رمان بهای نبودنت به قلم اقلیما نائینی

- نظرت درمورد اینکه بیای خونم چیه؟

گیلاس نوشیدنیاش را در دست جابهجا کرد و سرخوشانه خندید.

احساس رخوت میان سلولهایش جستن کرده بود و نوک انگشتهایش را حس نمیکرد.

نگاه مرد چنان نافذ بود که گمان میکرد مستقیم به روحش زل زده.

نگاهش را به چشمان مشکی او دوخت. برق چشمانش به رعد و برق میماند، مستقیم به او اثابت کرد و لرزی در تنش انداخت.

آب دهانش را قورت داد و سعی کرد بر لرز صدایش واقف شود.

- نظرم... منفیه!

برقی از سرخوشی و شیطنت میان نگاه مرد نینی زد.

- خیلی خب، خونه نه. نظرت راجعبه یکی از اتاقهای بالا چیه؟

ریز خندید. سبک سر شده بود و نمیتوانست به درستی حرفهای مرد را تحلیل کند. تنها لحن ادا کردن کلماتش او را به خنده میانداخت.

نوک انگشتانش را روی پیشانیاش کشید و چتریهای کوتاهش را از جلوی چشمانش کنار زد.

- من یه خانم تنها...م. تو که از یه خانم تنها... سواستفاده نمیکنی؟

لبخند ملیحی بر چهرهی مرد نقش بست و چال گونهای که مهرو را به شدت وسوسه میکرد انگشتش را درو آن فرو کند، هویدا شد.

سرش را کمی خم کرد و لیوان نوشیدنیاش را کمی بالا آورد:

- من همچین جسارتی نمیکنم.

مهرو هم لیوان نوشیدنیاش را بالا آورد اما نه به قصد احترام، با هدف نوشیدن چند جرعه باقی مانده ته لیوان.

سرش لحظهای گیج رفت و کانتر و محتویات رویش دورانی چرخیدند.

چشمهایش را محکم بهم فشرد و دستش را به صندلی پایه بلندی که رویش نشسته بود گرفت.

- انگار حالتون خوب نیست.

صدای مرد دیگر روی نروش رفته بود. میخواست پرخاشگری کند اما همچنان همه چیز را چرخان میدید.

آب دهانش را فرو فرستاد و از طعم تلخ دهانش چهره درهم کشید.

لیوان را روی میز کوبید و خیره به پسرک جوان که آن سمت کانتر برای پذیرایی ایستاده بود گفت:

- پرش کن.

پسر بطری سرمهای با نوشتههای طلایی انگلیسی را بالا برد و لیوان را تا وسط پر کرد.

نگاهش را مستقیم به مردی که کنارش نشسته بود انداخت:

- حالم خوبه، داشتید م... میگفتید!

مرد سرش را کمی بالا گرفت و نگاهش را میان دو چشم مهرو گرداند. نگاهش چنان برنده بود که مهرو موجب شد چندباری پلک بزند.

تنش گرم شده بود.

- جسور و بیپروا... دقیقا همون چیزی که دوست دارم!

گستاخی مرد اخم در چهرهاش نشاند. هنوز آنقدر هوش و حواس برایش مانده بود که بداند هدف او از این چرب زبانیها چه بود.

بیتوجه به سمت لیوانش بازگشت و انتهای باریک آن را میان دست گرفت.

پیش از آن که لیوان را به سمت دهانش ببرد، صدای مهین حواسش را پرت کرد:

- خانم... خانم جان!

لیوان را پایین آورد و سرش را به سمت او چرخاند. با دیدنش، سرخوشانه خندید.

- مهین وا... واقعا واسه این... جمع وص... وصله ناجوری!

سکسهای که گریبانش را گرفته بود میان کلماتش وقفه میانداخت.

مهین با تشویش و نگرانی یک دور نگاهش را میان جمع چرخاند.

واقعا هم وصلهی ناجور آن جمع بود!

او با آن روسری تا روی پیشانی کشیده شده و لباسهای معمولی و حتی شاید هم کهنه کجا، آن جمع فاخر و دختر و پسرهای جوان با لباسهای عیانی کجا!

مهین با اضطراب روسریاش را جلوتر کشید و تصنعی موهایی که همین الان هم از دید پنهان بودند را زیر روسری سر داد.

- خانم جان بیا بریم، آقا میاد خونه میبینه نیستی شر میشه!

مهرو خندید و سرش را کمی عقب گرفت. قطرات اشک ناشی از خنده از گوشهی چشمش جاری شدند و جایی کنار گوشش، میان موهایش محو شدند.

- آقای ش... شما مگه خون...ه هم میاد؟

مهین بیخیال پوست لبش شد و دستش را بند بازوی مهرو کرد.

- خانم توروخدا پاشو... قرار شد فقط یک ساعت بیای حال و هوات عوض شه. بیاد ببینه نیستی هممون و تنبیه میکنه، شما رو بدتر از ما.

مهرو نفسش را پوف مانند بیرون فرستاد.

