کمی طول کشید تا بتوانم زبان در دهان بچرخانم و صحبت کنم: نه توی خونه مشکلی نیست.

دلم برای خودم میسوخت، دردم را فقط خود لال شدهام میدانستم.

با تک سرفهای صدایم را صاف کردم و گفتم: از بچه ها چه خبر؟ دو ماهی میشه ازشون خبر ندارم.

کمی فکر کرد و با مکث خندید.

- با پوریا هفتهی پیش برای تعیین جنسیت رفته بودیم.

با تعجب به سمتش برگشتم: نه بابا... الکی؟

لبخند دنداننمایی زد و گفت: بچمون دختره!

مانند خودش لبخند زدم.

- تبریک میگم مامان خانم!

خندید و ادامه داد: میترا هم همچنان بعد از ظهرها کافهست. میخواست استعفا بده ولی خب این دم آخری از یکی از کارمندهای جدید کافه خوشش اومده الان میگه تا وقتی خودش خجالت نکشه بهم شماره نده از کافه نمیرم.

دستم را جلوی دهانم گذاشته و ریز خندیدم.

میترا هیچوقت در زمینهی عشق و عاشقی خوب نبود، همیشه آنقدر صبر میکرد تا کسی که از او خوشش میآمد به او ابراز علاقه کند و وقتی نتیجهای نمیگرفت، بدون ناامیدی شخص دیگری را انتخاب میکرد که عاشقش شود.

- آره دیگه همین. اتفاقا همین چند وقت پیش بچه ها سراغت و میگرفتن، میگفتن از وقتی خواهرت ازدواج کرده شوهر خواهرت جای ماها رو برات پر کرده، دوست جدید پیدا کردی.

تلخندی گوشهی لبهایم جا خوش کرد.

جای محبت دوستانم را کشیده شدن موهایم و لمس منزجر کنندهی او پر کرده بود.

- دلم براشون تنگ شده. هروقت اوکی بودم بهتون میگم بریم بیرون.

سری تکان داد و بقیهی راه را در سکوت طی کردیم.

با کلافگی دستم را روی موهای لجوجم کشیدم و آن ها را به داخل مقنعه هل دادم.

حساب کتاب هایم درست درنمیآمدند. یک میلیارد جنس خریده شده اما در انبار ثبت نشده بود.

برای سومین بار رقم های چک ها را جمع زدم و باز هم همان مبلغ.

با صدای در سرم را بلند کردم.

صدای تقی که از گردنم بلند شد اخمم را در هم کشاند.

با لبخند از جا بلند شدم و با نوک انگشت گردنم را ماساژ دادم.

لبخندی روی لبانش نشست و نزدیکم آمد.

- حال پرنسس بابا چطوره؟

نخودی خندیدم.

- دیگه برای این لفظ پرنسس یکم زیادی بزرگ نشدم؟

ابرو بالا انداخت و پاسخ داد: چه سه سال چه بیست و سه سال، تو در هر صورت همیشه همون بچهای هستی که با پیراهن پرنسسی توی اتاق میچرخید و شعر میخوند.

با تصور حرفش، لبخند زدم.

ترجیح دادم فعلا جریان یک میلیارد کسری را به او نگویم. شاید هم یک جای کار من میلنگید و از طرفی هم گفتنش فعلا فایدهای نداشت و تنها او را نگران میکرد.

- گردنت درد میکنه؟

گیج نگاهش کردم که به دست روی گردنم اشاره کرد.

دستم را پایین انداختم.

- نه نه. فقط یکم خستهم.

نزدیک میز شد و دستش را روی دستم که بر روی میز گذاشته بودم، قرار داد.

- میدونی که هروقت بخوای میتونی استعفا بدی دیگه؟ من همون موقع که پیشنهاد دادی پاره وقت توی شرکت کار کنی خواستم بهت بگم این خستگیها رو هم داره ولی چه کنیم که مرغت یه پا داره.

خواستم چیزی بگویم اما دستش را بالا آورد و سخنم در نطفه خفه شد.

- میدونم بابا جان بالاخره تو هم داری روز به روز بزرگتر میشی غرور داری میخوای روی پاهای خودت باشی. ولی هروقت، ببین دارم تاکید میکنم، هروقت که حس کردی خسته شدی، چه جسمی و چه روحی و نمیخوای ادامه بدی فقط بهم بگو.

دهان نیمه باز را بستم و سری تکان دادم.

لبخند زد. لبخند زدم.

در مسیر بازگشت روی صندلی ماشین لش کرده بودم. خوبی کار در شرکت بابا این بود که بیشتر رفت و آمدهایم با خودش بود و خودش مرا میرساند.

پلک روی هم فشردم. هرروز که از خانه خارج میشدم دنیا برایم روشن تر میشد و لحظهی بازگشتم به آن جهنم بود.

درست همانند آن سیاهیای در کودکی ازش میترسیدم و به آغوش فاطمه پناه میبردم، او سرم را ناز میکرد و با آرامش میگفت که تا او هست هیولایی وجود ندارد.

الان چه؟ هیولای سیاه و زشتم شب ها فاطمه را در آغوش میکشید و فاطمه به هیولای ترسناکم پناه داده بود.

