رمان سایه زاد به قلم دیانا اسدی نژاد

فصل اول: مرگ نور

D4vd از In the back of my mindآهنگ پیشنهادی این فصل

منتظر چی هستی؟ -

همزمان که کلت را به دستم داد، زمزمه اش همچون سمفونی برزخ درون گوشم پیچید.

صدایش خش دار و زمخت بود.

مثل وقتی که با ویالون نتی را اشتباه بزنی وآهنگش گوش ات را بیازارد.

سایه اش مانند شیطان سیاهی، رویم رخت بست.

چراغ بالای سرمان وز وز می کرد و مرتب خاموش و روشن می شد.

گویی او هم می خواست چشمانش را ببندد تا این تئاتر جهنمی را نبیند.

اما من، مسخ شده ی رو به رویم بودم.

مسخ شده ی آن چشمان آبی ای که از اشک های نریخته پر بود!

همان اشکی که وقتی زمین خورد و دست مادرانه ای نبود تا زخمش را نوازش کند، زیر لبخندش پنهان شد...

یا آن اشکی که وقتی عروسک خرگوشش را در آتش انداختند و او نتوانست مخالفت کند، درون همان دو گوی اقیانوسی گم و گور شد...

تمام بدنم از خشم، غم، اندوه و حسرت می لرزید.

ناخن هایم را سخت درون دستم می فشردم تا این لرزش لعنتی را جلوی او نشان ندهم و در آن لحظه، اصلا سوزش کف دستم و خیسی خون زخم هایش، مهم نبود.

بغضی که دستان نیرومند خود را دور گلویم پیچیده بود و به قصد خفه کردن فشار می داد، شکسته نشد.

اشکی که نباید جلوی آن مرد ریخته می شد، هیچوقت ریخته نشد.

سنگینی کلت را با تمام وجودم حس می کردم...

شاید هم سنگینی کلت نبود...

سنگینی داغ کسی بود که کلت را به سویش نشانه رفته بود.

اما من در آن زمان، گریه نکردم...

فقط دیدگانی بود که تار و واضح می شد و اجازه نمی داد که صورتش را با تمام وجود، در ذهنم حک کنم.

خط نشانه روی درست وسط آن دو اقیانوس آبی جای گرفت.

صورتش از همیشه سفیدتر بود.

لب های عروسکی اش که همیشه به آنها تینت صورتی می زد، رنگی نداشتند.

از چتری های صورتی رنگش، خون چکه می کرد.

موهای خرگوشی بلندش روی زمین، درون رنگ قرمز، می رقصیدند.

چقدر در این وضعیت هم زیبا و چشمگیر بود.

درست مانند مدل های فرانسوی...

لابه لای آن ابریشم صورتی، گیر موی عقرب را دیدم.

عقرب زشتی که لا به لای آن ابریشم، مثل وصله ای ناجور بود.

گیر مویی که خودم بهش داده بودم و او قول داده بود تا ابد آن را نگه دارد.

آه مثل همیشه سر قولش مانده بود...

اوهمیشه همینطور بود، جزئیات را دوست داشت... یادگاری هارا!

یک باکس قلبی، پر از وسایل به درد نخور، در کمدش نگه می داشت.

از عروسک سوخته ی خرگوش گرفته تا گیس موی کوتاه شده من.

ولی هیچ وقت آن گیر مو را درون باکس نگذاشت.

انگار می خواست همیشه به یاد داشته باشد که موهای من کوتاه شد تا او بتواند موهایش را خرگوشی ببندد و به آن گیر بزند!

و هیچ وقت هم نگفت که آن عقرب زشت را دوست ندارد، که از رنگ سیاه گیرمو بدش می آید...

اصلا او همیشه همین طور بود، هیچ وقت گلایه نمی کرد، هیچ وقت دلی را نمی شکست، همیشه همان چراغ بالای سری بود که سعی می کرد، این زیر زمین تاریک را روشن کند، همان خورشیدی که در آسمان مه گرفته زمستان، سعی می کند به مردم گرما ببخشد...

اما عزیزم...

آن خورشید که زورش به آسمان سرد نمی رسد، چراغ چشمک زن بالای سرمان که زورش به تاریکی این زیر زمین نمور نمی رسد...

