رمان جایی میان آغوشت

بسم‌الله الرحمن الرحیم
زلفت هزار دل به یکی تار مو ببست
راه هزار چاره گر از چار سو ببست
تا عاشقان به بوی نسیمش دهند جان
بگشود نافه ای و در آرزو ببست
شیدا از آن شدم که نگارم چو ماه نو
ابرو نمود و جلوه گری کرد و رو ببست
حضرت حافظ
◾️◾️◾️◾️◾️◾️
بغض نفس گیرم حتی از سرمای سخت آبان ماه هم بدتر بود.
دست لرزانش که بالا آمد، گویی به سمتش پرواز کردم.
_ ش… شیدا…
یخ کرده بود؛ انگار این روزها هیچ خونی در رگهایش جریان نداشت. با دستی که دیگر جانی در آن نبود، دستش را فشردم.
_ جانم… جانم دورت بگردم، بگو…
صورتش برای گفتن حتی یک کلمه ی ساده هم جمع میشد. لرزش چانه ام را پنهان کردم و دردی را که گلویم را به وحشت انداخته بود، قورت دادم.
پلک روی هم فشرد، دندان بر هم سایید.
_ من… من طلوع… طلوع خورشید فردا رو نمیبینم…
چنگی بر جانم افتاد. یخ کردم…
یا شاید آتشی که درونم بود، شعله ورتر شد.
نمیدانم چه بود… این حس چه بود؟
چشم هایش… این چشم ها دیگر چشم های دو روز قبل نبودند.
باید زجه میزدم…
باید اشک میریختم…
پس چرا این آتش درونم مرا نمیکشت؟
دست بی جانش آرام روی صورتم نشست.
_ ن… نباید بشکنی…
اما همین دو کلمه کافی بود تا سیل درونم طغیان کند. اشک ها جاری شدند؛ اشک هایی که حتی توان افتادن روی گونه هایم را نداشتند.
سرم را روی ملحفه ی سفیدی گذاشتم که دستش چنگ زنان آن را نگه داشته بود.
_ نگام کن… سرت رو… سرت رو بلند کن…
جانی در سینه ام پرپر میزد و تمنا میکرد درست همین لحظه پر بکشد و از این دردِ غیرقابل تحمل رها شود.
سر بلند کردم، اما تصویرش از لابه لای اشک ها فقط نمایی مبهم بود.
دست روی گلویم گذاشتم و با صدایی که بیشتر ناله بود تا صدا، زمزمه کردم:
_ نمیتونم… نمیتونم… من نمیتونم جلوی اون آدما بایستم… تو رو خدا… تو رو خدا بسه دیگه… بلند شو… تو نباید مغلوب این درد بشی…
چشم های بی فروغش را محکم بست.
_ خوب… خوب گوش بده… دیگه… دیگه از نظر من اون عقد… اون عقد باطله… اول… اول طلاق میگیری و بعد…
سرفه هایش شدیدتر از ثانیه های قبل شد.
کلامش در دهان تلخ ماند و ملحفه ی سفید دوباره و هزارباره پر شد از لکه های خونی که دیگر قرمز هم نبودند؛ به سیاهی میزدند.
وجودم پر از زهر شد. خواستم به سمت در بدوم که با آخرین توان، دستم را گرفت.
_ ن… نرو…
زجه کشان برگشتم سمتش و هق زدم:
_ باید دکتر بیاد بالای سرت دوباره… حق نداری تنهام بذاری…
چشم هایش دیگر حتی توان باز شدن نداشتند.
از حنجره اش جز نایی بی جان بیرون نمی آمد.
