رمان توپاز آبی

- اجازه هست آقا بداخلاقه؟!
لبخندی که روی لبش آمده بود را قورت داد و با همان اخم دستش را بالا برد. دو انگشتش را نشان داد و گفت:
- ‌دو کلمه بگو و برو که می‌خوام استراحت کنم. 
دخترک با لبخند دندان‌نمایی لب زد:
- کتاب رمانی که توو ماشینت، روی صندلی هست رو می‌خوام! 
جهانیار پلک باز کرد و با چشم‌های درشت شده از تعجب گفت:
- تو اونو از کجا دیدی؟! 
- فرشته اومد دم در، رفتم کتاب رو دیدم! از کی تا حالا رمان می‌خونی؟
جهانیار اخم‌آلود لب باز کرد:
- از وقتی می‌خواستم بدونم چند تا فضول دور و برم دارم! برو رد کارت بذار بخوابم.
کمند مصرانه گردن کج کرد:
- داداش تو رو خدا... سوئیچ بده برم بردارمش! 
جهانیار لحظه‌ای نگاهش کرد و دلش نیامد تهتغاری شیرین زبان خانه را برنجاند. اخم‌هایش از هم باز شد و گفت:
- برو بردار، اما شرط داره. بیا واسم یه کمی ازش رو بخون. 
کمند قری به سر و گردنش داد و با خوشحالی جواب داد:
- ای به چشم خان‌داداش. الان میام. فقط سوئیچ؟
- توو جیب کتم، روی جالباسی.
جهانیار این را گفت و دخترک با شوقی شیرین از اتاق بیرون رفت و درب را بست.
 لحظاتی بعد، کمند با کتابی که در دست داشت به اتاق برگشت. لبخند دندان‌نمایی زد و با شیطنت گفت:
- دادا... ش! رفتی جشن امضای کتاب؟ نویسنده اسمت رو نوشته و امضا زده! 
لبخند محوی روی لب جهانیار نشست و با تشر شیرینی لب زد:
- فضولی تو آخه فسقلی؟ بخون ببینم.
کمند لبه‌ی تخت نشست و مصرانه گفت:
- داداشی تو رو خدا بگو دیگه... جریان چیه؟ قول می‌دم بین خودمون بمونه. بگو دیگه...
رد پای خنده در صورت جهانیار پیدا بود و برق نگاهش، دست دلش را رو کرده بود. کمند با اطمینان بیشتر پرسید:
- کجا باهاش آشنا شدی؟ چه شکلیه؟ می‌خوای باهاش ازدواج کنی؟
جهانیار روی تخت نشست و یک دستش را ستون تن کرد. کتاب را از خواهرش ستاند و چشم تنگ کرد. تهدیدوار لب گشود:
- بفهمم به بقیه چیزی گفتی من می‌دونم با تو، حالیت شد؟ هنوز تصمیمم قطعی نیست! حالا هم یا بخون یا پاشو برو که استراحت کنم.
کمند با شور و شوق دست‌هایش را بر هم زد و گفت:
- وایی... خیلی باحاله! مامان چقدر خوشحال بشه تو ازدواج کنی. 
جهانیار تای ابرو بالا پراند و با کلافگی لب باز کرد:
- می‌خونی فسقلی یا نه؟ ای بابا...
کمند بی‌توجه به جهانیار، با لبخند عمیقی زمزمه می‌کرد:
- شمیم اشراقی... زن‌داداش شمیم... 
جهانیار ابرو در هم گره زد و با تحکم گفت:
- پاشو... پاشو برو بیرون.
- عه... داداش لوس نشو دیگه. بده بخونم.
صدایش را زمخت‌تر کرد و باز تشر زد:
- دِ می‌گم پاشو برو!
کمند لب برچید و لحظه‌ای نگاهش کرد. جهانیار سری به دو طرف تکان داد و پوفی کشید:
- بگیر بخون حرف اضافی‌ام نباشه! از اونجا بخون که اون دختره جیران از اردشیر خداحافظی کرد. همون اولشه.
لبخند بر لب کمند نشست و با اشتیاق کتاب را باز کرد:
جیران سرخوش از دیدار اردشیر، به خانه برگشت. سنگ قیمتی را به گوشه‌ی چارقد سفیدی بست و آن را داخل صندوقچه‌ی لباس‌هایش گذاشت. صدای افسانه از حیاط به گوش می‌رسید. از جا برخاست و دو لنگه‌ی چوبی پنجره را از هم باز کرد. به بیرون سرک کشید و گفت:
- سلام افسانه. بیا توو.
افسانه نگاهی به پشت سر انداخت. با لبخند جواب داد:
- سلام دخترعمو. باید زودتر برم. آهو گفت زود برگردم باید کمکش کنم رخت بشوریم. 
مادرش که چند قدم آن طرف‌تر از افسانه ایستاده بود لب باز کرد:
- کجا جیران؟ الان نریمان میاد. ببینه نیستی باز آشوب بپا می‌کنه.
- مگه کجا می‌خوام برم؟ خونه‌ی عمو حیدرم دیگه!
منتظر جواب مادر نماند و عقب‌گرد کرد. با قدم‌های بلند از خانه بیرون دوید و سمت افسانه آمد. دخترک پاتیل مسی را از زن‌عمویش ستاند و همراه جیران راه افتاد. همین که از درب چوبی خانه بیرون رفتند، نریمان مقابلشان ظاهر شد. قلب دخترک بنای تپیدن گرفت و آب دهانش را فرو برد. 
- س... سلام داداش.
نگاه اخم‌آلود نریمان از چشم‌های جیران عبور کرد و به افسانه دوخته شد که با لبخند ملیحی نگاهش می‌کرد.
- سلام پسرعمو، خداقوت. اومدم پی جیران تا بیاد یه کم کمکم کنه. 
نریمان اخم‌هایش را از هم باز کرد و به نرمی پاسخ داد:
- سلام... اشکالی نداره. بیاد.
جیران خوشحال از موافقت برادرش، دست افسانه را آهسته فشرد و همراه هم راهی شدند. ریز ریز می‌خندیدند و دوان دوان سمت خانه‌ی عمو حیدر می‌رفتند. کنار جوی آب رسیدند و هر دو ایستادند. جیران نفس‌زنان لب جوی نشست و مشتی از آب خنک و زلال به صورتش زد. نفسی تازه کرد و با لبخند نیم‌بندی گفت:
- نریمان به هوای تو گذاشت بیام افسانه! دلش گیره پیش تو.
افسانه با خستگی کنارش نشست و پاتیل را کناری گذاشت. پوست سفیدش از فرط گرما به سرخی می‌زد و عرق بر پیشانی‌اش نشسته بود. دستش را در آب فرو برد و با تأثر لب زد:
- نگو این حرف رو جیران! به گوش آهو برسه جیگرش آتیش می‌گیره. خیلی خاطر نریمان رو می‌خواد.