دستی به پیشانی عرق کردهاش کشید و به شوخی گفت: هرچی زده بود... بودم و پ... پروندی مهین.

کلافه نفسش را حبس کرد بلکه بر سکسه فائق آید.

مهین در شرایطی نبود که به مزاح بیمزهی او بخندد یا حتی لبخند بزند.

زیر بغل او را گرفت و سعی کرد بلندش کند.

صدای مرد توجه هردویشان را جلب کرد:

- مشکلی پیش اومده؟

مهرو خیره به او خندید و آرام به مهین گفت:

- ف... فکر کنم میخواد شاهزاده سوار... بر اس... اسب سفیدم شه.

مهین از ترس آن که مرد مزاح تمسخرآمیز او را شنیده باشد، روبه پس افتادن بود.

آخر او را چه به این جمع و این انسانها.

آرام و محجوب پاسخ داد:

- نخیر آقا، به مهمونیتون برسید.

هردو بازوی مهروی سست و حیران را گرفت و روبه او نالید:

- خانم بیایید بریم، آقا اگه بیاد خونه شما رو نبینه هممون و به خاک سیاه میشونه.

مهرو دقیق نمیدانست او در مورد چه صحبت میکند.

چشمهایش میسوخت و بازوهایش گزگز میکرد.

سری تکان داد و پیش از رفتن، دست برد و باقی مانده نوشیدنی را هم سر کشید.

مهین بیشتر درگیر اضطراب رسیدن به خانه بود تا تذکر دادن به مهرو.

بازوی او را به سمت در کشید و همزمان مانتویی که همراهش آورده بود را تن مهرو کرد.

از سالن بزرگ و بعد هم راهرو گذشتند. تمام حواس مهین معطوف آن بود که در مسیر به دختران و پسران جوانی که مشغول خوشگذرانی بودند، برخورد نکنند و بدون کوچکترین مشکلی گورشان را از آن خانه کذایی گم کنند.

مهین در نیمه باز را هل داد و کمک کرد مهرو کفشهایش را بپوشد.

مهرو خیره به سنگفرشهای حیاط، عطسهای زد.

هنگام آمدن چندان به فضای حیاط توجه نکرده بود و الان همه چیز با کیفیت فول اچ دی برایش نمایان بود.

درختهای سیب سرتاسر حیاط شکوفه زده و زمین پر از شکوفههای صورتی و سفید بود.

چراغهای زینتی و نئونی زنجیر مانند بهم آویخته شده و از درختها آویزان بودند.

مهرو سرش را بلند کرد و به خورشید میان آسمان نگریست. نور خورشید چشمهایش را زد و برای ثانیهای همه چیز را سیاه دید.

ریز خندید.

چه کسی چراغ را خاموش کرده بود؟

مهین از جا برخاست و دست مهرو را هم دنبال خودش کشاند.

سرعتی که از خودش در راه رفتن نشان میداد، بیسابقه بود.

مهرو تقریبا پشت سر او میدوید و مهین او را مانند کش شلوار میکشید.

از در قهوهای خانه ویلایی که خارج شدند، مهرو همان جلوی در خم شد و عقی زد.

مهین با اضطراب کنارش ایستاد و به پیمانی که میخواست نزدیک بیاید، اشاره کرد سرجایش بایستد.

- چرا آخه این کار و با خودتون میکنید خانم جان.

مهرو حین عق زدن خندید. هنگامی که مهین نگران میشد لهجهی کمی میگرفت و کلمات را تند تند ادا میکرد. لحن صحبتش بامزه بود و همیشه مهرو را به لبخند وا میداشت.

چند دقیقهای همانجا نشست تا حالش کمی جا بیاید.

سرگیجهاش کمتر شده بود و بهتر وضعیت اطراف را درک میکرد.

مهین با دستمال دهان او را تمیز کرد و کمک کرد از جا بلند شود.

خیره به خراب کاری که کرده بود، خندید و آرام گفت:

- اینم باشه یادگاری من واسه شما.

مهین کلافه پلک برهم نهاد و مهرو را به سمت ماشین برد.

پیمان پیشدستی کرد و در عقب را گشود تا مهرو وارد شود.

- چطوری پیمونه؟

مهین و پیمان نگاهی از سر سرگردانی بهم انداختند.

پیمان سرش را پایین انداخت و درحالی که در را میبست پاسخ داد:

- خوبم خانم.

در ماشین را بست و خیره به چشمهای نگران مهین گفت:

- نترس، الان زنگ زدم به مامان گفت هنوز نیومده خونه.

مهین خیره به چشمان او آرام سر تکان داد و سوار ماشین شد.

مهرو تمام مسیر را از پنجره به بیرون خیره بود.

هرچه میگذشت حس سبک سری کمتر و سردردش بیشتر میشد.

بافت سرسبز و انبوه درختان جاده جایش را به بافت خاکی و پر گرد و غبار شهر داده بود.

از کنار ماشینها و رهگذران به سرعت عبور میکردند و ردشان مثل خطهای کشیده به جا میماند.

مهرو مطمئن نبود واقعا پیمان تند میراند یا از نظر او ماشین انقدر تند میرفت.

