رمان توپاز آبی به قلم صدیقه سادات محمدی(نگار)

مقدمه:

تو را با غیر می‌بینم، صدایم در نمی‌آید.

دلم می‌سوزد و کاری ز دستم بر نمی‌آید.

نشستم، باده خوردم، خون گرستم، کنجی افتادم

تحمل می‌رود اما شب غم سر نمی‌آید

چه سود از شرح این دیوانگی‌ها بی‌قراری‌ها؟

تو مه بی‌مهری و حرف مَنَت باور نمی‌آید

فصل اول

جمعیت در سالن موج می‌زد و همهمه‌ای بپا بود. چند ردیف از کتاب‌هایی با جلد آبی‌رنگ که روی آن طرحی از گردنبندی نقره‌ای با نگین توپاز بود روی میز به چشم می‌خورد. دخترک یکی از آن‌ها را برداشت و پرسید:

- به نامِ...؟

دختری با اشتیاق جواب داد:

- زهرا هستم.

شمیم لبخندش عمیق‌تر شد و روی صفحه‌ی اول کنار اسم رمان«توپاز آبی» نوشت: 

- تقدیم به زهرای عزیزم.

سپس با نام شمیم اشراقی امضا زد و زیر امضا تاریخ زد:« پاییز نود و شش»

کتاب را دست دخترکی داد که مشتاقانه نگاهش می‌کرد و منتظر کتاب امضا شده به دست نویسنده‌ی محبوبش بود. با خوشرویی و شوق زیاد کتاب را باز پس گرفت و شمیم کتاب دیگری برداشت و باز تکرار کرد:

- به نامِ...؟

صدای مردانه، گیرا و آشنایی به گوشش خورد:

- جهانیار شکوهی.

نگاهش با تأنی بالا رفت و گره خورد به گوی‌های مشکی لرزان که پر تعشق خیره‌اش بود. لبخند ملایمی بر لب‌های نسبتا درشت جوان گندم‌گون نشست و طره‌ای از موهای بلند همرنگ چشمانش روی پیشانی ریخته بود. به زحمت چشم از آن نگاه عاشق برداشت و با دستی که حالا به رعشه‌ای خفیف و نامحسوس افتاده بود، نوشت:

- تقدیم به جهانیار شکوهی. 

امضایی با نام خودش همراه تاریخ زیر آن گذاشت. زیر نگاه سنگین و معنادار اطرافیان، کتاب را به جهانیار داد و کتاب بعدی را برداشت.

جهانیار گوشه‌ای از سالن نمایشگاه ایستاد و کتاب را باز کرد. کتابی که خط به خطش را شمیم نوشته بود را در دست داشت و با میلی شیرین نگاهش می‌کرد. ساعتی منتظر ماند تا امضای کتاب‌ها تمام شد و نمایشگاه رو به تعطیلی می‌رفت. حواسش پی شمیم بود وقتی کیفش را برداشت و روی دوش انداخت. همراه تینا از غرفه بیرون آمد و حینی که مشغول صحبت بودند از راهرو عبور می‌کردند که جهانیار دستی به یقه‌ی کتش کشید و گلویی صاف کرد:

- خانوم اشراقی! 

دخترها ایستادند و شمیم به پشت سر نگاه کرد.

- می‌تونم چند لحظه وقت‌تون رو بگیرم؟ 

شمیم نگاهی به تینا انداخت و آهسته لب زد:

- الان میام زنداداش.

با قدم‌های تند سمت جهانیار رفت و طوری که پشتش سمت تینا بود، دندان روی هم سائید و با غیظ گفت:

- درد و خانوم اشراقی... تو که آبرو واسم نذاشتی. بخدا تینا می‌ره همه چی رو کف دست شاهرخ می‌ذاره اونم...

جهانیار لبخندی تصنعی بر لب داشت و زیر چشمی تینا را می‌پایید.

- دلم برات تنگ شده بود خب... همیشه‌ی خدا هم یکی دنبالته. من چکار کنم؟

- فردا ساعت چهار بیا پارک جمشیدیه! خوبه؟

جهانیار ذوق‌زده لب باز کرد:

- ای جونم... چرا که نه؟! 

دخترک با اضطراب تشر زد:

- بسه بسه... ببند نیشت رو تا رسواترم نکردی! 

جهانیار صدایش را بالاتر برد و گفت:

- خیلی خوشحال شدم خانوم اشراقی از مصاحبت با شما... موفق باشید. روز خوش.

شمیم نیز خنده‌کنان و تعارف‌مآبانه جوابش را داد و از او جدا شد. تینا تای ابرویش را بالا پراند:

- کی بود این؟! 

شمیم شانه بالا انداخت و لب زد:

- هیچکس... طرفدار! در مورد رمانام یه کم ازم سؤال پرسید.

تینا «آهان» گفت و شمیم بحث را سوی دیگری کشاند.

جهانیار کمی آن‌جا ایستاد و رفتن شمیم را تماشا کرد. تمام آن مدتی که با چشم‌های خاکستری نگاهش می‌کرد و با حرص حرف می‌زد، دلش برای او زیر و رو شده بود. نگاهی دوباره به کتاب دستش انداخت و با لبخند ملیحی که روی لب داشت سمت نیمکتی که کنار راهرو بود، قدم برداشت. روی صفحه‌ی اول کتاب و اسم شمیم اشراقی دست کشید و صفحه‌ی اول را ورق زد و شروع به خواندن کرد:

- مقدمه:

آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا؟

بی‌وفا حالا که من افتاده‌ام از پا چرا؟

نوشدارویی و بعد از مرگ سهراب آمدی

سنگدل، این زودتر می‌خواستی، حالا چرا؟

عمر ما را مهلت امروز و فردای تو نیست.

من که یک امروز مهمان توام، فردا چرا؟

نازنینا ما به ناز تو جوانی داده‌ایم.

دیگر اکنون با جوانان ناز کن، با ما چرا؟

آفتاب گرم تابستان بی‌رحمانه بر زمین می‌تابید و باد گرم و سوزان با هر وزش خار و خس را بر هم می‌پیچاند. جیران با پر روسری عرق از جبین برداشت و ابروهای بلند و مشکی‌اش را در هم تنید. دست را سایه‌بان چشم‌های شهلایش کرد و نگاهی به دوردست انداخت که سواری با اسب سفید و چالاکش به تاخت می‌آید. سوار نزدیک‌تر شد و لب‌های کوچک و خوش‌فرم دخترک به لبخندی دلفریب از هم باز شد. اردشیر افسار اسب را کشید و اسب با شیهه‌ای در جای ایستاد. گوش‌های نازک و کوتاهش را تکانی داد و ساق و سُم ظریفش را نرم بر زمین کوفت. مرد جوان از اسب پیاده شد و دستی به کاکلش کشید. چشم‌های میشی رنگش مشتاقانه صورت زیبای جیران را می‌پرستید و دخترک متبسم لب باز کرد:

- سلام، چه دیر اومدی! می‌خواستم برگردم.