بابا ریموت را زد و ماشین را در پارکینگ پارک کرد.

سوز هوا چشمهایم را به سوزش انداخت. تقرببا نزدیک زمستان بود.

دستهایم را دورم حلقه کرده و قدمهایم را تند کردم.

زودتر از بابا وارد خانه شدم و در دل دعا کردم که با هیولا رو به رو نشوم و بتوانم با آرامش خودم را در اتاقم حبس کنم.

خم شدم و کفش هایم را کنار جاکفشی جفت کردم. از جا که بلند شدم، سینه به سینهاش شدم.

دهان گشود اما با دیدن بابا پشت سرم، مضطرب خندید و به او سلامی کرد.

پیش از آن که حرفی بزند از کنارش رد شدم و به سمت اتاقم رفتم.

مقنعهام را از سر چنگ زدم و به گوشهای پرتش کردم.

نفس نفس میزدم.

چنگی به گلویم زدم، این بغض آخر مرا میکشت.

نمیدانستم کار درست چیست... نمیدانستم باید چه کنم!

فاطمه و احسان دو سالی میشد همدیگر را میشناختند، شریک بابا بود و ده سالی از فاطمه بزرگتر.

فاطمه در نگاه اول دل دادهاش شد و سه ماه پیش ازدواج کردند و چون بابا طاقت دوری دختر بزرگش را نداشت به اینجا نقل مکان کرده بودند. اوایل آشناییشان نگاه های خیرهی احسان اذیتم میکرد اما سعی میکردم بدبین نباشم. هرچه باشد انسان ها چشم داشتند و گاهی مردمکهای چشمشان بدون اراده میچرخید. یا حتی بدون اراده بر روی لب های دیگران مینشست، اما شاید صرفا درحال فکر کردن بودند.

هرچه باشد پانزده سال از من بزرگتر بود، عضوی از خانواده بود، جای دخترش بودم!

نمیتوانستم چیزی بگویم؛ بابا سکته میکرد، فاطمه با عشق این مرد زنده بود و اگر عشقش را میگرفتم او هم میمرد.

من فقط میتوانستم تظاهر کنم، به دانشگاه و سرکار بروم و در مهمانیها تظاهر کنم که زنده هستم و زندگی میکنم درحالی که من تنها نفس میکشیدم.

جسمم نه، من روحم درد میکرد.

نمیدانم چند ساعتی را در کنج تخت چمپاته زده و به ترک دیوار روبهرویم مینگریستم.

هوا کاملا تاریک شده بود.

از جا بلند شدم و تاپ تنم را با پیراهن مردانهای عوض کردم.

به سمت آشپزخانه رفتم و سرم را با جواب دادن به پیام های میترا من باب دلتنگیاش گرم کردم.

صندلی میز غذا خوری را عقب کشیدم و کنار بابا نشستم.

سربه زیر مقداری برنج در بشقاب ریختم و به صحبت های بابا و احسان دربارهی شرکت گوش دادم.

احسان از صادرات میوه خشک به کانادا و گسترش دایرهی ارتباطی شرکت میگفت و فاطمه و بابا تاییدش میکردند.

- رها بابا چرا چیزی نمیخوری؟

سر بلند کردم و اولین چیزی که دیدم برق نگاه احسان بود.

بقیه دندان های تیز شدهاش را نمیدیدند؟

- یکم خستهام خیلی میل ندارم.

فاطمه لیوانش را پر از آب کرد و در همان حین گفت: کار شرکت هم خیلی خسته کنندهست. بیکاری هر روز تا اونجا میری؟ به هرحال رفتنت فرقی نداره که آخر هر شیش ماه حساب و کتاب ها از زیر دست احسان میگذره.

احسان سرش را به سمت بابا چرخاند و فاطمه را تایید کرد: آره بابا به هرحال حساب و کتاب که دست منه منم که ثابت شدهام به شما. رها جان فقط با رفت و آمد خودش رو خسته میکنه. الان وقتیه که باید تمام تلاشش رو بذاره روی درس و دانشگاهش.

سرم را بلند نکردم تا جوابی بدهم.

احسان مدتی بود که برای خودش میدوخت و میبرید و فاطمه هم تن میکرد.

تنها پناهم بابایی بود که میدانستم حرف من اولویتش است.

- والا احسان جان اتفاقا امروز همینا رو بهش گفتم ولی میگه میخوام بیام خم و چم کار دستم بیاد. چی بگم جوونن دیگه گوششون بدهکار نیست.

احسان سرش را به سمتم چرخاند و آهسته گفت: آخه طفلک خسته میشه.

اصرارش مبنی بر شرکت نرفتنم را درک نمیکردم. آخر تمام بحث هایی که مربوط به کار بود به صورت غیر مستقیم مخالفتش را با بودن من در شرکت اعلام میکرد.

- من هروقت حس کردم خسته میشم خودم به بابا اطلاع میدم که دیگه تمایلی به حضور توی مجموعه ندارم. شما نگران خسته شدن من نباشید.