تلفنش را از کیفی که از همان اول از روی شانهاش برنداشته بود، بیرون کشید و نگاهی به ساعت انداخت. حدودهای پنج بود و اگر شانس میاوردند، زود به خانه میرسیدند.

مهرو آب دهانش را قورت داد. سردرد امانش را بریده بود و همه چیز را کشدار میدید.

پلک برهم نهاد بلکه بر دودو زدن چشمهایش فائق آید.

- پیمان سریعتر برو.

مهرو از آینه نگاهش را به پیمان دوخت. نگرانی میان چشمان او هم جستن کرده بود.

همهاشان بیش از حد نگران بودند!

- میگم... پیمونه، آخر نفهمیدم چشمات چه رنگیه.

پیمان لحظهای با بهت به عقب چرخید و بعد دوباره نگاهش را به جاده دوخت.

صدای نفس عمیقی که از سر کلافگی کشید، در گوشهای مهرو پژواک کرد.

مهین باشتاب به عقب بازگشت و تند پاسخ داد:

- سبز... چشماش سبزه خانم!

مهرو از عقب نگاه زیر چشمی پیمان به مهین را دید و ریز خندید.

- ای شیطونا!

چشم بست و سرش را به صندلی تکیه زد.

تا هنگامی که به خانه برسند، دیگر کسی چیزی نگفت.

مهرو هنگامی چشمهایش را باز کرد که پیمان منتظر بود در حیاط با ریموت باز شود.

دستش را به صورتش کشید و از پنجره به حیاط چشم دوخت.

دلش لک زده بود که کفشهایش را درآورد و روی چمنهای خیس اطراف سنگفرشها بدود.

اگر نگرانی بابت سریعتر داخل شدن نداشت، حتما این کار را میکرد.

مهین با هول پیاده شد و در را برای او گشود و کمک کرد پیاده شود.

- بدویید خانم!

تقریبا دست او را کشید که با صدای پیمان متوقف شدند.

- مهین... از در پشتی ببرش!

مهین بابت حواس پرتی خودش نچی کرد و سر تکان داد.

دست مهرو را کشید و عمارت را دور زدند.

پشت عمارت به اندازه نمای جلویی آن زیبا نبود. خبری از سنگهای دریایی چسبیده به دیوار و گل و گیاه و چراغهای پایه بلند اشرافی نبود. تنها چند درخت بادام و یک موتور زوار در رفته آنجا بود.

مهین در چوبی را به عقب هل داد و هردو وارد شدند.

مهرو بازوی مهین رو فشرد و ریز خندید:

- چقدر بازوت نرمه مهین!

مهین با نگرانی نگاهش کرد و همانطور که او را از راهروی تاریک عبور میداد، زیرلب گفت:

- رو امامزاده کی دخیل بستم من!

مهرو چشمهایش را بست و سرش را به همان بازوی مهین تکیه داد. دست راستش را جلو آورد تا در صورت وجود مانع احتمالی، با سر در آن فرو نرود.

احساس کرد که از پلهها بالا میروند. پایش به لبهی یک پله گیر کرد و اگر مهین بازویش را نگرفته بود، به حتم با صورت روی آن فرود میامد.

مهین کم مانده بود گریهاش بگیرد:

- خانم جان بهخدا الان وقت بازی نیست!

بازوی او را بالا کشید و مهرو مجاب شده چشمانش را گشود.

- چقدر ضدحالی مهین، حوصلهام سر رفت.

مهین حرف او را نادیده گرفت. برای او درحال حاضر تنها رسیدن به آن اتاق مهم بود و بس. کافی بود همان در دوم از سمت راست راهرو را باز کند، مهرو را هوشیار کند و او را روی تخت سفید دونفرهاش بیندازد. بعد میتوانست به مزاح و شوخی برسد.

مهرو هنگامی به خودش آمد که قطرات آب سرد از سر و کلهاش جاری شده بود.

چشمهایش تا انتها باز شدند و از آن حالت سرخوشی خارج شد.

انگار که یکهو کسی فیوزش را به برق زده باشد، همه چیز را واضح و همانگونه که بود دید.

دندانهایش بهم خوردند و تنش لرز گرفت.

مهین خمیردندان را روی مسواک زد و به سمت او گرفت:

- مسواک بزن تا بوی دهنت بره. صبر کن دونه قهوه بیارم برات.

مهرو را در همان حال رها کرد و هراسان از حموم خارج شد.

مهرو حساب کار دستش آمده بود. هراس کمی زیر پوست او هم دویده بود بنابراین با سرعت مسواک زد و بیتوجه به لباسهای تنش موهایش را کف زد.

میدانست او احتمالا گول حربهی حموم رفتن را نمیخورد و ممکن بود به بهانهی بوسیدن، موهایش را ببوید تا ببیند بوی شامپو میدهد یا نه.

دهانش را توی روشویی شست و موهایش را آب گرفت.

خروجش همزمان شد با رسیدن مهین.