- تو راه با کدخدا روبرو شدم. می‌شناسیش که پرحرف و وراجِ!

جیران نگاهی به گله‌ی گوسفندان که در حال چریدن بود انداخت و لب باز کرد:

- نریمان اذیتم می‌کنه اردشیر؛ دیگه دارم خسته می‌شم. یه فکری کن! 

- باز خواستگار داشتی؟

جیران سر به زیر انداخت و شرمگین لب از هم باز کرد:

- پسر شیرعلی‌خان... همو که زنش تازه به رحمت خدا رفته!

اردشیر اخم‌هایش را در هم کشید و پرسید:

- نریمان کتک که نزد، هان؟

جیران با تلخندی سکوت کرد و اردشیر دندان قروچه‌ای کرد:

- حیف که دستم زیر سنگه...! وگرنه خودم دستای نریمان رو قلم می‌کردم که دیگه روی تو بلند نشه!

شرح: جیران نگاهش را بالا گرفت و با استیصال گفت:

- فکر قلم کردن دستای نریمان نباش؛ جاش فکری به حال این دعوای قوم و قبیله‌ای کن. به خدا دیگه خسته شدم. 

اردشیر با درماندگی نگاهش کرد و لب زد:

- بیا فرار کنیم جیران! یک شب که خونه نیای، نریمان از ترس آبرو هم که شده عقدت می‌کنه. فرار کردن و ملامت شدن، صدبار راحت‌تر از راضی کردن این کینه شُتری‌های بدقهره!

نم اشک به چشم‌های جیران نشست و زمزمه کرد:

- نه از ملامت شدن می‌ترسم، نه از ریختن آبرو و نه از مشت و لگد نریمان! می‌ترسم فرار کنیم و داغ بذارن رو دلمون... می‌ترسم سر من، تو یا شایدم هر دومون رو گوش تا گوش بِبُرَّن!

با سرانگشتان اشک از گونه‌ها برداشت و بینی‌اش را بالا کشید. رو به اردشیر گفت:

- من برم. خیلی دیرم شده! 

روی پاشنه چرخید که اردشیر صدا زد:

- صبرکن جیران...

دخترک ایستاد و پرسشگر نگاهش کرد. اردشیر دست توی شال کمر برد و بدره‌ای را از پر شال کمرش برداشت. نخ دورش را از هم باز کرد و سنگی براق، قیمتی و آبی‌رنگ را از آن بیرون آود. مقابل جیران گرفت و گفت:

- این سنگ اسمش توپازه! ببین چقدر قشنگه... خیلی گرون خریدمش. از یه جواهری توو تهران! دو تا خریدم، یکی برای تو و یکی برای خودم!

جیران دستش را پیش برد و سنگ را برداشت. سنگ چون الماسی می‌درخشید.

نگاه دخترک از دیدن آن همه زیبایی برقی زد و سنگ را بالا و زیر نور آفتاب گرفت. با تحیر لب زد:

- چه قشنگه اردشیر... باورم نمی‌شه. برای منه؟! 

اردشیر راضی و خرسند از اینکه سنگ به دل جیران نشسته است، لبخندی زد و جواب داد:

- آره، برای خودته!

جیران، سنگ را توی مشت فشرد و با شور و شوق گفت:

- ممنونم ازت اردشیر. خیلی قشنگه... خیلی خوبی!

اردشیر لب به خنده‌ای نمکین باز کرد و گفت:

- قابل تو رو نداره؛ لیاقتت بیشتر از ایناست. برو که دیرت نشه و باز بهونه دست نریمان ندی!

***

با صدای جر و بحث زن و شوهری، جهانیار حواسش از کتاب پرت شد و نگاهش را بالا گرفت. نگاهی گذرا به زن و شوهر انداخت و با تأسف سر تکان داد. کتاب را بست و از جا برخاست. گوشی‌اش را از جیب بیرون آورد و برای شمیم پیامک فرستاد:

- این اردشیر قصه‌ی شما هم که مثل منِ! از ترس خان‌داداش یواشکی عشقش رو می‌بینه.

گوشی را داخل جیب نگذاشته بود که صدای زنگش بلند شد. نگاهی به صفحه‌ی گوشی انداخت. شماره‌ی مغازه بود و وصل کرد:

- الو...

صدای شاگرد مغازه به گوش رسید:

- سلام اوستا. مغازه نمیاین؟

تای ابرویش را بالا داد و گفت:

- خیلی شلوغه مغازه؟! اگه نیام از پسش برمیاین؟

- الان که خوبه اوستا ولی امشب شب جمعه‌اس، حتمی شلوغ‌تر می‌شه. 

جهانیار سوک لب زیر دندان فشرد و جواب داد:

- عصر میام. ظهر رو خودتون بچرخونید مغازه رو.

- چشم اوستا.

خداحافظ گفت و تماس را قطع کرد. پیامک شمیم روی صفحه به چشم می‌خورد:« عشق‌شون قشنگه اما خدا نکنه من و تو قد جیران و اردشیر سختی بکشیم!»

لبخند نیم‌بندی روی لبش نشست. هوا کمی سرد شده بود و با فرو بردن گردن داخل یقه، لبه‌های کت را به هم نزدیک کرد. سمت ماشین پارک شده‌اش مقابل نمایشگاه رفت و سوار شد. 

ساعتی بعد به خانه که رسید، بوی آش رشته در حیاط پیچیده و موتور کامیار داخل حیاط، کنار باغچه بود. درب حیاط را که بست؛ کمند پرده‌ی سالن را کنار زد و صدایش بلند شد:

- داداش جهانم اومد.

پرده را کشید و به استقبال آمد. درب سالن را که باز کرد، هوای سرد پاییزی به داخل خانه هجوم آورد و دخترک با موهای خرگوشی و هودی لیمویی که تن داشت در چارچوب درب ایستاد.

- سلام داداشی... همین الان داشتم می‌گفتم کاش داداش جهان بیاد، مامان آش رشته پخته!

جهانیار با دو انگشت گونه‌ی خواهرش را فشرد و لب زد:

- علیک سلام فسقلی خودم. یعنی من نمیومدم تو زنگ نمی‌زدی با مرام؟

- اول اینکه آخر هفته بیست و یک سالم تموم می‌شه پس فسقلی نیستم! دوم نه اینکه هروقت زنگ زدم اومدی واسه همین! 

لبخند کج جهانیار کش آمد و گفت:

- چهل و یک سالت هم که تموم بشه باز فسقلی خودمی. اینقدر برای من زبون نریز! برو توو یخ زدم.

