رمان یادگار اولین مرگ

در تالارِ آینه‌گونِ زمان، آنجا که غبارِ صدساله بر خاطرات نشسته است، عشقی ریشه دواند که طعم زر و تزویر می‌داد. میان دیوارهای عمارتِ اعیانی، جایی که سکه‌های طلا صدای پای حقیقت را خفه کرده بود، پیوندی شکل گرفت که نه از جنس مهر، که از جنس اسارت بود. اکنون، پس از یک قرن بی‌خبری، تقدیر در رگ‌های دنیای مدرن جاری شده و پرده‌ها کنار می‌رود تا رقصی مرگبار در سایه‌سار تناسخ آغاز شود؛ انتقامی که ریشه‌اش در خاک کهن خیانت است و میوه‌اش، دشنه‌ای در تاریکی.

مگر می‌شد یک نفر بعد از صد سال باز هم همان باشد؟می‌شد، همان‌طور که پدارم همان هاتف بود، پرهام هم همان عارفِ آن موقع بود.هیچ تغییری نکرده بود، حتی طرز نگاهش هم همان بود ولی این‌بار کیمیا بهتر می‌توانست او را ببیند برخلاف آن زمان که تمام نگاهش با هاتف پر شده بود.دستمال را بیشتر از قبل میان دستش فشرد و چشم از اویِ خیره به خودش گرفت.حس می‌کرد زیر سنگینیِ نگاه‌های عارف در حال جذب شدن است که نتوانست بیشتر از آن، تحمل کند و به ضرب سر پا شد.سر پا شدنی که نگاه شبنم را به سمتش کشید. -چیزی شده کیمیا؟ بدون فکر که کاری کنی همین می‌شود.به زحمت کششی روی لب‌هایش نشاند و با صدایی که شک داشت درست شنیده شود، جواب داد: -نه چیزی نیست یکم سرم درد میکنه اگه اشکالی نداره برم بیرون یه هوایی بخورم. تا شبنم مجال جواب داشته باشد، سارا، مادر النا، جواب داد: -اگه خیلی سرت درد میکنه برات قرص بیارم دخترم. -نه ممنون برم بیرون بهتر میشم. اگر می‌شد همانجا لب باز می‌کرد و می‌گفت اوضاعش دست گلِ شازده پسر اوست ولی حیف که شدنی نبود. اصلا چه کسی باور می‌کرد او از صد سال پیش آمده باشد؟ هیچ‌کس!حتی خودش هم بعضی مواقع فکر می‌کرد دارد خواب می‌بیند، دیگر از بقیه چه انتظاری می‌شد داشت؟ احتمالا اگر به پدرام می‌گفت، تشخیص اسکیزوفرنی می‌داد و او را دچار توهم و هذیان می‌دید ولی این هذیان، واقعی‌تر از واقعی بود. تا به خودش آمد وارد حیاط شده و با قدمی فاصله از ورودی ایستاده بود، البته بی‌خبر از اینکه پرهام با نگاهش بدرقه‌اش کرده بود. از همان لحظه که کیمیا را دید، حس عجیبی به جانش افتاد. حسی شبیه به دلتنگی ولی نمی‌دانست این حس از کجا ریشه گرفته. اولین باری بود که کیمیا را می‌دید، البته فکر می‌کرد اولین بار است وگرنه آشنایی‌شان عمری به درازای یک قرن داشت و برای همین هم برایش عجیب بود که چهره‌ی او تا آن اندازه به نظرش آشنا می‌آمد. با حس لرز موبایل درون جیب شلوارش، چشم از مسیر رفته‌ی کیمیا گرفت و دستش را سمت جیبش برد. موبایل را که بیرون آورد، با ببخشیدی رو به جمع، سر پا شد و با چند قدم از مهمان‌ها فاصله گرفت. کنار در ایستاد و پیش از قطع شدن تماس را متصل کرد و با قدری فاصله از او، کیمیا بود که دستانش را دور بدنش حلقه می‌کرد. حالا که از آن جمع فاصله گرفته بود حس می‌کرد قدری به آرامش رسیده، اگر بیرون نمی‌آمد احتمال اینکه همانجا پس بیفتد زیاد بود. اولش که دیدن پدرام و پرهام و بعد هم شیرین زبانیِ استاد عزیزش.پس، از او به عنوان یک فرد متوهم یاد کرده بود، ولی خبر نداشت همین متوهم چه چاهی برایش کَنده. پوزخندی زد و زیر لب با حالت غر زمزمه کرد: -خوبه استادی و توی کلاسات میگی اولین اصل روانشناس شدن رازداریه.بدجوری روفوزه شدی استاد دادفر.بلایی به سرت بیارم که روزی هزار بار بگی غلط کردم دنیا اومدم، حالا وایسا ببین آذر آریامنش چیکار میکنه. دستانش را به حالت نوازش روی بازوانش حرکت داد و چشم غره‌ای به پدرامِ نقش بسته مقابل چشمانش رفت.آخ که چقدر از او متنفر بود، روزی که دل به او می‌بست فکرش را هم نمی‌کرد آن وصلت شوم به چنین روزی گره بخورد.اگر می‌دانست که همانجا زبان از ته حلقش می‌کَند و بله نمی‌گفت. کلافه پوفی کرد که صدای سرفه‌ای تار و پود افکارش را از هم جدا کرد. از آنجایی که انتظارش را نداشت، شانه‌هایش بالا پریدند و هین کوتاهی ادا کرد. ناخواسته نیم قدمی عقب رفت و به ضرب سرش را سمت منبع صدا چرخاند. پرهام را که دید، یک دستش را به سینه‌اش فشرد و حینی که چشمانش را می‌بست و نفس عمیقی می‌کشید، گفت: -وای سکته‌ام دادی عا... . نه عارف نه، نباید او را عارف صدا می‌زد. داشت سوتی می‌داد ولی پیش از تکمیل شدن سوتی‌اش، جمله‌اش را تغییر داد. -یعنی منظورم اینه منو ترسونید آقا پرهام. خدا را شکر که زود به خودش آمد وگرنه نمی‌دانست باید عارف صدا زدن او را با چه ماستمالی کند. پرهام کششی روی لب‌هایش نشاند و با تن صدای گرم و مهربانی که داشت، جواب داد: -خیلی معذرت می‌خوام نمیدونستم با یه سرفه تا این حد می‌ترسید. کیمیا ابروانش را قدری سمت یکدیگر کشید و دست که از شالش پایین آورد، ظاهرش را حفظ کرد و گفت: -نترسیدم فقط انتظار نداشتم یهویی بیاید. معلوم است که نترسیده بود، ترس کجا بود اصلا؟جوابش، لبخند پرهام را پررنگ‌تر و تنش را قدمی به او نزدیک‌تر کرد.خیره به اخمِ متزلزل ابروان او، سوالی را پرسید که تمام ذهنش را احاطه کرده بود. -من شما رو قبلا جایی ندیدم؟ پرسشش لرز را به جان کیمیا انداخت. نه، پرهام چیزی از گذشته به یاد نداشت، مگر نه؟ حق نداشت به یاد داشته باشد، یعنی نباید به یاد می‌داشت.با اینکه گره ابروانش باز شده بود ولی سعی کرد استرسی که دچارش شده بود را به لحنش راه ندهد. چشم از او گرفت و خیره شده به زمین زیر پایش، گفت: -نه... فکر نمیکنم همو دیده باشیم. پرهام شانه‌ای بالا انداخت و حینی که به رو به رو می‌چرخید و نگاهش را به حیاط می‌دوخت، به حرف آمد. -نمیدونم چرا حس میکنم شما رو میشناسم. باید هم چنین حس می‌کرد، عشق را نمی‌شود فراموش کرد، حتی اگر در گورِ صد سال پیش مدفون شده باشد.کیمیا گوشه‌ی مانتواش را میان دستش فشرد و سعی کرد به بغضی که کم‌کم سینه‌اش را سنگین می‌کرد بها ندهد.آب دهانش را قورت داد و بی‌توجه به پرهام که حالا دوباره او را تماشا می‌کرد، از کنارش گذشت تا دوباره وارد خانه شود. حالا حس می‌کرد تحمل تنهایی با پرهام برایش از حضور در آن مجلس هم سنگین‌تر است! *** تا چشم کار می‌کرد آتش بود، شعله‌هایی که بی‌رحمانه به سمتش هجوم می‌آوردند و او هم بی‌دفاع میان آتش افتاده بود. دست و پاهایش را حس نمی‌کرد، گویی تمام جانش سِر شده باشد.فقط چشمان و گوش‌هایش کار می‌کردند. حتی توان نداشت چشم از صحنه‌ی مقابلش بگیرد.داشت تقاص پس می‌داد، مجازاتش همین بود، همین که مقابل چشمانش تنِ در حال سوختن عارف باشد و گوش‌هایش هم از جیغ و فریاد اهالیِ عمارت پر.قطره‌ای از گوشه‌ی چشمش بیرون جست و با مسیر کج کردن، سمت گوشش کشیده شد.سعی داشت جیغ بکشد، داد بزند و گوش از صدایش کر کند ولی حتی همین هم از او سلب شده بود. او فقط و فقط باید می‌دید و می‌شنید و می‌فهمید آتش خشمش تا کجا زبانه کشیده.