مهین کف دستش را به سمت او گرفت، مهرو دو دانه قهوه را از دست او چنگ زد و درون دهانش پرت کرد.

- لباست و درار تا لباس بیارم.

تمام کارهایش باشتاب بود. انگار او از آقای خانه بیشتر از مهرو میترسید. هرچند که حق داشت، ترکش عصبانیت او همه را شامل میشد نه تنها مهرو را.

یک دست لباس و شلوار راحتی سفید برایش آورد و از اتاق خارج شد تا مهرو راحت باشد.

مهرو با سرعت لباسهایش را تعویض کرد.

مانتو و تیشرت و شلواری که پیش از آن تنش بود را گوله کرد و هنگامی که مهین داخل شد به او داد.

- بندازشون دور... مهین نگام کن!

مهین سرش را بالا آورد. نگرانی میان چشمانش میرقصید.

- رسیدیم خونه و چیزی نشد، خب؟ منم به خودم اومدم خوبم. برو به کارات برس. به کسی هم چیزی نگو... بذار همونطور که بهشون گفتی فکر کنن تو اتاق خوابیده بودم.

مهین آب دهانش را فرو فرستاد و سر تکان داد.

- یه روز از دست کارای شما جوونمرگ میشم.

مهرو خندید و پیش از آن که مهین برود صدایش زد.

- مهین... مرسی.

مهین سر تکان داد و از اتاق خارج شد.

مهرو کیفش را از روی تخت برداشت و بعد از برداشتن تلفنش، آن را درون کمد پرت کرد.

مقابل کنسول آبنه ایستاد و نگاهی به خودش انداخت تا مطمئن شود ایرادی وجود ندارد.

آرایش چشمهایش کامل پاک شده بود و موهای کوتاهش هم خیس بودند.

لباسهایش را عوض کرده و بوی شامپوی لوندر هم جایگزین بوی عطرش شده بود.

چتریهای خیسش را با نوک انگشت کنار زد تا چشمانش دیده شوند.

خیره به مردمکهای قهوهای میان آینه، لبخند زد.

انگار امروز هم بخیر گذشته بود.

به سمت تخت رفت و پتوی رویش را کنار زد. تقریبا خودش را روی تخت پرت کرد تلفنش را دروی کشوی پاتختی کنار تخت انداخت و سرش را درون بالشت فرو کرد.

با حس نوازش موهایش، ترسیده چشم گشود.

هوا تاریک شده بود و به درستی نمیتوانست اطراف را تحلیل کند.

رایحه گرمی درون بینیاش پیچید، بوی چرم و چوب و کمی هم قهوه.

نگاهش بالا آمد و سایه هیبت بزرگی که کنارش نشسته بود را تشخیص داد.

دستش را نوازشوارانه روی چتریهای مهرو کشید و از جلوی چشمش کنارشان زد.

همیشه میگفت که میتواند حقیقت را از چشمان مهرو بخواند و بابت همین، چشمهایش باید معلوم باشند.

شاید این یکی از دلایلی بود که مهرو آنقدر به چتری زدن موهایش علاقهمند بود؛ پنهان کردن حقیقت وجودش از نگاه متلاطم او.

- بهم گفتن از ظهر پایین نرفتی.

صدایش چنان برجذبه بود که مهرو را وادار به نشستن کرد.

محکم و باصلابت کلمات را بیان میکرد. انگار از هرکلمهاش مطمئن بود و اندک شکی نسبت به خودش و کلماتش نداشت. البته مهرو این خصوصیت را نه نشانهای از جذبهی او، بلکه از اعتماد به نفس بیش از حدش میدانست.

- خسته بودم... دوش گرفتم و خوابیدم.

احتمالا صدای گرفتهی مهرو و نم موهایش، گواه راستی و صداقتش بود که مرد موقر روبهرویش سر تکان داد.

- اومدم بیدارت کنم برای شام... میز رو چیدن.

مهرو سر تکان داد و سعی کرد با سرفهای صدایش را صاف کند:

- الان میام. چراغ و چرا روشن نکردی؟

بیدرنگ پاسخ گرفت:

- گفتم از خواب بیدار میشی نور چشمات و اذیت میکنه.

مهرو آرام سر تکان داد. هرچند بعید میدانست در آن تاریکی چیزی مشخص باشد.

تنها روشنی اتاق را اندک نوری که از سمت چراغهای روشن حیاط میامد تامین میکرد.

او حتی زودتر از خود مهرو، به اذیت نشدنش فکر میکرد.

به سان دیواری بود که مهرو را از هرچیز بدی مصون نگه میداشت.

- لطف کردی.

مرد سری تکان داد.

در آن تاریکی هم با نگاهی از بالا به پایین به او مینگریست.

مهرو لبهی تخت نشست. با کف دستانش فشاری به تخت آورد و از جا برخاست.

میانهی راه با صدای او متوقف شد.

- مهرو!

صدایش جدی بود اما با این وجود، انعطاف اندکی پس زمینهی صدایش وجود داشت که استرس مهرو را کمی تسلی میبخشید.