کمند ریز خندید و از جلوی راهش کنار رفت. وارد سالن شدند و جهانیار درب را بست. کامیار روی مبل لمیده و سرش با گوشی گرم بود. نیم‌نگاهی انداخت و زیر لب « سلام» گفت. جهانیار کتش را از تن درآورد و صدایش را بالا برد:

- سلام حاج‌خانوم، خوبی؟ خداقوت.

طیبه از آشپزخانه سرک کشید و با لبخند گفت:

- سلام پسرم، خسته نباشی. چه خوب که اومدی!

نگاه جهانیار دور تا دور خانه چرخید و با ندیدن آقابزرگ، سمت اتاق رفت که طیبه گفت:

- آقابزرگ سرش درد می‌کرد. بهش قرص دادم خوابیده. نرو توو اتاقش بدخواب می‌شه. 

و بعد صدایش را کمی بلندتر کرد و صدا زد:

- کامیار، کمند... بیاین ناهار آماده‌اس.

ظرف بزرگی از آش رشته که با پیازداغ، نعنا و کشک تزئین شده بود در وسط میز قرار داشت و کنارش سبدهای کوچک سبزی، چند تکه نان و پیاله‌های کشک. 

جهانیار همانطور که چند برگ سبزی برمی‌داشت و لقمه می‌گرفت، پرسید:

- جانان کجاست؟ چرا هر وقت من ظهر میام خونه، اون نیست؟! 

کامیار پوزخندی زد و گفت:

- هه... شبا هم همچین زود نمیاد!

طیبه ابرو در هم تنید و تشر زد:

- کسی از تو پرسید؟ تو رو چه به این فضولی‌ها؟ غذاتو بخور.

جهانیار لقمه‌اش را آهسته می‌جوید و اخم‌آلود و پر ارتیاب مادرش را نگاه کرد و پرسید:

- چه خبره که من نمی‌دونم؟ این دختره کی می‌ره، کجا می‌ره، کی میاد که من خبر ندارم؟! 

- جای بدی نمی‌ره مادر؛ وگرنه بهت می‌گفتم خودم. یه آرایشگاه رفته چند وقته اونجا مشغوله؟

جهانیار قاشق را میان ظرف غذا به بازی گرفته بود و لب باز کرد:

- چند وقته می‌ره؟ من با کار زنونه و محیط خوب مشکلی ندارم که! چرا بهم نگفتید؟

کامیار اطراف لبش را با دستمال پاک کرد و نیشخند زد. با تخسی جواب داد:

- چون می‌ترسه لو بره که آرایشگاه نمی‌ره! 

این‌بار طیبه بلندتر تشر زد:

- خفه شو دیگه کامیار؟ هیچ هم این‌جوری نیست.

رو به جهانیار با ملایمت ادامه داد:

- خودم رفتم دیدم آرایشگاه رو؛ توو بالاشهره. یه سالن بزرگه و چون اونایی که اونجا کار می‌کنن خیلی از اون سانتال مانتالان گفت شاید تو مخالفت کنی.

جهانیار نگاه ناخرسندی به مادرش انداخت و طیبه چشم ریز کرد، ملتمسانه گفت:

- کاری نداشته باش جهان... به خدا محیطش بد نیست. بذار سرش گرم باشه.

جهانیار سرش را به طرفین تکان داد و نفس سنگینش را بیرون داد. سکوتش نشان از رضایت داشت و اخم همزمان نشسته بر ابروهایش می‌گفت رضایتش به اجبار است. 

بعد از ناهار بود که جهانیار با خستگی سمت اتاقش رفت. خودش را روی تخت رها کرد و طاق باز دراز کشید. ساعدش را روی پیشانی گذاشت و پلک بسته بود که تقه‌ای به درب اتاق خورد. 

- بله؟

درب آهسته باز شد و کمند به داخل اتاق سرک کشید. 

- اجازه هست آقا بداخلاقه؟!

لبخندی که روی لبش آمده بود را قورت داد و با همان اخم دستش را بالا برد. دو انگشتش را نشان داد و گفت:

- ‌دو کلمه بگو و برو که می‌خوام استراحت کنم. 

دخترک با لبخند دندان‌نمایی لب زد:

- کتاب رمانی که توو ماشینت، روی صندلی هست رو می‌خوام! 

جهانیار پلک باز کرد و با چشم‌های درشت شده از تعجب گفت:

- تو اونو از کجا دیدی؟! 

- فرشته اومد دم در، رفتم کتاب رو دیدم! از کی تا حالا رمان می‌خونی؟

جهانیار اخم‌آلود لب باز کرد:

- از وقتی می‌خواستم بدونم چند تا فضول دور و برم دارم! برو رد کارت بذار بخوابم.

کمند مصرانه گردن کج کرد:

- داداش تو رو خدا... سوئیچ بده برم بردارمش! 

جهانیار لحظه‌ای نگاهش کرد و دلش نیامد تهتغاری شیرین زبان خانه را برنجاند. اخم‌هایش از هم باز شد و گفت:

- برو بردار، اما شرط داره. بیا واسم یه کمی ازش رو بخون. 

کمند قری به سر و گردنش داد و با خوشحالی جواب داد:

- ای به چشم خان‌داداش. الان میام. فقط سوئیچ؟

- توو جیب کتم، روی جالباسی.

جهانیار این را گفت و دخترک با شوقی شیرین از اتاق بیرون رفت و درب را بست.

 لحظاتی بعد، کمند با کتابی که در دست داشت به اتاق برگشت. لبخند دندان‌نمایی زد و با شیطنت گفت:

- دادا... ش! رفتی جشن امضای کتاب؟ نویسنده اسمت رو نوشته و امضا زده! 

لبخند محوی روی لب جهانیار نشست و با تشر شیرینی لب زد:

- فضولی تو آخه فسقلی؟ بخون ببینم.

کمند لبه‌ی تخت نشست و مصرانه گفت:

- داداشی تو رو خدا بگو دیگه... جریان چیه؟ قول می‌دم بین خودمون بمونه. بگو دیگه...

رد پای خنده در صورت جهانیار پیدا بود و برق نگاهش، دست دلش را رو کرده بود. کمند با اطمینان بیشتر پرسید:

- کجا باهاش آشنا شدی؟ چه شکلیه؟ می‌خوای باهاش ازدواج کنی؟

جهانیار روی تخت نشست و یک دستش را ستون تن کرد. کتاب را از خواهرش ستاند و چشم تنگ کرد. تهدیدوار لب گشود:

- بفهمم به بقیه چیزی گفتی من می‌دونم با تو، حالیت شد؟ هنوز تصمیمم قطعی نیست! حالا هم یا بخون یا پاشو برو که استراحت کنم.

کمند با شور و شوق دست‌هایش را بر هم زد و گفت:

- وایی... خیلی باحاله! مامان چقدر خوشحال بشه تو ازدواج کنی. 