_ همه رو… همه رو پس بگیر… نذار… نذار این لجن زار اسمم رو… اسمم رو لکه دار کنه…
من رو… من رو ببخش دخترم… ببخش که با… باعث شدم… اون… اون آدم بیاد… بیاد تو زندگیت… من رو… من رو ببخش…
دویدم…
وقتی خون از دهانش بیرون زد، دویدم…
دویدم، اما به سمت کجا؟
به سمت دکترهایی که خودشان گفته بودند همین روزها رفتنی ست…
که همین روزها بی کس تر از قبل میشوم…
که من میمانم و دنیایی که برایم کثیف تر از همیشه است…
دویدم…
اما صدای بوق ممتد دستگاهی که از اتاق شنیده میشد، همه چیز را سیاه تر کرد.
و کسی کنار گوشم زمزمه کرد:
" تو میمانی و دیوهایی که زندگی ات را به اینجا کشاندند… تو میمانی و حقی که بر گردنت ماند…
تو میمانی و جنگ با تمام کسانی که با لبخند، خنجر به دست روبه رویت ایستاده اند و برای تکه تکه شدنت شرط بسته اند…"
و میان تمام بغضهای نفس گیرم، دخترکی مظلومانه گوشه ی پیراهنم را کشید، نگاهم کرد و پرسید:
«زندگی… مگر دیگر روی خوش هم دارد؟»
افتادم… افتادم روی زمینی که حالا جسم بابا را در دلش آرام میکرد
و دیگر کسی نبود که روح مرا به زندگی ام برگرداند…
◾️◾️◾️◾️◾️◾️
آرام انگشت روی شیشه ی بخارگرفته کشیدم.
رد انگشتم قطره شد و با شتاب تا انتهای پنجره پایین آمد در دلم به خودم خندیدم و گفتم
" حتی این پنجره هم گریه میکند، اما تو… تو حتی اشک ریختن را هم فراموش کرده ای."
_ خانم اجازه! من همه برگه م رو نوشتم.
میتونم برم بیرون؟
با صدایش، تمام افکارم درست مثل همان قطره فرو ریختند و از ذهن خسته ام دور شدند.
نفس بلندی کشیدم و پشت میز نشستم.
_ برگه‌ات رو بیار بده به من، مائده.
داره برف میاد، فعلاً نمیتونی بری توی حیاط.
بقیه ی بچه ها هم اگر برگه هاشون رو کامل کردید، بیارید بدید به من تا زنگ بخوره.
سروصدا هم نکنید تا دوستاتون امتحانشون رو خوب بدن.
برگه ها یکی یکی روی میز پر میشدند، اما صدای پچ پچ ها لحظه ای کم نمیشد.
دلم میخواست تمنا کنم که ساکت شوند، اما چرا این بیچاره ها باید تقاص بی حوصلگی های من را پس میدادند؟
بی آنکه حتی در مقابل تقلب هایشان واکنش نشان دهم، چشم دوختم به پنجره و برفی که دی ماه را سفیدپوش کرده بود.
به خودم آمدم؛ میز پر از برگه بود و نیمکت ها آرام آرام خالی میشدند.
آخرین برگه که روی میز نشست، صدای زنگ هم بلند شد و مدرسه در همهمه ی خروج دانش آموزان فرو رفت.
صدای قدم هایم روی برف خشک، صدای تمنا بود… صدای کسی که می گفت
«زندگی کردن را دیگر فراموش کرده ای!»
میان برف و سرمای زمستان، انگار بیشتر از هر کسی، از درون و بیرون یخ زده بودم.
حتی قُمری های بغ کرده روی پرچین دیوار، آغوشی داشتند تا تکیه کنند، اما من…
یقه ی پالتویم را بیشتر بالا کشیدم و شالگردنم را محکم تر دور گردنم انداختم.
چشم از سفیدی برف کندم و نگاهم را به روبه رو انداختم؛ حتی برای یک بار هم خودش زحمت نمیداد که از ماشین پیاده شود و فکر کند روی این برف لغزنده چگونه عرض خیابان را طی کند…
هنوز دوستش داشتم؟ نمیدانم…
ماشین ها یکی در میان زنجیر چرخ داشتند و اگر مراقب نبودی، جسمت لا به لای برف مدفون میشد.
آرام نگاهی به چپ و راستم انداختم و با دقت مسیر را طی کردم