اخم هایش در هم رفت و فاطمه با گفتن " جوونه و جاهل" بحث را خاتمه داد.

بعد از چند دقیقه بشقابم را برداشتم و در ماشین ظرفشویی گذاشتم.

بااجازهای گفتم و به سمت اتاق رفتم.

در را پشت سرم قفل کردم و در تکیه زدم.

نگاهم خیرهی فرشتهی سفید پوشی بود که با رنگ روغن روی دیوار روبهرویم کشیده بودم.

با لبخند به سمتش رفتم و دستم را روی طرح گذاشتم. خیلی از جاهایش پریدگی داشت.

در شونزده هفده سالگیام یک روز به بابا اصرار کرده بودم که میخواهم دیوارهای اتاق را نقاشی کنم و نتیجهاش فرشتهی روی دیوار و ستارههای کج و کولهی روی سقف شد.

روی تخت دراز کشیدم و ساعدم را روی چشمهایم گذاشتم.

یک نفس عمیق... کافی نبود، غم از سینهام نمیرفت. مدت ها بود با این غم زندگی میکردم و آن را مانند کیسهی سیاه و سنگینی بر دوشم میکشاندم. میخوابیدم و غمیگن بودم، بیدار میشدم، غذا میخوردم، با دوستانم معاشرت میکردم، کار میکردم و غمگین بودم. غم نمیرفت.

با اطمینان از قفل بودن در، چراغ را خاموش کردم و پتو را روی سرم کشیدم.

چندی نگذشته بود که تق تق در چشمهایم را از ترس گرد کرد.

او بود، هیولا باز هم آمده بود!

اشک ناخداگاه در چشم هایم حلقه زد و استیصال بر تمام وجودم تازیانه زد.

روی تخت نشستم و ناخن به دهان گرفتم.

- در و باز نمیکنم... سخت نیست. خوابیدم، خوابیدم در و باز نمیکنم...

بار دیگر تقی به در زده شد و صدای فاطمه آبی بود بر جان آتش گرفتهام.

- رها عزیزم؟ به همین زودی خوابیدی؟ ساعت هنوز یازده نشده که... این در و باز چرا قفل کردی تو!

از روی تخت بلند شدم، قفل در را باز کردم و در جای قبلیام نشستم.

- لامپ اتاق چرا خاموشه؟

به سمت کلید برق رفت که با صدایم دست بالا رفتهاش پایین افتاد.

- نه روشنش نکن! سرم درد میکنه.

نگران به سمتم چرخید و کنارم نشست.

- چرا تازگیا سرت همش درد میگیره؟ میخوای بریم دکتر؟

بیحوصله نه آرامی گفتم.

- مشکلی نیست یکم امروز خسته شدم واسه همونه.

آهانی گفت و چند ثانیهای سکوت کرد.

- رها میشه یه چیزی بگم؟

سر تکان دادم.

- مشکلی با احسان به وجود اومده؟

آنقدر سریع سرم را به سمتش چرخاندم که صدای تیک مهره های گردنم را شنیدم.

فهمیده بود!

- چطور؟

از من چشم گرفت و به دستهایش نگاه کرد.

- آخه زیاد توی صورتش نگاه نمیکنی و جاهایی که هست نمیای. وقتی هم خونهست همش توی اتاقتی و هروقت باهات حرف میزنه میزنی تو پَرش. بالاخره اونم مرده... غرور داره. این کارات باعث میشه حس کنه ازش خوشت نمیاد. راستش حس میکنم یکم این رفتارات دارن ناراحتش میکنن...

دور شدن من از آن حیوان صفت ناراحتش میکرد؟ به درک. کاش جانش را میگرفت.

کمی مکث کردم.

به او حقیقت را میگفتم؟

لب پایینم را به دندان گرفتم.

می گویند مرگ یک بار و شیون یک بار.

نفس عمیقی کشیدم و چشم هایم را بستم کلمات را در سرم ردیف کردم. دهان باز کردم اما با شنیدن چیزی که گفت لبهایم رو هم چفت شدند.

- میدونی که اصلا دلم نمیخواد ناراحت ببینمش. اون تنها کسیه که دارم.

چیزی در وجودم شکست و گرد غم را بر گلویم پاشاند.

- ما برات کافی نیستیم؟

دستم را در دستش گرفت و این بار به چشمهایم نگاه کرد.

- این چه حرفیه میزنی دختر؟ شما دو نفر تا ابد جون منید. از وقتی که مامان از بینمون رفته شما تنها چیزی هستید که دارم و برام کافیه. ولی بالاخره تو هم یک روزی ازدواج میکنی. بابا هم زبونم لال، زبونم لال سایهش تا ابد بالای سر ما نیست. اون موقعست که من میمونم و سرپناهم، احسان.

لب گزیدم.

اشک بر چشم هایم نیش زد.

فاطمه که اشکم را پای احساساتی شدنم گذاشت، در آغوشم کشید و سرم را بوسید.

به او نمیگفتم؛ در این سیل غرق میشدم اما سرپناهش را ویران نمیکردم.

اگر فردایی باشد:

بینیام را بالا کشیدم و از او جدا شدم.

- نه مشکلی پیش نیومده فقط این که به سرکار رفتنم گیر میده یکم عصبیم کرد.

لبخندی زد و موهایم را نوازش کرد.

- همین؟! عزیزم به اون که چیزی نمیرسه به هرحال چند ساله توی این کاره و با کارمندا معاشرت میکنه میدونه چقدر خستگی داره. ازش ناراحت نشو به خاطر خودت میگه تو جای خواهرشی واسهش.

زهری که جملهی آخرش بر جانم انداخت را با تلخندی جبران کردم.

من نمیتوانستم کسی باشم که آرامش این خانواده را نابود میکند.

کاش کمی شجاعتر بودم...

سری تکان دادم و او با شب بخیری اتاق را ترک کرد.

لب تر کردم و زیر پتو خزیدم و چشمهایم را بستم.

با احساس خشکی گلویم چشمهایم را باز کردم و به ساعت کوکی روی پاتختی که عدد یک و نیم را نشان میداد نگاه کردم.

فراموش کرده بودم مانند هرشب لیوان آبی را کنار تخت بگذارم.

پتو را کنار زدم و با چشم های نیمه باز به سمت آشپزخانه راهی شدم.

پاچه بالا رفتهی شلوارم را پایین کشیدم و لیوانم را پر از آب کردم.

شیر آب را بستم و چرخیدم.

با دیدن احسان در یک قدمیام، وحشت زده لیوان آب از دستم افتاد و او سریع خم شد و لیوان را روی هوا گرفت و آن را روی کابینت گذاشت.

چشمکی زد و گفت: هیس... ما که نمیخواییم بقیه رو بیدار کنیم!

با هر کلمهای که میگفت بوی سیگار به مشامم میرسید و مگر فاطمه هزاران بار به او نگفته بود از سیگار متنفر است؟

بیخیال لیوان و آب شدم و راهم را کج کردم که بروم. سریع راه کرد کرد و راهم را معبر کرد.

روبه جلو آمد و من عقب رفتم آنقدر که به دیوار کنار در ورودی چسبیدم و حالا اگر کسی هم از جلوی آشپزخانه رد میشد نمیدیدمان.

تکیهام را از دیوار گرفتم و سعی کردم به عقب برانمش اما این بار محکمتر به دیوار کوبیدم.

با دست دیگرش موهایم را از عقب کشید و سرم را به عقب مایل کرد. سرش را مقابل صورتم نگه داشت و زمزمه کرد: از کی تا حالا پیش فاطمه با من بد حرف میزنی؟

قطره اشک لجوجی از گوشه چشمم سرازیر شد و جایی میان موهایم محو شد.

زیر گوشم غرید: جواب من و بده! من و جلوی بابات سکهی یه پول میکنی؟ دِ حالا حرف بزن دیگه! جلوی بقیه که زبونت خوب بلند بود.

بیپناه میلرزیدم و لبهایم زیر دستش بهم میخوردند.

چشمهایم خیس بودند و او را تار میدیدم.

متنفر بودم؛ از خودم، از او!

تقلا کنان سعی کردم به عقب برانمش.

کاش بمیرم... کاش بمیرم.

لرز بدنم را گرفته و صدایم را گم کرده بودم.

کاش بابا بیاید، کاش قهرمانم بیاید.

با صدای افتادن چیزی بر روی زمین، سریع از من فاصله گرفت.

پاهایم سست شده و میلرزیدند.

- ای بابا کی این لیوان و گذاشته روی زمین!

فاطمه بود!

استرس دلم را بهم پیچاند.

از طرفی میخواستم بیاید و ببیند؛ ببیند که من بیتقصیر بودم و بیپناه زیر دستان آن هیولا میلرزیدم.

ترسیده زمزمه کرد: صدات درنیاد!

به سمت پذیرایی و فاطمهای که داشت نزدیک آشپزخانه میشد رفت و راهش را معبر کرد.

- فکر کنم کار بابا باشه. چرا این وقت شب بیداری؟

- اومدم آب بخورم.

- بیا بریم بخوابیم. آب و که برات گذاشته بودم کنار تخت...

صدایشان دور و دورتر شد.

زانوهایم سست شد و بر روی زمین افتادم.

صدای تقی آمد و از ترس بازگشتنش از جا بلند شدم تا تکههای باقی ماندهام را به اتاق برسانم و آنجا بمیرم.

لرزان قدم برداشتم و دستم را روی دهانم قرار دادم تا صدای هق هقم بلند نشود.

برای هزارمین بار از خودم متنفر شدم.

تقصیر من بود... تقصیر من بود!

در اتاق را قفل کردم و به در تکیه زدم.

دستم را در موهایم فرو بردم و از ریشه کشیدمشان.

در مقابلم نه راه پس داشتم نه راه پیش.

با یادآوری لمس دستانش لبهایم لرزید و زانو هایم سست شد.

دستم را محکم زیر چشمهایم کشیدم تا نم اشکش گرفته شود.

- گریه نکن، گریه نکن خفه شو... خفه شو خفه شو.