جهانیار تای ابرو بالا پراند و با کلافگی لب باز کرد:

- می‌خونی فسقلی یا نه؟ ای بابا...

کمند بی‌توجه به جهانیار، با لبخند عمیقی زمزمه می‌کرد:

- شمیم اشراقی... زن‌داداش شمیم... 

جهانیار ابرو در هم گره زد و با تحکم گفت:

- پاشو... پاشو برو بیرون.

- عه... داداش لوس نشو دیگه. بده بخونم.

صدایش را زمخت‌تر کرد و باز تشر زد:

- دِ می‌گم پاشو برو!

کمند لب برچید و لحظه‌ای نگاهش کرد. جهانیار سری به دو طرف تکان داد و پوفی کشید:

- بگیر بخون حرف اضافی‌ام نباشه! از اونجا بخون که اون دختره جیران از اردشیر خداحافظی کرد. همون اولشه.

لبخند بر لب کمند نشست و با اشتیاق کتاب را باز کرد:

جیران سرخوش از دیدار اردشیر، به خانه برگشت. سنگ قیمتی را به گوشه‌ی چارقد سفیدی بست و آن را داخل صندوقچه‌ی لباس‌هایش گذاشت. صدای افسانه از حیاط به گوش می‌رسید. از جا برخاست و دو لنگه‌ی چوبی پنجره را از هم باز کرد. به بیرون سرک کشید و گفت:

- سلام افسانه. بیا توو.

افسانه نگاهی به پشت سر انداخت. با لبخند جواب داد:

- سلام دخترعمو. باید زودتر برم. آهو گفت زود برگردم باید کمکش کنم رخت بشوریم. 

مادرش که چند قدم آن طرف‌تر از افسانه ایستاده بود لب باز کرد:

- کجا جیران؟ الان نریمان میاد. ببینه نیستی باز آشوب بپا می‌کنه.

- مگه کجا می‌خوام برم؟ خونه‌ی عمو حیدرم دیگه!

منتظر جواب مادر نماند و عقب‌گرد کرد. با قدم‌های بلند از خانه بیرون دوید و سمت افسانه آمد. دخترک پاتیل مسی را از زن‌عمویش ستاند و همراه جیران راه افتاد. همین که از درب چوبی خانه بیرون رفتند، نریمان مقابلشان ظاهر شد. قلب دخترک بنای تپیدن گرفت و آب دهانش را فرو برد. 

- س... سلام داداش.

نگاه اخم‌آلود نریمان از چشم‌های جیران عبور کرد و به افسانه دوخته شد که با لبخند ملیحی نگاهش می‌کرد.

- سلام پسرعمو، خداقوت. اومدم پی جیران تا بیاد یه کم کمکم کنه. 

نریمان اخم‌هایش را از هم باز کرد و به نرمی پاسخ داد:

- سلام... اشکالی نداره. بیاد.

جیران خوشحال از موافقت برادرش، دست افسانه را آهسته فشرد و همراه هم راهی شدند. ریز ریز می‌خندیدند و دوان دوان سمت خانه‌ی عمو حیدر می‌رفتند. کنار جوی آب رسیدند و هر دو ایستادند. جیران نفس‌زنان لب جوی نشست و مشتی از آب خنک و زلال به صورتش زد. نفسی تازه کرد و با لبخند نیم‌بندی گفت:

- نریمان به هوای تو گذاشت بیام افسانه! دلش گیره پیش تو.

افسانه با خستگی کنارش نشست و پاتیل را کناری گذاشت. پوست سفیدش از فرط گرما به سرخی می‌زد و عرق بر پیشانی‌اش نشسته بود. دستش را در آب فرو برد و با تأثر لب زد:

- نگو این حرف رو جیران! به گوش آهو برسه جیگرش آتیش می‌گیره. خیلی خاطر نریمان رو می‌خواد.

 نگاه کمند به جهانیار افتاد که پلک روی هم گذاشته و خوابش برده بود. کتاب را بست و کنار تخت گذاشت. آهسته پتو را روی برادرش کشید و پاورچین پاورچین از اتاق بیرون رفت. 

***

صدای جلز ولز روغن به گوش می‌رسید و تینا مشغول آشپزی بود. شمیم روی مبل نشسته و لپ‌تاپ مقابلش باز بود و تایپ می‌کرد. دخترک نگاهی گذرا به ساعت انداخت و با دیدن ساعت، متوجه شد زمان زیادی را بی‌وقفه تایپ کرده و غرق در فضای رمان جدیدش شده است. دست از کار کشید و با خستگی کش و قوسی به تنش داد. کتف‌ها، گردن و انگشت‌هایش درد می‌کرد و به مبل تکیه زد. پلک‌هایش را آرام روی هم گذاشت و با سرانگشتان کمی ماساژ داد. از جا برخاست و سمت آشپزخانه رفت تا با یک فنجان چای داغ، خستگی از تن در کند که صدای پچ‌پچ تینا و شاهرخ از آشپزخانه به گوش رسید. تینا با حرص غرولند می‌کرد:

- دیگه تا کی شاهرخ؟ هان؟ تا کی شمیم این‌جا باشه؟ آراد امروز می‌گفت من اتاق شخصی می‌خوام، عمه توو اتاق من چی می‌خواد؟ خب حق با بچه‌اس. دو تا اتاق که بیشتر نداریم. بیست و پنج سالش شده اونوقت خواستگار واسش میاد می‌گه من قصد ازدواج ندارم! هوف... آخرش همین سالی یکی دو تا خواستگار درست و حسابی هم واسش نمیاد تا ابد می‌مونه رو دستمون. 

شاهرخ با کلافگی گفت:

- باشه، باشه. اینقدر حرص نخور! خودم باهاش حرف می‌زنم و راضیش می‌کنم ازدواج کنه، خوبه؟! 

دخترک حجم سنگینی از غم را روی قلبش احساس می‌کرد و با چشم‌هایی به اشک نشسته روی پاشنه چرخید و از آشپزخانه فاصله گرفت. نگاهی به ساعت مچی‌اش انداخت و یاد قرارش با جهانیار افتاد. با نفسی عمیق، بغضش را مهار کرد و سمت اتاق رفت. 

آراد روی تخت نشسته و با تبلتش بازی می‌کرد. زیرچشمی عمه‌اش را نگاهی انداخت و همانطور که سرگرم بازی بود گفت:

- عمه... بختک خوبه یا بد؟

شمیم مانتو و شلوارش را از داخل کمد برداشت و پرسید:

- چطور؟

- مامانم تلفنی حرف می‌زد می‌گفت تو مثل بختک افتادی توو زندگی‌مون!

شمیم لب فشرد و با حرص گفت:

- می‌شه بری بیرون؟ می‌خوام لباس عوض کنم.