من در او خودم را زنده نگه داشته بودم.

روح دخترانگی ام را که موهایش را کوتاه نمی کند، توت فرنگی و پاستیل را دوست دارد، لباس های روشن می پوشد، و هنگام شلیک چشمانش را می بندد تا نبیند، جنایتی که مرتکب می شود را با چشمان خود نبیند و بعد از هر ماموریت، برای کسانی که کشته است عزاداری می کند!

من روح زنده ام را درون او پرورش دادم...

او بخشی از وجودم بود.

شاید بخشی که زنده بود، بخشی که زندگی می کرد و می خندید و حالا... آن بخش داشت نفس های آخرش را می کشید.

مانند خونریزی داخلی، آرام آرام داشتم جان می دادم و کسی نمی فهمید.

تمامی خاطرات همچون سکانس فیلمی جلوی چشمانم به رقص در آمدند و سوزش آنها را بیشتر کردند.

از روزی که در کودکی، با دامن رنگارنگ کنارم نشست و به زانوی خون آلودم چسب زد و من برای اولین بار، طعم شیرین در آغوش گرفته شدن را چشیدم.

یا روزی که در نوجوانی، سینه پسری که او را رد کرده بود، با چاقو تیکه پاره کردم وعکسش را فرستادم تا اشک هایش را برای آن بد سلیقه حرام نکند.

یا روزی که در روسیه برایم یواشکی هات چاکلت آورد و زیر ستاره و سرمای طاقت فرسای آنجا به هم قول دادیم که هر جور شده، خود را از این منجلاب بیرون بکشیم.

پژواک صدای آرام و مهربانش در گوشم پیچید و تمام استخوانم را به لرزه در آورد.

صدایی که برای اولین بار برایم کتاب قصه خواند، و مرا با دنیا شنل قرمزی و کدو قلقله زن آشنا کرد، صدایی که برای اولین بار برایم اشک ریخت و نگران من شد، صدایی که از رویا گفت...

از آرزوهای شیرین!

ولی این دنیای کوچیک، جایی برای آرزوهای شیرین و دروغین ما نداشت.

این دنیا حتی جایی برای مهم ترین آدم زندگی من هم نداشت.

نه او فقط مهم ترین نبود... او رفیق بود.

او خانواده بود، تمام کس و کارم بود!

او همان گرمای، توی هوای سرد روسیه بود.

همان چسب زخم توی کودکی...

همان دختری که به سیاهی ام رنگ می زد.

همانی که مرا با معنی واژه ی غریب رویا آشنا کرد.

همان شانه ای که همیشه امن بود.

صدای کشیدن ماشه آمد...

برای آخرین بار نگاهم، در نگاه غم زده اش قفل شد.

پروانه ی زیبای من خون آلود بود...

پرواز کردن را فراموش کرده بود؟

صورت بی عیب و نقصش را برای آخرین بار از نظر گذراندم.

چشمانش همچون آینه، شفاف و بی ریا بود.

اینقدر روشن، که می توانستی ذات خوبش را درون آن ببینی.

ولی حیف که آسمان دنیا برای رنگین کمان من زیادی تاریک بود.

چشمان اشک آلودش را یکبار باز و بسته کرد تا به من اطمینان ببخشد.

خون و اشک روی صورت سفیدش رد انداخت و خونابه بود که قطره قطره روی زمین چکه می کرد.

لبان بی رنگش به لبخند محوی گشوده شدند.

با نگاهش ازمن خواست که زودتر تمامش کنم.

خواست که بیشتر از این، زجر دیدنش را نکشم...

تیر رها شد...

صدای بلند شلیک، صدای غار غار کلاغ بیرون را خفه کرد.

ولی من چشم نبستم...

نبستم تا ببینم...

تا همه چیز را با دقت ببینم و به خاطر بسپارم.

دو چشم اقیانوسی اش طوفانی شدند.

باریکه ی قرمز خون با صورتی موهایش به جدال پرداختند و سرانجام، رنگ سرخ بر صورتی چیره شد.

و لبهای بی رنگی که خون مانند رژ قرمزی آن را رنگ آمیزی کرد.

چراغ بالای سرمان دیگر چشمک نزد تا به تاریکی روشنی ببخشد.

دست از تلاش برداشت و ناامید شد...

چشمان خود را بست و با او برای همیشه رفت.

همه ی روشنی ها رفتند...

تمام نورهای جهان تسلیم شدند.

تاریکی ماند...

صدای نیشخند مرد کنارم، و بغضی که مرا در خود بلعید.

و اشکی که هیچ وقت میهمان گونه هایم نشد...

زخم زانویم در کودکی عفونت کرد.

هات چاکلت درون روسیه طعم زهرمار گرفت.

سیاهی همه جا را گرفت و زور رنگین کمان به آن نرسید.

درونم خونریزی کرد و پروانه های وجودم، که فقط بخاطر او بال می زدند را با خون بالا آوردم.

مثل خودکشی بود.

در واقع با کشتن او خودم را کشتم.

روح زنده و رنگین خود را به سیاهی سپردم.

و دوباره سیاه شدم. سیاهتر از قبل...

و سیاهی نمی توانست آنقدرهاهم ترسناک باشد...

فصل دوم: سازمان جاسوسی

صدای رو مخ زنگ جلسه فوری، ناجی ای بود که مرا از دنیای کابوس ها نجات داد و هوشیارم کرد.

مثل برق گرفته ها از روی تخت بلند شدم و صدای ناله فنرهای زهوار

در رفته ی تخت، را بیرون آوردم.

تمام لباس هایم با بدنم یکی شده و دانه های درشت عرق، مانند ماری روی ستون فقراتم می خزید و چتری هایم به پیشانی ام چسبیده بود.

چشمان لرزانم روی بطری آب روی میز قفل شد و وحشیانه به سمت آن خیز برداشتم.

اینکه چند بار تا رسیدن به میز سکندری خوردم، مهم نبود.

اینکه زانوی پای چپم به شدت به پا تختی خورد و از درد آن نفسم بند آمد، مهم نبود.

اینکه از شدت لرزش دست، نصف آب بطری را روی یقه لباسم ریختم هم مهم نبود.

من فقط آب می خواستم و در این لحظه دیگرهیچی مهم نبود.

بعد از اینکه تمام محتوای باقی مانده بطری را سر کشیدم تازه نفش کشیدن را به یاد آوردم.

همچون مرده ای که از قبر برخواسته، هوا را به درون ریه هایم می بلعیدم.

و صدای بلند نفس نفس زدنم، با صدای زنگ رقابت می کرد.

صدای قلبم را درون گوشهام می شنیدم.

چنان محکم می زد که انگار قصد داشت سینه ام را بشکافد و از این زندان تن آزاد و رها شود...

و ای کاش نمی زد...

کاش از کار می افتاد و برای همیشه بی حرکت و بی صدا گوشه ای برای خود کز می کرد.

باز هم همان کابوس...

همان صدای شلیک...

همان سوراخ وسط ابروهای کمانی اش...

همان دریای خونی که تن ظریف او را، در خود غرق کرد...

همان...

صدای زنگ اجازه نداد بیشتر از این، خاطرات آن روز مانند انگل، شیره وجودم را بمکد.

مانند دریلی داشت مغزم را سوراخ می کرد و اهمیت جلسه را یادآوری می کرد.

سریع لباس خیسم را بدون توجه به سرمای فوریه، با تیشرت مشکی کف اتاق عوض کردم و دکمه شلوارک کارگوی سیاهم را بستم.

قبل از پوشیدن آل استارهایم، از کنار آیینه، گیر موی عقرب را برداشتم و به چتری های مزاحمم زدم.

بعد از بستن در اتاق، مدتی همانجا ماندم و به اتاق بغلی نگاه کردم.

در آهنی صورتی رنگ، باز نشد و دختر خندان و خوشحالی از آن بیرون نیامد.

مثل دو هفته گذشته...

چهارده روز بود که هیچ کس از آن سمت با کفش نایک رنگ رنگی به سمتم نمی دوید تا دستش را در دستم حلقه کند و مرا در این راهروی طویل، دوان دوان بکشاند.

نگاهم را از در اتاقش و پلاک 24 که کنار آن، یک گل و پروانه کشیده شده بود، جدا کردم و به سمت سالن راه افتادم.

به موج سردی که خیلی زود تمام بدنم را در بر گرفت تا به من یادآوری کند که حتی شومینه های توی سالن هم دلیل نمی شود که من آستین کوتاه بپوشم، اهمیت ندادم.