دستانم را دور پاهایم قفل کردم و سرم را روی زانو گذاشتم و زیر لب زمزمه کردم: خفه شو، همه چیز و میگم... باورم میکنن، باورم میکنن!

مشتی آب سرد بر صورتم پاشیدم تا کمی از التهاب چشمهایم بکاهد.

شیر آب را بستم و در آینه به خودم نگریستم. حس میکردم دیگر خودم را نمیشناسم.

تمام زندگیام شعار قوی بودن سر دادم و حال فهمیدم که هیاهویم طبل تو خالیای بیش نبود.

به همه میگفتم که من قوی هستم و مقابل ظلم میایستم.

چه مدت بود که سکوت کرده بودم؟ چند ماه؟

نفس عمیقی کشیدم و دست خیسم را بر آینه کشیدم تا چهرهام محو شود و خودم را نبینم.

مانتوی و مقنعهای به تن زدم کولهام را روی دوشم انداختم.

در مسیرم به سمت آشپزخانه دائم نفس های عمیق میکشیدم تا اضطرابم کاهش یابد.

تمام دیشب را چشم روی هم نگذاشته بودم. خودم را در تودهی عمیقی از سیاهی غرق کرده و کاش میتوانستم تا ابد همانجا بمانم.

حرفهایم را هزاران بار در سر مرور کرده بودم و هزاران سناریوی مختلف از برخوردشان چیده بودم؛ در یکی فاطمه مرا در آغوش میکشید و هیولا را از خانه بیرون میکرد. در دیگری سیلیای به من میزد و مرا به چشم داشتن به شوهرش متهم میکرد. و اگر میخواستم خیلی پیش بروم، در یکی از سناریو ها بابا خودش جزای احسان را میداد و او را میکشت.

هرچی میگذشت بیشتر از سخن گفتن میترسیدم.

قدمهایم را آهسته برمیداشتم.

برای آخرین بار با خودم در دل اتمام حجت کردم.

وارد آشپزخانه که شدم، سلام آرامی کردم که مطمئن بودم کسی جز خودم آن را نشنید.

همه حضور داشتند و گمانم زمانش رسیده بود.

چشم در فضای نقلی آشپزخانه چرخاندم و نگاهم قفل میز غذاخوری ششنفره وسط آشپزخانه شد.

قبل از اینکه نظرم عوض شود دهان گشودم: باید یه چیزی و بهتون بگم!

- یه سوپرایز براتون دارم!

آب دهانم را قورت دادم و به فاطمه که همزمان با من صحبت کرده بود نگاه کردم.

احسان دستش را پشت فاطمه گذاشت و با لبخند دنداننمایی گفت: ببخشید رها جان فکر میکنم حرفی که فاطمه میخواد بزنه مهمتر باشه.

دندان روی هم سابیدم و سکوت کردم.

من برای گناهی از خودم متنفر بودم که حتی گناهکار آن هم نبودم.

فاطمه خنده کوتاه کرد و با هیجان به چشمهای بابا زل زد.

- داری پدربزرگ میشی!

او گفت و من بغض کردم، او گفت و من درهم شکستم و تکههایم را گم کردم.

به اویی نگریستم که با تب و تاب عکس سونوگرافی را به بابا نشان میداد و دربارهی جنسیت احتمالی فرزندش خیال پردازی میکرد.

احسان میخندید. بابا میخندید و فاطمه هم میخندید؛ چرا من از درون بر خودم چنگ میانداختم و زار میزدم؟!

- تو چی میخواستی بگی راستی؟

به بابا نگاه کردم.

دهان باز کردم تا حرف بزنم اما صدایم را گم کرده بودم.

بر خود بیچارهام نهیب زدم: خفه شو، خفه شو حرف نزن، تقصیر توعه! داره بابا میشه همه چیز تقصیر توعه.

- میخوام خونه مجردی بگیرم.

گمانم لرز و بغض صدایم را پای خوشحالیام گذاشتند که کسی چیزی نپرسید.

بابا درحالی که صندلی چوبی را عقب میکشید متعجب پرسید: چرا انقدر ناگهانی پس بابا جان؟

بینیام را بالا کشیدم و دستم را بند کولهام کردم.

- چند وقتیه دارم بهش فکر میکنم، میخواستم اول ازش مطمئن بشم بعد مطرحش کنم.

فاطمه به حمایت از من سری تکان داد.

- بابا بدم نمیشهها... آدم باید مستقل شدن و یاد بگیره رها هم که دیگه هممون میدونیم دختر عاقل و فهمیدهایه میتونه درست و از نادرست تشخیص بده. یه چند ماهی زندگی میکنه میشه تجربه براش بعد اگه دید نمیخواد برگرده نهایتش خونه رو اجاره میدیم، پولش رو خود رها بگیره.

بابا مردد سر تکان داد و موهایش را به عقب راند، بعد از کمی مکث گفت: والا نمیدونم. به رها اعتماد دارم ولی آخه وقتی ما هستیم خونه مجردی چرا؟ من خیلی عمرم کفاف بده ده ساله دیگهست چرا این ده سال رو باهم نگذرونیم آخه؟

احسان گلویی صاف کرد و نگاه من بیزبان را به سمت خودش کشاند: آره راستش منم با بابا موافقم؛ آدم تا وقتی خونوادهاش پیششن خوشحاله و خونهاش گرمه وگرنه بعد از اون هرجا بخواد میتونه بره، خصوصاً الان که توی جامعه همه گرگ شدن.