آراد نگاه تندی به شمیم انداخت و همانطور که از تخت پایین می‌آمد لب باز کرد:

- امیدوارم بد باشه، چون تو خیلی اذیتم می‌کنی. اه... مزاحم!

دوان دوان از اتاق بیرون رفت و شمیم با بغض و خشم لباس عوض می‌کرد. لب‌هایش را روی هم می‌فشرد تا اشک نریزد. دست‌هایش روی لباس‌ها مشت می‌شد و تند نفس می‌کشید. کوله‌اش را روی دوش انداخت تا از اتاق بیرون برود که با شاهرخ روبه‌رو شد.

- کجا؟

- با دوستام می‌رم بیرون، قرار گذاشتم.

شاهرخ پلک بر هم زد و به داخل اتاق اشاره کرد:

- بشین باهات حرف دارم، بعد می‌ری!

شمیم چشم چرخاند و با بیرون دادن نفسش گفت:

- حرفاتون رو اتفاقی شنیدم. می‌خوای بگی زودتر ازدواج کنم. 

شاهرخ سر فرود آورد و لب زد:

- می‌خوام بگم حداقل به خواستگارات فکر کن! نمی‌خوام به زور ازدواج کنی، اما به فکرش باش. 

دخترک بند کوله را در دست فشرد و قدمی جلو رفت. سر روی شانه خماند:

- داداش چرا نمی‌ذاری جدا زندگی کنم که این دردسرا هم نباشه؟! زن و بچه‌ات حق دارن، اضافی‌ام، اما منم نمی‌تونم، نمی‌خوام الان ازدواج کنم.

شاهرخ نگاهش را بالا گرفت و با تحکم گفت:

- چون من آبرو دارم. چون هزار و یک حرف درمیاد که خواهرم تنها زندگی کنه. مامان و بابا و شاهین به اندازه‌ی کافی چوب حراج زدن به حیثیت‌مون، تو دیگه اون ته‌مونده‌ی آبرو رو به باد فنا نده. 

- به خاطر حرف مردم بمونم و همه عذاب بکشیم؟

شاهرخ با اندک تعللی جواب داد:

- پسر فیاض آدم خوب و درستیه. اجازه می‌دم این هفته بیان خواستگاری. بهش فکر کن! 

منتظر جواب نماند و عقب‌گرد کرد. شمیم با درماندگی رفتن برادرش را نگاه کرد و حرفش دنگ دنگ در سرش صدا می‌داد:« اجازه می‌دم این هفته بیان خواستگاری، بهش فکر کن.»

بغضش را قورت داد و راه افتاد. از خانه بیرون زد و دست‌هایش تووی جیب جمع می‌شد و وزش باد پاییزی لرز به تنش می‌انداخت. تا سر کوچه را قدم زد و کنار خیابان ایستاد و تاکسی گرفت. روی صندلی عقب نشست و گوشی را از جیب بیرون کشید. نگاهی به عکس جهانیار انداخت و تلخندی روی لب نشاند. همین وقت از سال بود که اولین مرتبه جهانیار مقابلش ایستاد و با صدای بم و گرفته‌اش گفت:

- حضرت عباسی بیا این موش و گربه بازی رو تموم کنیم. جفتمون خوب می‌دونیم گلومون پیش هم گیره حالا هی قپی میایم که نه، مثلا از هم خوشمون نمیاد. الکی! ناهارِ هر پنجشنبه رو اومدی با رفیقات این‌جا خوردی، بیا این پنجشنبه رو ناهار دو نفری بخوریم. بدون لجبازی، بدون سنگ لای نون و ریحون گِلی! بدون کلکل و دعوا! 

با گونه‌هایی سرخ و تب‌دار، لبخند خجولش را بلعیده و پرسیده بود:

- حالا کی موش بود و کی گربه؟

صدای خنده‌ی سرخوش جهانیار دلش را لرزاند و... یک سال گذشت و حقیقت پنهان زندگی‌اش را نشد به جهانیار بگوید که نشد! هر بار، سر هر قرار، با گذشتن هر روز بیشتر دل باخت و بیشتر ترسید ازگفتن حقیقت! 

- رسیدیم خانوم.

 با صدای راننده از عالم فکر و خیال بیرون آمد و نگاهی به اطراف انداخت. کرایه را حساب کرد و پیاده شد. سمت پارک قدم برداشت که صدای بوق ماشین، توجه‌اش را جلب کرد. جهانیار پشت فرمان نشسته و چراغ می‌زد. لبخند نیم‌بندی روی لبش نشست و سمت ماشین رفت. در جلو را باز کرد و نشست. 

- علیک سلام خانوم بدقول! رو نیمکت نشسته بودم که تا الان قندیل بسته بودم نوکرتم. چه دیر اومدی.

- سلام، ببخشید. توو خونه یه کم کار پیش اومد، نشد زودتر بیام.

 نگاه جهانیار روی صورت دخترک چرخید و لب زد:

- نبینم غمگین باشی خانومی؟ چته؟ میزون نیستی!

نگاه محزونش را دزدید و سر به زیر گفت:

- چیزی نیست، یه کمی سردردم.

قطره اشکی سرتق آخر راهش را روی گونه باز کرد و بیرون چکید. جهانیار یک دستش را روی فرمان گذاشت و سمت دخترک مایل شد. دستش آهسته جلو رفت و یک سانتی صورت او رسیده بود که شمیم سرش را عقب برد و صاف نشست. معترضانه نالید:

- جها... ن!

- دِ قربونت برم، اینجوری بغض می‌کنی میشینی کنارم بعد میگی دستم نزنم بهت؟! خو دل بی‌صاحاب من که تیکه پاره شد تو اینجوری اشک می‌ریزی. میگم چته؟ 

شمیم ناخنش را کف دست می‌فشرد و قلبش چهارنعل توی سینه می‌تپید. مرگ یک بار و شیون یک بار! باید حقیقت را می‌گفت و خودش را خلاص می‌کرد از این همه دل‌مشغولی. تته پته‌کنان گفت:

- م... من... من یه چیزایی رو بهت نگفتم. یعنی... نشد که بگم!

دل جهانیار آشوب شد و نگران پرسید:

- چی‌و نگفتی؟ 

نگاهش را بالا گرفت و به چهره‌ی دلنشین، جذاب و در عین حال نگران جهانیار خیره ماند. شیفته‌ی اخم همیشگی بین ابروهایش بود و ابهت نگاهش، دلباخته‌ی چهره‌ی به ظاهر مغرور و صدای زمختش! گوشت تنش آب می‌شد از تصور اینکه جهانیار را روزی بخواهد فراموش کند، یا ببیند سهم دیگریست. از اینکه...

حتی تصورش هم ته دلش را خالی می‌کرد. پلک بر هم فشرد و اشک‌هایش شدت گرفت. تمام توانش را جمع کرد و لب باز کرد:

- من... پدر و مادرم فوت نشدن! 