مرد از جایش برخاست، چند قدم میانشان را با دو قدم پیمود و این مرد حتی بر زمین هم فخر فروشی میکرد! چنان با عزت قدمهایش را بر زمین میگذاشت که انگار زمین را برای راه رفتن او خلق کرده بودند.

مقابل مهرو ایستاد و دستش گستاخانه بازوی او را لمس کرد.

انگشتان مصرش نوازشوارانه از بازوی او بالا آمدند.

- میدونی که امکان نداره اتفاقی اطراف من بیفته و ازش بیخبر باشم.

دستش سرکشانه بالاتر آمد و پشت گردن مهرو نشست.

- میدونی که سرکشی عصبانیم میکنه.

به سان دیواری میماند که مهرو را از هرچیز بدی مصون نگه میداشت، هرچیز بدی جز خودش!

دستش بالاتر رفت و میان موهای مهرو چنگ شد. سرش را نرم به عقب کشید و از بالا، خیره به چشمان او ادامه داد:

- من معمولا آرومم. دلم هم میخواد آروم بمونم. تو که قرار نیست کاری کنی که عصبی شم؟

دیدن هیبت سایه مانندش از پس حلقهی اشک میان چشمان مهرو کمی دشوار بود.

آرام سرش را تکان داد که موهایش کمی دیگر کشیده شدند:

- یادته درمورد آداب صحبت کردن چه حرفی باهم زدیم؟ تو یه خانم بالغی، پس مثل یه خانم بالع جواب بده.

پلکهای مهرو کمی لرزید. ریتم نفسهایش تند شد و تیرهی کمرش به عرق نشست.

- نه...

با احساس درد و کشیدگی در سرش آرام زمزمه کرد:

- اهورا...

اهورا فوری موهایش را رها کرد.

همانجایی که تا چند ثانیهی پیش میکشید و اعمال قدرت میکرد را نوازش کرد و آرام گفت:

- دختر خوب.

دست برد و چتریهای مهرو را کنار زد.

- لطفا بذار چتریهات بلند شه، خوشم نمیاد چشمات پنهون باشن.

آن لطفا ابتدای جمله تنها برای ادای احترام و گاهی نشان دادن جنتلمنیاش بود وگرنه مهرو میدانست هنگامی که او حکم کند، مجبور به انجام میشود.

آرام سر تکان داد.

قطعا که قرار نبود چتریهایش را بلند کند اما لازم نبود اهورا فعلا این را بداند.

- مهرو!

لحن هشدارآمیز او، مهرو را مجاب کرد تا دهان بگشاید:

- متوجه شدم.

اهورا با رضایت سر تکان داد و دم عمیقی گرفت.

- و درمورد موضوع خودمون...

مهرو سرش را بالا آورد و به او نگریست.

همانطور که مهرو را دور میزد و به سمت در می رفت، بلند گفت:

- میدونی که من از دروغ شنیدن متنفرم و با این وجود درمورد خونه بودنت دروغ گفتی. لازم نیست برای شام بیای پایین، به جاش بشین و به این فکر کن که دروغ گفتن چقدر کار بدیه.

در را گشود و پیش از آن که برود زمزمه کرد:

- مهرو موهات رو خشک کن، سرما میخوری.

با رفتنش، مهرو نفس حبس شدهاش را بیرون فرستاد.

میدانست که اهورا احتمالا از بیرون رفتنش خبر داشت. میدانست همانطور که خودش گفته بود، هیچ چیز از نظر او پنهان نمیماند. تنها امیدش این بود که او دقیقا خبر نداشت مهرو کجا رفته بود که اگر میفهمید...

لبش را زیر دندان گرفت و روی تخت نشست.

جشن مجردی یکی از دوستانشان بود و او همراه مهین و پیمان رفته بود. مطمئن بود که آن دو تحت هیچ شرایطی او را لو نخواهند داد و حداقل از این بابت خیالش راحت بود.

تمام کارکنان میدانستند که اهورا چگونه میتواند خون مهرو را در شیشه فرو کند. نه تنها مهرو، بلکه با که هرکسی خلاف میلش کاری میکرد به شدت برخورد میکرد.

تمام کارکنان فهمیده بودند که باید چگونه اتیکتهای رفتاری را رعایت کنند تا در این زندان خانهنما، مورد غضب زندانبان آن قرار نگیرند.

مهرو بارها شنیده بود که پچپچ کنان میگفتند خدا به داد همسر اهورا برسد و واقعا هم همین بود، کاش خدا به داد مهروی بیچاره میرسید!

با تکان خوردن تخت، چشمهایش را نیمه باز کرد. نفهمیده بود چه زمان به خواب رفته.

به پهلو چرخید و نگاه او را روی خودش دید.

نور ماه از پس پردهی کنار رفته روی چهرهی او افتاده بود و آبی تیرهی چشمانش را زلال کرده بود.

هردو بهم خیره بودند. نفسهای مهرو تند بود و نفسهای اهورا آرام و کشیده.

مهرو نامحسوس نگاه گرفت و به نقطهای میان تاریکی پشت سر او خیره شد.

او آنقدر ضرب دست اهورا را چشیده بود که هرچه تلاش میکرد هم نمیتوانست دلش را صاف کند. مهم نبود مرد زیبا رخسار مقابلش چه کند، مهرو در اعماق وجودش از او میترسید. ترسی که هربار سعی میکرد پنهانش کند تا نگذارد اهورا به وسیلهی آن، افسار افکار و روانش را بهدست بگیرد.

- بخواب مهرو.

چیزی که مهرو با اطمینان میتوانست بیان کند، این بود که مرد مقابلش کنترلگر است. نه تنها کارها، بلکه افکار و روان اطرافیانش را هم کنترل میکرد.

سادهلوحانه به این اندیشید که اگر اهورا به مشاور مراجعه کند، احتمالا پنجاه جلسه تراپی هم برای او کافی نباشد.

آرام چشمهایش را بست.

او در بیشتر اوقات برای پیشگیری از جدال، تنها فرمانبرداری میکرد و این بیشترین چیزی بود که درباره خودش به آن نفرت میورزید.

تخت تکان دیگری خورد و مهرو گرمای پتویی که رویش کشیده شد را حس کرد.

لپش را از درون گاز گرفت و چند دقیقهای در همان حال ماند تا اهورا به خواب برود.

سپس چشم گشود و به پتوی سفید رویش خیره شد. اهورا بیشتر حجم پتوی دونفره را روی مهرو کشیده بود و مقدار کمی روی خودش بود.

مهرو انقدر به شانهی بیرون زدهی او از پتو نگریست تا بالاخره به خواب رفت.

پلههای چوبکاری شده را یکی یکی رد کرد و از سرسرای دایرهای عبور کرد.

دستانش را درون جیب سویشرت آبیاش فرو کرد و وارد سالن دوم که کوچکتر بود شد.

اهورا راس میز نشسته و هردو دستش را زیر چانهاش قفل کرده بود.

با دیدن مهرو، از جا برخاست و صندلی کناریاش را عقب کشاند.

مهرو بیحرف به سمت میز رفت و روی صندلی نشست.

اهورا با سرعت ظرف خامه و مربا، کره و عسل و پنیر و گردو را مقابل او قرار داد و همزمان با مهینی که فنجان مهرو را پر میکرد، تخم مرغ مهرو را برایش تکه کرد.

بوی دارچین و هل زیر بینی مهرو زد و حالش را بهم زد.

اصولا صبحها میل صبحانه خوردن نداشت و گرسنه خوابیدن هم مزید بر علت حالت تهوعی که حس میکرد شده بود.

فنجان را میان هردو دست گرفت و به محو شدن بخارش میان هوا خیره شد.

- دستت میسوزه.

با صدای او دست از خیره شدن کشید.

صبحها علاوه بر اشتها، اعصاب هم نداشت و ترجیح میداد بیچون و چرا پیروی کند.

دستش را به دستگیره فنجان گرفت و جرعهای نوشید.

- من امشب دیر میام، شامت رو تنها باید بخوری.

مهرو زیرچشمی نگاهی به او انداخت و لبهایش را تر کرد:

- میخواستم برم خونه بابام.

اهورا لحظهای نگاهش کرد. با دستمال دهانش را پاک کرد و پاسخ داد:

- جلسه دارم دیر میام.

مهرو به بهانه رو آورد:

- آخه فردا هم که مراسم پریاست، اینجوری میمونه پس فردا.

اهورا با شنیدن حرف او، لبهایش را درون دهانش فرو برد و بعد از ثانیهای گفت:

- مراسم پریا رو یادم نبود.

مهرو منتظر و ملتسم نگاهش کرد. نگاهشان لحظهای تلاقی کرد و آن برق تیرهی نگاه اهورا، مهری خورد روی ناامیدی مهرو.

- هنوز بابت جریان دیروز تو رو نبخشیدم. امروز هم پیمان و لازم دارم نمیتونه ببره و بیاردت.

از جایش برخاست و صندلی را سرجایش هل داد و چندثانیهای را صرف این کرد که صندلی فاصلهی مساوی از دو پایه میز اطرافش داشته باشد:

- اگه دختر خوبی بمونی، پیمان پس فردا میبردت.

مهرو دستهی فنجان را میان مشتش فشرد و سوزشی از فشار ناخنهایش بر کف دستش حس کرد.

- صبحانهت رو درست بخور. خداحافظ.

مهرو حتی به خودش زحمت خداحافظی هم نداد.

خشم، استیصال و درماندگی در وجود او میجوشید و نفسهایش را تند کرده بود.

هنگامی که مطمئن شد اهورا سالن را ترک کرده، دستهی فنجان را رها کرد و هردو دستش را به شیشهی فنجان داغ چسباند. داغی فنجان درلحظه تمام سطح کف دستش را دربر گرفت اما او دستش را پس نکشید.

احساس سوزش را که با بند بند وجودش حس کرد، فنجان را رها کرد.

دیگر تمرکزش روی اهورا و حرفهای او نبود. تمام تمرکزش روی درد جانفرسایی بود که حس میکرد.