عصبی گوشهی ناخنم را کندم.

مانند گرگی در لباس بره ایستاده بود و به تقلای شکارش نگاه میکرد.

نفس عمیقی کشیدم و ناخن هایم را کف دستم فشردم تا دردش مانع بغض کردنم شود.

- بابا من که نمیرم یه کشور دیگه، همین اطراف خونه یه خونهی چند متری میگیرم هروقت که بگید میام سر میزنم بهتون و هروقتم شما خواستید بیایید پیشم بمونید اصلا.

بابا لبش را گزید و کمی به ظرف مربای جلویش زل زد.

احسان انگشت اشارهاش را تیک وارانه بر روی میز میکوبید و بر استرسم میافزود.

فاطمه دستش را زیر چانه زده بود و هر از گاهی دست دیگرش را روی دست احسان میگذاشت تا تکانهایش را متوقف کند.

- چی بگم بابا جان. من به تو اعتماد دارم و میدونم همیشه هرکاری به صلاحت باشه رو انجام میدی. دختر بزرگی شدی اگه میگی میخوام برم من نمیتونم جلوت رو بگیرم. امروز من درگیرم نمیرسم بیام تو با احسان برو چند تا خونه رو فعلا ببین.

اسم احسان که آمد سریع صاف ایستادم و "نه" بلندی گفتم که سر هر سه نفرشان را به سمتم چرخاند.

احسان با چشم هایش برایم خط و نشان میکشید.

نمیگذاشتم آدرس خانه را بفهمد. در این صورت دیگر هیچ یک از تلاشهایم اهمیت نداشت.

- ی... یعنی من خودم میرم امروز چند تا املاکی و میگردم الکی وقت شماها رو هم نگیرم. اگه خونه مناسبی پیدا کردم میگم که یا بخریمش یا اجاره کنیم.

خداحافظی کردم و فورا از خانه خارج شدم.

نفس حبس شدهام را بیرون فرستادم و حالا میتوانستم نفس بکشم.

تقریبا دو هفتهای را درگیر پیدا کردن خانه و خریدن و چیدن وسایل خانه بودم.

دو هفتهای که خودم را به بهانه خانه سرگرم کرده و من جن بودم و فاطمه و احسان بسم الله. آخرین طناب اتصالمان را هم با استعفا از شرکت بریدم.

- مواظب اون باش آقا شکستنیه!

مرد جعبه پر از ظرف را با احتیاط بیشتری در دست گرفت و به سمت خانه راه افتاد.

سعی کردم تا جایی که میتوانستم خانهای در کوچه پس کوچه و دور از احسان انتخاب کنم.

نگاهی به ساعت مچیام کردم و روبه مردی که جعبهای را از درون کامیون بیرون میآورد گفتم: آقا من باید برم. شما دیگه خودتون وسایل رو همونجوری که بهتون نشون دادم بچینید. هزینهام که پرداخت شده. زحمت بکشید قبل از رفتن کلید رو هم بذارید زیر پادری.

چشمی گفت و جعبه را به سمت خانه برد.

با لبخند آخرین نگاهم را هم به خانهی کوچک حیاط دارم انداختم.

به سمت ماشین رفتم و به سوی دانشگاه راندم.

درحالی که به صحبت های استاد گوش میکردم بر روی کاغذ جلوی دستم آدرس خانهی جدیدم را نوشتم.

سقلمهای به میترا زدم تا توجهش را جلب کنم و بعد به کاغذ اشاره کردم.

آدرس را زیر لب خواند و آرام زمزمه کرد: اوکیه. با بچه ها هماهنگ میکنم عصر اگه کار نداشتن مزاحمت میشیم.

نیشم را شل کردم و روی کاغذ نوشتم: اگه برام کادوی خونه مبارکی نخرید راهتون نمیدم.

نوشته را خواند و چشم غرهای رفت.

- باشه بابا گشنه.

ریز خندیدم و خواستم چیزی بگویم که با فریادی بهت زده دهان باز شدهام را بستم.

کسی با صدای بلند بد و بیراه میگفت و شخص دیگری را به بار فحش بسته بود.

هیاهو که بلند شد، استاد دماوندی ماژیکش را بر روی میز چوبی رها کرد و از کلاس بیرون جهید.

به سمت میترا چرخیدم.

یکدیگر را با بهت و تعجب نگاه میکردیم.

- پوریاست!

فوری از روی صندلی بلند شدم و دستش را گرفتم و با هم از لای جمعیت جمع شده گذشتیم.

پوریا یقهی پسر کم سن و سالی را گرفته بود و با خشم میغرید: از خانمم معذرت خواهی کن.

پسرک خون بینیاش را با آستین پاک کرد و به ملیکا که بر روی زمین افتاده بود نگاه کرد.

با دیدن او فورا به سمتش رفتم و دست یخ زدهاش را گرفتم.