ابروهای جهانیار بالا پرید و ناباور خیره‌اش ماند. با اندک تعللی پچ زد:

- دروغ گفتی بهم شمیم؟! 

شمیم بند دلش پاره شد و دستپاچه جلوتر نشست. صورتش را نزدیک برد و با نگاه خیس از اشک گفت:

- به خدا جهان نمی‌خواستم اینجوری بشه! بار اول که حرف از خانواده‌ام شد من گفتم با داداشم زندگی می‌کنم، تو گفتی پدر و مادرت چی شدن؟! من بغض کردم و مونده بودم چجوری بهت بگم که تو یهو گفتی خدابیامرزتشون! تو گفتی و منم لال شدم. منم نتونستم واقعیت رو بگم. هر بار که دیدمت، که صداتو شنیدم، که پیاماتو خوندم خواستم بگم اما هربار بیشتر دلم رفت واست، بیشتر ترسیدم اگه بگم باهام نمونی. اینقدر امروز و فردا کردم تا یه سال گذشت. جهان به جون خودم... 

با تشر جهانیار حرف در دهانش ماسید.

- قسم نخور جون خودت رو!

شمیم هق زد و جهانیار تکیه‌اش را به صندلی داد. دخترک با تأنی و میان گریه گفت:

- مامان بابام از هم جدا شدن جهان... مامانم یهو بعد از سه تا بچه، هوای عاشقی زد به سرش و پاشو کرد توو یه کفش که طلاق می‌خواد. 

نفس گرفت و با سرانگشتان اشک‌هایش را پاک کرد. نیم‌نگاهی به جهانیار انداخت که بداخم و عصبی نگاهش را به روبه‌رو دوخته بود و سوک لب زیر دندان می‌فشرد. 

- قید مادرم رو زدم و بابامم ازدواج کرد. یه مدت خونه‌ی بابام بودم تا اینکه زنش بچه‌دار شد و به بابام گفت شمیم باید از این‌جا بره. منم...

- بسه... هیچی نگو شمیم! دیگه نمی‌خوام بشنُفم. 

قلبش میان سینه مچاله شد و ملتمسانه لب زد:

- جهان به خدا بهت دروغ نگفتم. فقط ترسیدم... ترسیدم جهان... 

جهانیار آب دهانش را قورت داد و سیب گلویش بالا و پایین رفت. دستش روی فرمان مشت شد و صدای خش‌دارش بلند شد:

- فکر می‌کردم باهام عینهو آینه صاف و شفافی، فکر کردم عین کف دستم بلدتم. نگو هیچی ازت نمی‌دونستم... نمی‌دونستم و می‌خواستم به مادرم بگم آستین بزنه بالا و پا پیش بذاره واسم! خوب شد هنوز حرفی نزدم، ازت چیزی نگفتم. که بعد مادرم منت نذاره بگه دختری که اینقدر بلدش بودی...

حرفش را قورت داد و شمیم آهسته زمزمه کرد:

- منو ببخش جهان!

جهانیار بی‌حرف سوئیچ را چرخاند و ماشین را روشن کرد. دل دخترک چنگ واچنگ می‌شد و اشک امانش را بریده بود. 

- بسه دیگه آبغوره نگیر دختر! شرایطت چیزی رو عوض نکرده. هنوزم خاطرخواتم فقط... فقط همچی بگی نگی دلخور شدم از پنهون‌کاریت. 

اخمش را کنار زد و با لبخند ملایمی گفت:

- کجا بریم؟ آش رشته می‌خوری یا لبو؟ 

 شمیم بی‌حرف نگاهش می‌کرد و جهانیار حین رانندگی نیم نگاهی انداخت و لبخندش کش آمد:

- اونجوری نگام نکن‌آ! یهو دیدی کشیدم کنار و زدم زیر قول و قرارمون.

دخترک بی‌توجه به لبخند شیطنت‌آمیز جهانیار پرسید:

- واقعا بخشیدیم جهان؟ ‌برات مهم نیست پدر و مادرم از هم جدا شدن؟ که هر کدوم زندگی جداگونه دارن؟

- گفتم که... دلخورم. بی‌خیالم نمی‌شم باید واسم جبران کنی، از دلم درآری! پدر و مادرت هم...

مکث کوتاهی کرد و با تأثر گفت:

- برای من مهم نیست، اما مادرم... بعید می‌دونم مشکلی نداشته باشه!

شمیم سر به زیر انداخت و محزون لب زد:

- می‌دونم، همون روز که گفتی مادرم به وفاداری خیلی اهمیت می‌ده و بعد فوت پدرت ازدواج نکرده شستم خبردار شد که این قضیه سنگ جلو پامون میندازه!

- خیالی نیست، راضیش می‌کنم. تو غصه نخور!

***

ساعت از دوازده شب گذشته و خانه غرق در سکوت بود. کمند کتاب درسی‌اش را بست و با خستگی کش و قوسی به تنش داد. صدای ماشین جهانیار از حیاط به گوش رسید. از جا برخاست و به آهستگی اتاق را ترک کرد. 

جهانیار وارد خانه شده بود و کتش را از تن درمی‌آورد که نگاهش به کمند افتاد:

- بیداری هنوز فسقلی؟! 

دخترک آهسته پچ زد:

- درس می‌خوندم، فردا امتحان دارم.

جهانیار سمت اتاقش رفت و کمند دنبالش قدم برداشت. پشت در اتاق که رسید، اخم ظریفی بین ابروهایش نشاند و پرسید:

- تو کجا؟

- نمی‌خوای بقیه‌ی رمان رو واست بخونم؟

لبخند ملایمی روی لب جهانیار نشست و سر کج کرد:

- نخیر... خسته‌ام. می‌خوام بخوابم. توام فردا امتحان داری، برو بخواب دختر.

کمند لب به خنده‌ای شیرین باز کرد و گفت:

- باشه، اما ماجراش خیلی جالب شد. عصر آقابزرگ دلش گرفته بود، واسش خوندم خیلی خوشش اومد. 

جهانیار ابرو در هم تنید و لب گزید. در اتاق را باز کرد و با دست دیگر مچ ظریف دخترک را گرفت و به دنبال خود داخل اتاق کشاند. در را که بست، فورا رو به کمند عتاب کرد:

- صبرکن ببینم... نگفتی که من کتاب رو خریدم یا با نویسنده‌اش در ارتباطم؟!

کمند ابرو بالا پراند و لب برچید:

- نه والا... مگه من فضول و خبرچینم؟ یه بیست سی صفحه خوندم، خوشش اومد گفت هرروز وقت داشتی بیا واسم بخون، منم گفتم چشم! کتابم گذاشتم رو تختت.

جهانیار آب دهانش را فرو برد و با تأیید سر جنباند. 

- خوبه... شب بخیر.

