رمان وارثان خاکستر جلد اول | آغاز خاکستر

موسیقی آرامی آغاز شد و بوی غذا در فضا پیچید. اما آرامش در دل آیرین راه نمییافت. این روز، روز او بود، اما شاد نبود. قلبش چنان میتپید که گویی میخواست از سینه بگریزد.
آرمین لیوانی دوغ به او داد.
ـ بگیر، عروس خانم. نفس بکش.
آیرین لبخند کوتاهی زد و جرعهای نوشید؛ سرمای دوغ چون آب روی آتش درونش ریخت.
در همین لحظه، ندیمهای در گوش الویان چیزی زمزمه کرد. نگاه الویان لحظهای تغییر کرد. دیگر آن لبخند مطمئن را نداشت. آرام از تالار بیرون رفت. آرمین چند ثانیه بعد، بیصدا به دنبالش رفت.
آیرین نگاهی دلتنگ به در انداخت، اما میدانست رفتن در شأن او نیست.
صدایی در ذهنش نجوا کرد:«در شأن تو؟ یا در قفس تو؟»
او باز هم دوغ نوشید و چشمانش را بست.
وقتی دوباره گشود، الویان و آرمین بازگشته بودند، در سکوت. اما نگاهشان... تغییر کرده بود.
لبخند الویان محو شده بود و آرمین، با چهرهای بیروح، در سکوت نشسته بود.
دل آیرین فرو ریخت، بیآنکه بداند چرا.
جشن پایان یافت. صدای خندهها در تالار محو میشد و مشعلها یکییکی خاموش میشدند. اریکا نزدیک آمد و با لحنی آرام گفت:اجازه دهید، بانوی من، شما را تا اتاقتان ببرم.
پیش از آنکه آیرین پاسخی بدهد، صدای الویان از پشت سر برخاست:هوا خوبه… لطفاً کمی با من قدم بزن.
آیرین لحظهای مکث کرد و نگاهش به آرمین افتاد. برادرش فقط سری تکان داد.
چهرهاش جدی بود، اما مخالفتی در آن نبود.
آیرین همراه الویان از تالار بیرون رفت. هوای شب خنک بود و باغ با نور فانوسها میدرخشید.
الویان گفت:کجا دوست داری بریم؟
آیرین لبخندی محو زد.
ـ اورایان زیباست، سرورم… هر جا شما بخواهید.
الویان خندید.
ـ لازم نیست اینقدر رسمی حرف بزنی. منو فقط الویان صدا کن.
آیرین سکوت کرد. میان عطر گلها قدم زدند تا به باغچههای پرگل پشت قلعه رسیدند.
الویان آرام گفت: یادته بچه بودیم، اینجا میدویدیم؟ همیشه دنبالت میکردم، ولی آخرش تو برنده میشدی. حتی از آرمین هم جلو میزدی.
آیرین لبخند کمرنگی زد.
ـ من هیچوقت برنده نمیشدم… فقط اون از قصد عقب میموند.
الویان خندید؛ خندهای واقعی، بینقاب. سپس به آسمان نگریست.
ـ زمان چقدر زود میگذره. اگه اون جنگ لعنتی نبود… شاید همهچیز فرق میکرد.
آیرین نگاهش کرد. در چشمان الویان برق عجیبی بود، نه از عشق، بلکه از چیزی مبهمتر… شاید حسرت، شاید گناه.
نگاهش را به او دوخت و گفت:بهنظرت اگه اون اتفاق نمیافتاد، الان ما اینجا بودیم؟
آیرین مکث کرد. سعی کرد در نگاه او چیزی بخواند، اما جز سایه ندید. چشمانش را از او گرفت و آرام گفت: نمیدونم… شاید. ولی فکر کردن به گذشته فایدهای نداره. چیزی که تموم شده، تموم شده. تنها کاری که میتونیم بکنیم، ادامه دادنه.
الویان لبخندی زد، لبخندی آرام و کمی تلخ.
ـ برای همین ازت خوشم میاد، آیرین. چون حتی وقتی نمیخوای، قویای.
لحظهای سکوت میانشان نشست. بعد الویان با صدایی نرم گفت:دیر وقته. بگذار برسونمت به اتاقت.
آیرین به سوی غرب نگاه کرد؛ جایی که درخت کهنسال سایه انداخته بود.
ـ شما برید… منم زود میام.
الویان سری تکان داد و رفت.
آیرین تنها ماند و قدمهایش را آزاد گذاشت تا خودش راه را نشان دهد. نور غروب میان شاخهها میرقصید و نسیم خنک بوی خاک و خاطره را در هوا پخش میکرد.
به درخت کهنسال رسید؛ همانجا که کودکیهایش شکل گرفته بود. جایی که شبها دورش جمع میشدند و مادربزرگ از قهرمانان فراموششده میگفت.
کنارش نشست. به غروب خیره شد. دلش میخواست یکبار دیگر، فقط برای چند لحظه، کودک باشد… بیفکر، بیدغدغه.
زمان گذشت، بیآنکه بفهمد.
وقتی خواست برخیزد، صدای قدمهایی شنید. برگشت.
آرمین بود. آرام نشست و نگاهش را به افق دوخت.
ـ اینجا… خاصه، نه؟ جایی که دیگه پیدا نمیکنی.
آیرین لبخند محوی زد، اما ذهنش درگیر بود. پا روی دلش گذاشت و با تردید پرسید:چرا دنبالش رفتی بیرون؟
آرمین لبخند زد، از همان لبخندهایی که بیشتر از کلمه حرف میزنند.
ـ واقعاً نمیدونی؟
آیرین با تردید سرش را به نشانهی «نه» تکان داد.
آرمین مکثی کرد، سپس زیر لب گفت:فقط خواستم مطمئن شم خواهرم یادش نره… تو این بازی هیچکس تنها نیست، آیرین. هیچکس.
آیرین ساکت ماند. نگاهش را در چشمان او دوخت. چیزی در دلش لرزید، ترسی مبهم، مثل احساس نزدیک شدن چیزی بزرگ.
آرمین نگاهش را خواند. آرام گفت:همه دنبال صلحن… ولی صلحی که رو خاکستر خون ساخته بشه، نمیمونه. مراقب خودت باش. هر تصمیمی بگیری… پشتت هستم. حتی اگه همه دنیا خلافش باشن.
سکوت.
فقط صدای باد میان برگها.
گرمایی آرام در دل آیرین نشست. لبخند زد. برای لحظهای، دوباره حس کرد هنوز چیزی از آن کودک آزاد درونش زنده است.
آرمین برخاست.
ـ دیگه دیره. برو، فردا روز بلندیه.
بیآنکه منتظر پاسخ بماند، در تاریکی قدم زد و ناپدید شد.
آیرین آرام از جا برخاست و قدمزنان به سوی اتاقش رفت. در را گشود؛ بوی گلهای شببو از پنجرهی نیمهباز در فضا میچرخید.
ـ بالاخره اومدی، آیرین. مدتیه منتظرم.
صدای اریکا بود؛ آرام و مهربان.