صندلی را عقب کشید و بیخیال مرتب کردنش شد. برخلاف اهورا او روی مرتبی اطراف وسواسی نداشت.

صندلهای پاشنه تخت سفیدش را همانجا رها کرد و از احساس سردی سرامیکها، غرق لذت شد.

لگدی به صندلهای بدریخت زد و پابرهنه به سمت آشپزخانه رفت.

هیچوقت با پوشیدن کفش در خانه کنار نیامده بود اما آن هم یکی دیگر از چیزهایی بود که به مرور زمان وادار به اخت شدن با آن شده بود.

- مهین... میشه امروز باهم بریم یه جا...

میان چهارچوب در اشپزخانه که ایستاد، چشم و ابرو آمدنهای مهین ابروهایش را بالا پراند.

مهین با چشم به سارا که مشغول ظرف شستن بود اشاره کرد و بلند گفت:

- خانم جان من کجا میتونم ببرمتون آخه. اگه صبحونتون و خوردید بیام میز و جمع کنم.

بعد به سمت مهرو آمد و همانطور که از کنارش میگذشت اشاره کرد دنبالش بیاید.

مهرو دستهایش را درون جیبش فرو کرد و با نیم نگاهی به سارا که دست از آب کشیدن لیوانها کشیده بود، از آشپزخانه خارج شد.

میانهی راه دستش توسط مهین کشیده شد.

مهین سرش را نزدیک مهرو برد و پچ زد:

- این دختره که تازه اومده راپورتمون و به آقا میده پیشش حرفی نزن.

مهرو پوف کلافهای کشید و سر تکان داد.

در خانه خودش هم راحت نبود. هرچند آنجا کمترین شباهت را به یک خانه داشت. در بهترین حالت، میتوانست پادگان یا سربازخانه اهورا باشد.

- خیلی خب حواسم نبود اون و ول کن، میتونی من و ببری یا نه؟ از پیمان بپرس شاید تونست بیاد.

مهین لب گزید و نگاهش را از او دزدید.

امید مهرو درجا رنگ باخت.

- چیزی بهتون گفته؟

مهین سرش را پایین انداخت و انگشتانش را درهم تاب داد.

- مهین!

- بهخدا شرمندم! اگه دست من بود که میبردمتون.

مهرو کلافه سر تکان داد و چشم بست:

- پس یه چیزی بهتون گفته.

مهین روسری مشکیاش را جلو کشید و موهایش را درون روسری سر داد.

چشمان درشتش پشت سر مهر را نشانه گرفتند:

- دیشب قبل از شام اومد آشپزخونه. هممون و به خط کرد گفت توی خونهش موش نمیخواد و اگه باز تکرار شه نمیبخشه.

مهرو پوزخند زد:

- مگه بخششم بلده؟

مهین فوری لب گزید و چشم و ابرو آمد:

- نگین اینجوری، میشنوه.

مهرو مستاصل نگاهی به اطراف انداخت و گردنش را ماساژ داد:

- دارم خفه میشم مهین.

مهین مشغول بازی با دکمهی پیراهنش شد.

هیچ دلداری برای مهرو وجود نداشت. هیچ چیز نبود که التهاب درون او را التیام بخشد.

- خیلی خب، برو به کارت برس.

مهین سر تکان داد و پیش از آن که برود، ضربهای روی شانه مهرو زد:

- خفه نشو خانم جان، زندگی همینه دیگه. قرار نیست واسه هیچکدوممون راحت باشه. بهجاش امیدوار باش به آینده، به روزای خوب.

مهرو تنها با نگاه او را دنبال کرد.

آنقدری وجودش بیفروغ بود که بیاغراق امیدی به آینده هم نداشت. او تنها امرار معاش میکرد تا روزی که زندگیاش تمام شود. امید و آیندهی بهتر بماند برای همانهایی که به آن باور داشتند.

لبهایش را تر کرد و از همانجا فریاد زد:

- میخوام برم توی اتاقم بخوابم، کسی مزاحمم بشه من میدونم و اون!

زمانی که اهورا نبود، او هرگونه که دلش میخواست میتازاند.

سرسرا و پلهها را رد کرد و به سمت اتاق کار اهورا رفت.

اهورا میگرنهای عصبی و ناگهانی داشت و معمولا قرصهایش را نزدیک خودش نگه میداشت پس چه جایی بهتر از اتاق کاری که کسی جز خودش حق نزدیکی به آن را نداشت؟

سر و ته راهروی طبقه بالا را چک کرد و هنگامی که خیالش از خلوت بودن آن راحت شد، دستگیره را به پایین سوق داد.

چهرهاش از صدای جیرجیر کوتاه در درهم شد.

در را پشت سرش بست و سرگردان یک دور نگاهش را حول اتاق چرخاند.

میز کار مشکی و صندلی چرم پشتش، دو کمد بزرگ چوبی و یک کمد دیواری کوچک.

به سمت کمد دیواری رفت و درش را به سمت چپ هل داد.

روی پنجه بلند شد و نگاهی به آن انداخت.