کمند لبخند ملیحی زد و روی پنجه بلند شد. گونه‌ی برادرش را بوسید و شب بخیر گفت. 

- برو دختر لوس نشو!

با رفتن کمند، جهانیار در را بست و روی تخت دراز کشید. یاد شمیم افتاد و تک تک لحظاتی که امروز کنار هم گذراندند. دست دراز کرد و کتاب را برداشت. هیچوقت علاقه‌ای به خواندن کتاب نداشت، اما کتابی که نوشته‌ی شمیم بود برایش فرق داشت. خط به خط کتاب را با عشق می‌خواند و برایش جذاب بود. کتاب را ورق زد و ادامه‌ی داستان را خواند:

 نریمان بر مخده نشسته بود و مادرش استکان چای را مقابلش گذاشت. با پر روسری عرق خستگی از جبین برداشت و مقابلش نشست. نگاهش روی سر و صورت نریمان چرخید و سری جنباند:

- تا کی می‌خوای عذب بمونی نریمان؟ باید الان بچه می‌داشتی. آخر من می‌میرم و تو رو توو رخت دامادی نمی‌بینم.

نریمان استکان کوچک چای را میان دست درشت و زمختش بالا برد و قلوپی از چای داغ و تازه‌دم خورد. استکان را از لب‌ها فاصله داد و زبان روی لب کشید:

- باز ما رو دیدی یاد عروس افتادی؟ افسانه رو بهم بدن... همین امشب داماد می‌شم. وقتی عمو پاشو توو یه کفش کرده که اول آهو عروس بشه، بعد افسانه... اونوقت تقصیر من چیه؟ می‌تونی عمو رو راضی کنی؟ بسم‌الله... نمی‌تونی! پس دندون رو جیگر بذار تا وقتش برسه.

مادر با حسرت آهی کشید و زیر لب زمزمه کرد:

- چه می‌دونم... این از تو، اون از جیران... نه تو ازدواج می‌کنی و نه اون چشم سفید! دل‌نگرانم سر روی زمین بذارم، تکلیف شما دو تا چی می‌شه؟

نریمان با کلافگی سر تکان داد و صدای کلفتش را بالا برد:

- ای بابا... ایشالا که صد سال دیگه سایه‌ات بالا سرمونه، از الان روضه نخون تو رو به خدا. اون خیره سر چشم سفید رو هم من آخر شوهر می‌دم، مگه به حرف خودشه؟ خیزران دو تا بچه داره، سومیش توو راهه، اونوقت این...

در با صدای قیز قیزی باز شد و جیران وارد خانه شد. نریمان نگاهش را بالا گرفت و ابروهایش به هم نزدیک شد:

- چه زود اومدی؟ مگه نگفتی برم کمک افسانه؟

جیران شانه‌ای بالا انداخت و سر کج کرد:

- عمو اومد خونه؛ اوقاتش تلخ بود گفتم اونجا نمونم بهتره! 

- اوقاتش چرا تلخ باشه؟

جیران لب زیر دندان کشید و سرانگشتانش را به هم می‌فشرد. با تأنی جواب داد:

- چی بگم والا... انگاری آهو خواستگار داره ولی دلش رضا نیست. 

گلنسا مادرشان سری جنباند و کنجکاو پرسید:

- خواستگارش کی هست؟ چرا راضی نیست؟!

جیران پر روسری را میان انگشت‌ها به بازی گرفته بود و گفت:

- خواستگارش از ده بالاییِ... از آشناهای کدخدا! راضی نیست چون...

حرفش ناتمام ماند و مردد بود در گفتن ادامه‌ی حرف. نریمان پرسشگر نگاهش کرد:

- چون چی؟! 

جیران که خودش در آتش عشق و دوری می‌سوخت؛ با حسی از همدردی و دلسوزی به آهو، نگاهش را به نریمان داد و لب گشود:

- چون دلش پیش توئه نریمان! 

نگاه نریمان ثابت ماند و دستش را به زانو تکیه داده بود و استکان را میان دست می‌چرخاند. صورتش سرخ شده بود و از جا برخاست. سمت در می‌رفت و زیر لب گفت:

- اشتباه می‌کنه، بهش بگو لگد به بختش نزنه. خواستگارش اگر آدم حسابیه جواب بده.

از خانه بیرون رفت و نگاه جیران دنبالش کشیده شد، با خود پچ زد:

- بیچاره آهو... بیچاره! 

دلش گرفت. سمت اتاق رفت و سراغ آن سنگ زیبایی که برایش نشان عشق بود. آرامشش می‌داد این سنگ، بوی دست‌های اردشیر را می‌داد انگار، عطر تنش را! 

کتاب روی سینه‌ی جهانیار باز مانده و به خواب رفته بود...

 چشم که باز کرد، روز،برآمده و آفتاب تا وسط اتاق کشیده شده بود. سر و گردن جنباند و دست‌هایش را همراه خمیازه‌ای بلند بالا به دو طرف کشید. نگاهش به کتاب افتاد که روی پاتختی بود و پتویی که رویش کشیده شده بود. با همان لباس‌های بیرون خوابش برده بود، اما جوراب به پا نداشت. با رخوت از جا برخاست و دستی پشت گردن کشید. از اتاق بیرون رفت و نگاهش به کمند و مادرش افتاد که کتار هم نشسته بودند و بگو مگو داشتند. نگاه کمند که به جهانیار افتاد رو به مادرش گفت:

- ایناهاش... خودش بیدار شد. از خودش بپرس! 

بلافاصله از جا برخاست و سمت اتاقش می‌رفت که جهانیار ابرو در هم گره زد و پرسید:

- چی شده؟ چه خبره؟

کمند نیمه‌ی راه ایستاد و با غیظ گفت:

- هیچی... گیر داده قضیه‌ی اون کتاب چیه؟ میگه جهان کتاب‌خون نبود، چی شده که شب با کتاب خوابش میبره؟

 جهانیار پلک بر هم گذاشت و نفسش را بیرون داد. 

- صبحونه بخورم با هم حرف می‌زنیم مامان.

سری به طرفین تکان داد و سمت توالت رفت. طیبه از جا برخاست و سمت آشپزخانه رفت. تا آمدن جهانیار، میز صبحانه را برایش آماده کرد. لحظه‌ای بعد، جهانیار برگشت و روی صندلی نشست. قلوپی از چای نخورده بود که مادرش صندلی را عقب کشید و نشست.

- خب... منتظرم. 

استکان را روی میز گذاشت و با کلافگی سر جنباند.

- گفتم بذار صبحونه بخورم، بعد! فرار که نمی‌کنم قربونت برم.

- فرار نمی‌کنی، اما فکر می‌کنی که چه دروغ گنده‌ای تحویلم بدی! پس زودتر بگو!