کف زمین سالن برق میزد.

دیوار ها از شدت سفیدی، چشم می سوزاندند

لامپ های بالای سر، از خورشید درخشان تر، فضا را روشن می کرد.

انگار نه انگار که روزانه، قدم به قدم این سالن طی کشیده ی نم دار، پر از جنازه می شد.

انگار نه انگارسفیدی رنگی که به دیوار خورده است، تمام لکه های خون روی آن را، لاپوشونی کرده است.

آنها همیشه همین طورند...

خوب بلدند رنگ سرخی خون را سفید کنند.

قشنگ می توانند جنازه ها را جوری سر به نیست کنند که انگار هیچوقت به دنیا نیامده اند.

همه ی افراد، یکی یکی از اتاق هایشان بیرون آمده و صدای همهمه هایشان سکوت درون سالن را می شکست.

با برخورد شانه ای به شانه ام به جلو پرت شدم و قبل از اینکه صورتم با کف درخشان سالن یکی شود، دستی مرا به سوی خود کشید و به سینه ستبری کوبیده شدم.

با بالا آوردن سرم با چشمان سبزی مواجه شدم که با نگرانی تمام بدنم را وارسی می کرد.

موهای بلوندش همچون آبشاری روی پیشانی اش فرود آمده و از آخرین باری که یاد دارم بلندتر شده.

نفس های داغش به گونه ی یخ زده ام، گرما می بخشید.

چشمانش روی زانوی پای چپم که احتمالا کبود شده بود، مدتی مکث کرد.

نگاهش را که به نگاهم دوخت، من آتش اظطراب را که تمام آن سبزی جنگل را سوزاند، دیدم.

- حالت خوبه؟

چه سوال نفرت انگیزی...

همیشه برایم سوال بود چرا بقیه سوالاتی می پرسند که جوابش را از قبل می دانند؟

ما تقصیری نداریم، خودشان دوست دارند دروغ بشنوند.

دوست دارند جواب هایی بشنوند که فقط خیالشان را راحت کند حتی اگر آن جواب، ذره ای به واقعیت نزدیک نباشد.

نه توان حرف زدن را داشتم و نه حوصله اش را.

همان طور که به چشم هایش خیره بودم، به آرامی سرم را تکان دادم و بازویم را از دستش جدا کردم و به راهم ادامه دادم.

هنوز چند قدمی نرفته بودم که مچ دستم از پشت کشیده شد.

سریع خودش را به من رساند و چشمانش را بند چشمانم کرد.

جوری نگاه تشنه خود را به من دوخته بود که انگار من آبی هستم که او را سیراب می کند.

که انگار می تواند تمام فروپاشی های روانی ام را با چشمانش ببیند و برای آنها دل بسوزاند.

موجی از احساسات درون دریای سبز رنگ چشمانش اوج گرفت و هنگام تلاقی با صخره چشمان بی حس من، سرکوب و محو شد.

انگار که بخواهد چیزی را که مدت هاست برای آن تمرین کرده، بگوید، لبانش را تر کرد...

- مواظب خودت باش و زودتر... زودتر خوب شو.

لطفا...

خوب شدن...

چه واژه ی غریبی برای من!

او خبر ندارد که دیگر چیزی از من باقی نمانده که مراقبش باشم.

هیچکس خبر ندارد.

سکوت کردم و نگاهم را از او جدا نکردم .

و آن زمان فهمیدم که حقیقت خیلی وقت است که پیروز شده و خودش را نشان داده.

در چهره ی ماتم زده ی من حتی سکوت حقیقت هم، بر فریاد دروغ پیروزبود.

شاید سرم گیج می رفت...

یا چشمانم چندتایی می دیدند ولی...

غم بدجور در آن جنگلهای سبز کلبه ساخته بود.

اندوه جوری رگه های سرخ خود را درون سپیدی چشمانش گسترانیده بود که انگار آتش زده بودند درختان جنگل را.

صدها احساس درون چهره اش فریاد سر می دادند تا شنیده شوند، ولی من در آن زمان رودی نبودم که بتوان آتش افروخته شده جنگل را خاموش کند...