جعبههای بلااستفاده را کنار زد و کیف قرصها را بیرون کشید.

میان قوطی و بستههای قرص گشت و بسته مد نظرش را پیدا کرد.

یک قرص از جلو آلومینیمی بیرون کشید و بدون آب بلعید.

کیف را سرجایش گذاشت و در کمد را بست.

نگاه اجمالی به اتاق انداخت و فوری خارج شد.

پاورچین پاورچین به سمت اتاق خودش رفت و در را پشت سرش بست.

چتریهایش را کنار زد و با کشی که دور مچش بود موهایش را بالای سرش جمع کرد. موهایش کوتاه بودند و همین جمع کردنشان را کمی دشوار میساخت.

به سمت آینه رفت و نگاهی به خودش انداخت.

کمی وزن کم کرده بود و همین باعث شده بود گونههای برجستهاش بیشتر به چشم بیایند.

نگاهش بالا آمد و روی چشمانش نشست.

کلافه چتریهایش را روی چشمانش ریخت و به سمت تخت رفت.

دلش میخواست چتریهایش را کوتاهتر کند تا هم از فرمان اهورا سرپیچی کرده باشد و هم مرتبشان کند اما آن حالت بلند را هم دوست داشت. بلند شدنشان باعث شده بود چشمانش زیر خرمن موها پنهان بمانند.

پلکهایش سنگین شده بود و تنش روبه کرختی میرفت.

پتو رو کنار زد و روی تخت دراز کشید.

یکباره بدنش چنان سست شده بود که انگار مدتها بود نخوابیده.

احساس سبکی میکرد و درد در نظرش واژهای ناچیز میامد.

چشمهایش را بست و به دقیقه نکشیده، خوابش برد.

کلافه از صدای شسواری که لحظهای قطع نمیشد، لب گزید.

صدای آن از یک طرف و صدای صحبت زنها از طرف دیگر آزارش میداد. او آنقدر به سکوت و تنهایی اخت گرفته بود که هرگونه حضور اضافهای اطرافش، روانش را درگیر میکرد.

عقب رفتن سایه بالای سرش را که حس کرد پرسید:

- چشمام و باز کنم؟

- آره عزیزم باز کن... اوه چه کردم، خیلی بهت میاد.

عموما این را که میشنید، میدانست اتفاقا اصلا هم بهش نمیاید! تنها هندوانهای بود که آرایشگر زیر بغل خودش میزد تا از شکایت یا نارضایتی احتمالی پیشگیری کند.

چشمانش را باز کرد.

انگار این بار اشتباه فکر کرده بود!

سایهی سیاه اسموکی چشمان درشتش را کشیدهتر نشان میداد و ریمل مژههایش را بلندتر از همیشه کرده بود.

بیشتر خواسته بود تمرکز روی چشمانش باشد و بقیه اعضای صورتش در حد نرمال آرایش شود. برعکس چیزی که دلش میخواست، رژ قرمز چندان به او نمیامد و همیشه مجبور میشد از رژهای نود استفاده کند.

- چقدر پوستت خوش رنگه.

سر چرخاند و نگاه آرایشگر را معطوف قفسه سینهاش دید.

آرام خندید:

- جدی؟

- آره! میدونی من چند جلسه سولار رفتم این رنگی شم؟

لبخند هنوز بر لبانش نقش بسته بود:

- بچه که بودم همه بهم میگفتن سیاه سوخته.

دخترک با آن چشمان درشتش چشم گرد کرد:

- وا؟ رنگ پوست به این قشنگی. اصلا از قدیم شعر داریم میگه...

همزمان دستش را بالا آورد و بشکن زد:

- سفید سفید سرخ و سفید... حالا که رسید به سبزه هرچی بگی میارزه.

مهرو میدانست که او شعر را اشتباه خوانده و همین باعث شد به خنده بیفتد.

خود دختر هم کمی مکث کرد و گفت:

- حالا که خودم شنیدمش حس میکنم یه جای کار میلنگه.

دستانش را در هوا تکان داد و شانه بالا انداخت:

- ما رو چه به شاعری اصلا.

مهرو به لحن بامزه او لبخند زد.

این شعر را مادرش هنگام کودکی برایش میخواند. هرگاه مهرو از رنگ پوستش گله میکرد و میگفت که زیبا نیست، مادرش او را کنارش مینشاند و برایش میخواند.

آرام جمله دخترک را اصلاح کرد:

- سفید سفید یه قرون، سرخ و سفید دو قرون. حالا که رسید به سبزه... هرچی بگی میارزه.

دخترک بشکنی زد و سر تکان داد:

- آفرین همینه!

نگاهش را از آینه به موهای مهرو دوخت:

- موهات و چیکار کنیم؟

مهرو دستی به چتریهایش کشید و خیره به موهایش که بلندیاشان تا روی شانههایش میرسید، گفت:

- همینجوری لخت بذار بمونه.

بالاخره صدای شسوار قطع شد.

با وجود اسپیلتهای روشن، مهرو به شدت گرمش بود.