- روی زمین چیکار میکنی تو؟

پوریا سکوت پسر را که دید او را میان جیغ و داد های ما بر روی زمین انداخت و بر روی سینهاش نشست و فریاد زد: بیوجود زنم بارداره!

مشتی به گونهی پسر زد و یقهاش را گرفت و او را بر زمین کوباند.

چندین نفر از پشت سعی در جدا کردنشان داشتند اما تقلا های پوریا باعث میشد نتوانند نگهش دارند.

- ولم کنید باید بگه غلط کردم!

شخصی از میان جمعیت بر روی کمرش پرید و با دست هایش دست او را قفل کرد و داد زد: ولش کن کشتیش!

دماوند همراه با آقای احمدی که حراست دانشگاه بود آمدند و یکی یکی بچه ها را کنار زدند.

- چه خبره اینجا!

احمدی پسر را از روی زمین بلند کرد و وقتی وضعیتش را دید بهت زده روبه پوریا فریاد زد: چه خبره؟! شما مگه حیوونید اینجوری بهم میپرید؟ ببین صورتش و چیکار کردی!

کسی از بین جمعیت گفت: آقای احمدی تقصیر محبی بود. خانم جانبخشی داشتن میرفتن کلاس ایشون ایستاده بود تیکه میپروند بهشون وقتی جوابش و ندادن زیر پایی گرفت برای خانم.

با این حرفش پوریا آتش گرفته به سمت محبی خیز برداشت که پسری که او را گرفته بود جلویش ایستاد.

احمدی عصبی غرید: بسه دیگه. محبی،جانبخشی، رضایی و کیانی با من میاید. بقیهتون هم برید سر کلاساتون!

اگر فردایی باشد:

دستان لرزان ملیکا را گرفتم و نگاهش را سمت خودم چرخاندم.

- هیچی نیست آجی چیزی نشده، خوبی تو؟

چند بار پلک زد و دستش را روی شکمش گذاشت.

- گمون کنم.

نگاهش را به سمت احمدی کشاند: پسره شکایت نکنه از پوریا.

دستش را فشردم و سعی کردم به او اطمینان خاطر دهم.

- نه بابا اگه بنا به شکایت باشه تو باید شکایت کنی. برو ببین احمدی چی میگه.

سری تکان داد و همراه پوریا و پسری که پوریا را نگه داشته بود و گمانم کیانی بود پشت احمدی مانند جوجه اردک به راه افتادند.

دماوندی هم زیر دست محبی را گرفت و خطاب به ما گفت: ادامهی کلاس امروز بمونه جلسهی بعد.

به سمت میترای لرزان رفتم و او را پشت سر خودم کشاندم و کولهی هردویمان را بر دوش انداختم و به سمت او چرخیدم.

- تو چرا میلرزی؟ چیزی نیست تموم شد الان میریم پیششون میبریمشون خونهی من.

سری تکان داد و دستش را بند ساعدم کرد.

از دعوا میترسید و هرگاه که مشاجرهی بین دیگران را میدید زانو هایش سست میشد.

پشت دفتر احمدی به دیوار تکیه زده بودم و پایم را عصبی تکان میدادم.

بعد از نیم ساعت در باز شد و ملیکا و پوریا به همراه کیانی از اتاق خارج شدند.

پوریا دستش را بند شانهی ملیکا کرد و با دست دیگرش به کیانی دست داد و خطاب به او گفت: خیلی شرمندم واقعا، به خاطر من الکی توی دردسر افتادی.

کیانی لبخندی زد و گرم شانهی او را فشرد.

پوریا مجددا تشکری کرد و او هم بعد از اینکه به پوریا اطمینان داد که مشکلی وجود ندارد با خداحافظی کوتاهی از ما دور شد.

به سمت ملیکا چرخیدم.

- چیشد چیکارتون کرد؟ محبی چرا نیومد بیرون؟

پوریا از میترایی که هنوز آثاری از رنگ پریدگی بر چهرهاش هویدا بود پرسید: تو خوبی؟

میترا سرش را تکان داد.

پوریا به سمت من چرخید و جوابم را داد: هیچی از ما و کیانی تعهد گرفت. اون عوضی رو هم نگه داشت صورت جلسه کنه بفرستتش کمیته انضباطی.

سری تکان دادم و لب گزیدم.

- کجا میرید الان؟

پوریا به ملیکا نگاهی انداخت.

- نمیدونم والا. به ملیکا میگم بیا بریم دکتر شاید بچه چیزیش شده باشه میگه حالم خوبه.

میترا نگران گفت: خب چرا نمیری؟ شاید یه چیزی شده باشه.

ملیکا نچی کرد: نه بابا چیزیم نیست. همین الانشم به اندازه کافی عصبی شدیم فراموشش کنین دیگه. پوریا توهم ولم کن الان باز احمدی میاد میگه اینجا یه محیط آکادمیکه جای این زنم زنم بازیا نیست.

پوریا خندید و دست ملیکا را در دست گرفت.

- خب حالا که کار ندارین بیایین بریم خونه رها رو هم ببینیم.