جهانیار پوفی کشید و زیر لب زمزمه کرد:

- لا اله الا الله... گیر سه پیچ دادی‌آ مادرِ من!‌ چه دروغی بگم آخه؟ 

طیبه لحنش دلخور و گلایه‌مند بود:

- اول کتاب دیدم نوشته بود تقدیم به جهانیار شکوهی! اسم دختره هم شمیم بود. من که همیشه گفتم دوست دارم ازدواج کنی، سر و سامون بگیری چرا ازم پنهون می‌کنی خب؟ اگه دختره خوبه بگو واست آستین بالا بزنم، اگه خوب نیست، غلط می‌کنی دور و برش می‌پلکی! 

جهانیار نمکین خندید و توک زبان را روی لب‌ها کشید. 

- دختر خوبیه قربونت برم. نگفتم بهت چون دو دل بودم. دو دلم که با این همه گرفتاری و مسئولیت از عهده‌اش بر میام یا نه؟! خواهرا و برادرم هیچکدوم سر و سامون نگرفتن، آقابزرگ مراقبت می‌خواد، شما...

حرفش را با نفسی سنگین، ناتمام گذاشت و طیبه با تأثر لب زد:

- منم که سر بارتم، آره؟

جهانیار ابرو بالا پراند:

- عه! این چه حرفیه؟ شما تاج سرمی. تا عمر دارم نوکریت رو می‌کنم. زن بخوام بگیرم، شرط اولم اینه با خودمون زندگی کنه. 

لبخند ملایمی بر لب‌های طیبه نشست و پرسید:

- حالا از این شمیم خانومت بگو. چند وقته می‌شناسیش؟

جهانیار سر به زیر با لبخند کجی جواب داد:

- یک سال می‌گذره. پنجشنبه‌ها با رفیقاش میومد کبابی. اون رمانم خودش نوشته... نویسنده‌اس. البته اولین کتابشه چاپ شده. 

طیبه لب به ملامت باز کرد:

- یک سال باهات دوست بوده؟ بهش اعتماد داری جهان؟ به نجابتش؟

جهانیار با سر انگشت، کنج سبیلش را خاراند و لب زد:

- بچه که نیستم نوکرتم. به راحتی که باهام دوست نشد؛ بعدشم تا حالا نذاشته انگشتم بهش بخوره. همیشه هم جاهای شلوغ باهام قرار گذاشته. خاطرم ازش جمعِ! 

- خانواده‌اش. از اونا هم می‌دونی؟ آدم حسابی‌ان؟ پولدار نه‌آ! ما خودمونم همچین زندگی مرفه‌ای نداریم. منظورم اصل و نسب و آبرو و... 

جهانیار سکوت کرد و با اندک تعللی جواب داد:

- پدرش معلم بازنشسته‌اس، مادرش هم خیاط. البته خیلی سال پیش از هم جدا شدن و هر کدوم زندگی جداگونه دارن. شمیم با برادرش زندگی می‌کنه.

 طیبه ابرو در هم کشید و پرسید:

- چرا جدا شدن؟

- نمی‌دونم... خب لابد نخواستن همو دیگه! حالا به هر دلیلی. 

طیبه لحظه‌ای سکوت کرد و ابروهایش بیشتر در هم گره خورد. سوک لب زیر دندان می‌جوید و فشرده شدن ناخن‌ها به کف دست، نشان از نارضایتی‌اش داشت و حرص و جوشی که به دلش افتاده است. پیاپی پلک زد و سعی داشت لحنش آرام باشد اما ته مایه‌ی صدایش خشم و تندی داشت:

- من برای تو آرزوها دارم جهانیار... تو بعد از این همه سختی که توو زندگیت کشیدی دیگه حالا حقته یه زن و زندگی خوب و آرامش داشته باشی. از قدیم گفتن مادر رو ببین، دختر رو بگیر. الگوی این دختر کیه؟ یه مادر که بچه‌هاشو ول کرده رفته سراغ خوشی خودش. این دخترم توو زندگی تقی به توقی بخوره، چادر چاقچور می‌کنه می‌ره. من نمی‌دونم مشکل پدر و مادرش چی بوده، اما می‌دونم یه مادر اگه کارد هم به استخونش برسه نباید بچه‌هاشو ول کنه بره. 

جهانیار لب‌هایش را یک سمت جمع کرده و دندان روی هم می‌سایید.

- مادرِ گلم، تاج سرم... شمیم رو چه به مادرش؟ مادرش طلاق گرفته، دلیل نمی‌شه که پشت در پشت طلاق بگیرن! اتفاقا بچه‌ی طلاق، قدر زندگی رو بیشتر می‌دونه چون سختی کشیده خودش!

طیبه از جا برخاست و حینی که از آشپزخانه بیرون می‌رفت، لب به تندی باز کرد:

- اگر من مادرتم، اگر رضایت من برات مهمه، من راضی نیستم. این دختر، زن زندگی نیست. دخترایی که سر سفره‌ی مادر و پدر بزرگ میشن آخر می‌بینی تو زرد از آب در میان، دیگه وای به حال دختری که خونه‌ی این و اون بزرگ شده.

جهانیار چشم درشت کرد و رنگش به سرخی می‌زد، عتاب کرد:

- این و اون؟ دارم می‌گم خونه‌ی برادرش بوده! یه جوری ازش حرف می‌زنید انگار زیر بته عمل اومده!

مادر روی پاشنه چرخید و تشر زد:

- داداشش خبر داره یه سال با تو در ارتباط بوده؟ پس ببین که حواسش به خواهرش نبوده و نیست. 

انگشت اشاره‌اش را بالا گرفت و تکان داد، با تحکم ادامه داد:

- آبرو و اعتبار برای من حرف اول رو می‌زنه جهان! از من که توو جوونی بیوه شدم و برای حفظ آبرو، ازدواج نکردم، که دارم هنوز بعد از این همه سال پدرشوهرم رو تر و خشک می‌کنم و به خانواده‌ی شوهرم پشت نکردم، انتظار نداشته باش با خانواده‌ای وصلت کنم که خوشی و هوس دنیا براشون حرف اول رو می‌زنه! طلاق خط قرمز منه جهان... خلاص!

بی‌درنگ از آشپزخانه بیرون رفت و جهانیار غضبناک لب روی هم فشرد و استکان چای سرد شده‌اش را به زمین کوبید. صدای شکستن استکان بلند شد و غرید:

- اه... لعنت به این زندگی! 

با غیظ از جا برخاست و صندلی را به عقب هل داد. از آشپزخانه بیرون رفت که نگاه بهت‌زده‌ی کامیار و کمند را دید. هر دو کنار دیوار ایستاده و با حیرانی تماشاگر بحث بودند. بی‌توجه به آن‌ها سمت در رفت و وارد حیاط شد. 

کمند آب دهانش را قورت داد و لب زد: