رمان سایه زاد

آنها همیشه همین طورند...
خوب بلدند رنگ سرخی خون را سفید کنند.
قشنگ می توانند جنازه ها را جوری سر به نیست کنند که انگار هیچوقت به دنیا نیامده اند.
همه ی افراد، یکی یکی از اتاق هایشان بیرون آمده و صدای همهمه هایشان سکوت درون سالن را می شکست.
با برخورد شانه ای به شانه ام به جلو پرت شدم و قبل از اینکه صورتم با کف درخشان سالن یکی شود، دستی مرا به سوی خود کشید و به سینه ستبری کوبیده شدم.
با بالا آوردن سرم با چشمان سبزی مواجه شدم که با نگرانی تمام بدنم را وارسی می کرد.
موهای بلوندش همچون آبشاری روی پیشانی اش فرود آمده و از آخرین باری که یاد دارم بلندتر شده.
نفس های داغش به گونه ی یخ زده ام، گرما می بخشید.
چشمانش روی زانوی پای چپم که احتمالا کبود شده بود، مدتی مکث کرد.
نگاهش را که به نگاهم دوخت، من آتش اظطراب را که تمام آن سبزی جنگل را سوزاند، دیدم.
- حالت خوبه؟
چه سوال نفرت انگیزی...
همیشه برایم سوال بود چرا بقیه سوالاتی می پرسند که جوابش را از قبل می دانند؟
ما تقصیری نداریم، خودشان دوست دارند دروغ بشنوند.
دوست دارند جواب هایی بشنوند که فقط خیالشان را راحت کند حتی اگر آن جواب، ذره ای به واقعیت نزدیک نباشد.
نه توان حرف زدن را داشتم و نه حوصله اش را.
همان طور که به چشم هایش خیره بودم، به آرامی سرم را تکان دادم و بازویم را از دستش جدا کردم و به راهم ادامه دادم.
هنوز چند قدمی نرفته بودم که مچ دستم از پشت کشیده شد.
سریع خودش را به من رساند و چشمانش را بند چشمانم کرد.
جوری نگاه تشنه خود را به من دوخته بود که انگار من آبی هستم که او را سیراب می کند.
که انگار می تواند تمام فروپاشی های روانی ام را با چشمانش ببیند و برای آنها دل بسوزاند.
موجی از احساسات درون دریای سبز رنگ چشمانش اوج گرفت و هنگام تلاقی با صخره چشمان بی حس من، سرکوب و محو شد.
انگار که بخواهد چیزی را که مدت هاست برای آن تمرین کرده، بگوید، لبانش را تر کرد...
- مواظب خودت باش و زودتر... زودتر خوب شو.
لطفا...
خوب شدن...
چه واژه ی غریبی برای من!
او خبر ندارد که دیگر چیزی از من باقی نمانده که مراقبش باشم.
هیچکس خبر ندارد.
سکوت کردم و نگاهم را از او جدا نکردم .
و آن زمان فهمیدم که حقیقت خیلی وقت است که پیروز شده و خودش را نشان داده.
در چهره ی ماتم زده ی من حتی سکوت حقیقت هم، بر فریاد دروغ پیروزبود.
شاید سرم گیج می رفت...
یا چشمانم چندتایی می دیدند ولی...
غم بدجور در آن جنگلهای سبز کلبه ساخته بود.
اندوه جوری رگه های سرخ خود را درون سپیدی چشمانش گسترانیده بود که انگار آتش زده بودند درختان جنگل را.
صدها احساس درون چهره اش فریاد سر می دادند تا شنیده شوند، ولی من در آن زمان رودی نبودم که بتوان آتش افروخته شده جنگل را خاموش کند...
یا حتی گوش شنوایی که بتواند آن احساسات پاک چشمانش را بشنود...
من در آن زمان یک هیچ مطلق بودم...
جیغ زنگی که امروز از دست من حسابی به ستوه آمده بود، دوباره بلند شد.
اوهم که انگار به خودش آمده باشد ، دستم را ول کرد و گفت:
- بیا سریعتر بریم.
تمامی درهای سالن باز شده و بادیگاردهای اطراف، مامورها را بازرسی بدنی می کردند.
جلوی پوزخند زدنم را نگرفتم.
آنها حتی از خودی هم می ترسند.
البته باید هم ترسید!
وقتی ماری یک بچه مار را بزرگ می کند و به آن نیش زدن می آموزد، باید انتظار نیش خوردن هم داشته باشد.
ساعت بزرگ روی دیوار سالن، چند دقیقه مانده به هفت صبح را نشان میداد و این یعنی جلسه، کمی دیگر شروع میشد.
آخرین باری که اینجا بودم را به یاد می آورم.
او هم بود.
با تستی که برایم آورده بود و غرهایی که چرا زودتر بیدار نشدم تا به تایم صبحانه برسم، به جانم می زد.
ناخداگاه با یادآوری آن خاطرات شیرین، لبخندی به لطافت اولین باران بهار، بر لبانم نقش بست ولی خیلی زود صاعقه زد و باران بهاری به سیلی در زمستان تبدیل شد.
صدای قدم های سنگین شان با ماشه کشیدن بادیگاردهای دور تا دور سالن همزمان شد.
و بوی عطر گران قیمت شان، از قدم هایشان پیشی گرفت.
اول بوی تلخ بلک فنتم بود که نشان از ورود رئیس بزرگ داد.
گابریل.
مردی که در دهه 50 زندگش اش بود و روز به روز بیشتر در کثافت و لجن غرق می شد.
حتی کت و شلوار هوگو باس خاکستری اش یا کراوات و زنجیری که به جلیقه اش هم وصل بود، نمی توانست به آن شیطان، وجهی انسانی ببخشد.
خیلی نگذشت که رایحه گرم گرند سوار، در شامه ام پیچید.