به میترا نگاه کردم و به تایید او سر تکان دادم: آره بیایین بریم. فقط گفته باشم خونهی من هنوز کامل چیده نشده پول هم ندارم بدم کسی بچینتش. اگه میخواین بیاین باید به عنوان نیروی انسانی تشریف بیارید.

رو به ملیکا گفتم: البته شما چون مامان خانم هستید میتونید بشینید به ما امر و نهی کنید.

لبخند دندان نمایی زد و دستانش را برهم کوبید: بریم من که از خدامه.

چهل و پنج دقیقه بعد درحالی که کلید را در قفل میچرخاندم به حرف های میترا میخندیدم.

- بابا من اوایل که به عنوان مشتری رفته بودم کافمون نشستم طبقه پایین. بعد که نظرم عوض شد خواستم برم طبقه بالا داشتم منو رو هم با خودم میبردم این پسره برگشت گفت جسارتا طبقهی بالا منو میدن بهتون. منم انقدر هول شده بودم گفتم داشتم میاوردم بدمش خدمت شما. اصلا از همینجا به بعد عشق در نگاه اول رقم خورد و...

کنار رفتم تا وارد حیاط شوند.

میترا حرفش را نصفه رها کرد و با دیدن حیاط سوتی کشید.

- اوه اوه ددی چه کرده.

به حرفش خندیدم.

- ددی چیه خودم کلی زحمت کشیدم خونه حیاطدار پیدا کردم.

نگاهم را دور تا دور حیاط چرخاندم.

باغچه وسیعی پر از گل های رز و یک درخت انجیر بود در سمت راست حیاط بود و سمت چپش هم حوض مربع شکل کوچکی قرار داشت.

کلید در ورودی را از زیر پادری برداشتم و در را باز کردم.

بقیه هم یکی یکی پشت سر من وارد شدند.

- منظورت از خونه من چیده نشده این بود؟ راستی من کار دارم باید برم.

پوریا عقب گرد کرد که برود. ملیکا یقهاش را از پشت گرفت و او را کمی به سمت جلو هل داد و دست به کمر گفت: یعنی چی کار دارم؟ همینه که هست. الان مثل یه شوهر و یه دوست خوب میشینی تا شب خونه میچینی.

درحالیکه میخندیدم و به طرف اتاق میرفتم برای اینکه صدایم را بشنوند داد زدم: سلیطه بازی در نیار دوتا مبل میخوای جا به کنی همش. وایسین تزئیناتم و بردارم بیارم و بیام.

با ملیکا و میترا نشسته بودیم و به پوریا دستور میدادیم که مبل راحتی زرد رنگ را کجا بگذارد.

- یکم ببرش سمت چپ.

مبل را که به سمت چپ هل داد میترا گفت: نه ببین خوب نشده انگار، یکم دیگه برو سمت چپ.

باز هم هم مبل را به چپ هل داد.

- نه نشد بازم. برو سمت راست.

با اخم نگاهمان کرد غرغر کنان و مبل را به سمت راست هل داد.

ملیکا دست هایش را مانند دوربین کرد و به مکان مبل نگاه کرد.

- به نظر خوب میاد.

حرفش را تایید کردم.

پوریا چشمهایش را گرد کرد و با صدای نازک گفت: شوخی میکنید؟ این از اولشم همینجا بود که!

میترا سری تکان داد: نه اینا ریزبینیهای خانومانست تو نمیدونی.

پوریا ادایش را درآورد و روی مبل نشست.

با لبخند به مبلمان زرد رنگم نگاه کردم.

بیشتر جنبهی راحتی داشتند تا زینتی.خودم اینگونه خواسته بودم. از قید و بند های خانهی مجلل خسته بودم.

- آشپزخونه و اتاق خواب که چیده شده همین یه پذیرایی مونده. تا من براتون یه چیزی میارم که بخورید استراحت کنید بعدش پذیرایی و جمع و جور کنیم.

البته اینها را بیشتر خطاب به پوریا میگفتم.

در یخچال را باز کردم و کیک شکلاتی آماده را برش زدم و در بشقاب گذاشتم و در فنجانها چایی ریختم و همه را در سینی گذاشتم و به سمتشان رفتم.

- بیایید بیایید.

پنجرهی کوچک روبهرویمان را باز کردم و نفس عمیقی کشیدم.

پاییز بود و عصر ها هوا روبه سردی میرفت.

ریسهی نورانی را با پونز از بالا تا پایین سمت چپ دیوار چسباندم و با دستم پیچ و خمش دادم.

- بیا بشین دیگه رها.

درحالی که عکس های چاپ شدهام را روی ریسه میچسباندم جواب ملیکا را دادم: بخورید شما من میل ندارم.

میترا سریع تر از بقیه تمام کرد و به کمکم آمد تا عکسها را بچسبانیم.

پوریا هم گلدان های پر از گیاهم را از حیاط میآورد و هر کدام را به دستور ملیکا گوشهای از خانه میچید. دور تا دور خانه پر از گلدان و گیاه شده بود.

چند ریسهی برگ مصنوعی که شکل آویز مانند داشتند را در طاق در اتاق خوابم چسباندم.