یا حتی گوش شنوایی که بتواند آن احساسات پاک چشمانش را بشنود...

من در آن زمان یک هیچ مطلق بودم...

جیغ زنگی که امروز از دست من حسابی به ستوه آمده بود، دوباره بلند شد.

اوهم که انگار به خودش آمده باشد ، دستم را ول کرد و گفت:

- بیا سریعتر بریم.

تمامی درهای سالن باز شده و بادیگاردهای اطراف، مامورها را بازرسی بدنی می کردند.

جلوی پوزخند زدنم را نگرفتم.

آنها حتی از خودی هم می ترسند.

البته باید هم ترسید!

وقتی ماری یک بچه مار را بزرگ می کند و به آن نیش زدن می آموزد، باید انتظار نیش خوردن هم داشته باشد.

ساعت بزرگ روی دیوار سالن، چند دقیقه مانده به هفت صبح را نشان میداد و این یعنی جلسه، کمی دیگر شروع میشد.

آخرین باری که اینجا بودم را به یاد می آورم.

او هم بود.

با تستی که برایم آورده بود و غرهایی که چرا زودتر بیدار نشدم تا به تایم صبحانه برسم، به جانم می زد.

ناخداگاه با یادآوری آن خاطرات شیرین، لبخندی به لطافت اولین باران بهار، بر لبانم نقش بست ولی خیلی زود صاعقه زد و باران بهاری به سیلی در زمستان تبدیل شد.

صدای قدم های سنگین شان با ماشه کشیدن بادیگاردهای دور تا دور سالن همزمان شد.

و بوی عطر گران قیمت شان، از قدم هایشان پیشی گرفت.

اول بوی تلخ بلک فنتم بود که نشان از ورود رئیس بزرگ داد.

گابریل.

مردی که در دهه 50 زندگش اش بود و روز به روز بیشتر در کثافت و لجن غرق می شد.

حتی کت و شلوار هوگو باس خاکستری اش یا کراوات و زنجیری که به جلیقه اش هم وصل بود، نمی توانست به آن شیطان، وجهی انسانی ببخشد.

خیلی نگذشت که رایحه گرم گرند سوار، در شامه ام پیچید.

خودش بود.

مربی ماتیو، سرپرست تمام گروه های سازمان.

بافت سورمه ای رنگی که به تن داشت خیلی قشنگ عضلات برجسته اش را به نمایش می ذاشت.

با چشمان عسلی رنگش، همانطور که روی سکو قدم برمی داشت، دور تا دور سالن را وارسی کرد و نگاهش روی من قفل شد.

نمی دانم خیالاتی شدم یا واقعا نفسی از سر آسودگی کشید و بعد به راهش ادامه داد.

انگار می ترسید که کله شق بازی در بیارم و نیایم.

در این دوهفته به خیال خودش به من آسان می گرفت و به 20 دور دویدن دور باشگاه راضی می شد.

تنها کسی که شاید توانسته بود در این کشتارگاه کمی صفت انسانی خودش را حفظ کند، او بود.

گابریل پشت تریبون جای گرفت و مربی کنارش ایستاد.

ناگهان بوی لجن همه جا را فرا گرفت.

انگار که درون باتلاقی از گل و لای افتاده باشی و ماهی های گندیده به تمام تنت چسبیده باشد.

انگار که به جای رنگ به دیوار های اطراف سالن، گوه زده باشند!

صدای جیر جیر کفش هایش روی سرامیک، روی روانم خط می کشید.

بوی خون آمد...

خون لارا!

صدای نحسش در گوشم پیچید و مغزم را با چاقو تکه تکه کرد.

- سریع تر...

- چرا اینقدر داری طولش می دی...

- خوب بهش نگاه کن!

هرکسی خیانت کنه سرنوشتش مثل اون خرگوش کوچولو می شه...

با تکان های محکمی به خودم آمدم و به ویلیام که دستانش را دو طرف بدنم گذاشته و با شدت تکانم می داد، نگاه کردم.

گویی جسدی بودم و او سعی داشت روح را به بدنم باز گرداند.

- هی...

تریستا؟

اصلا نفهمیده بودم که کی دندان هایم را روی هم فشار داده و مشتم را چنان بسته بودم که جای ناخن های کف دستم می سوخت.

انگار که موجودی عجیب روبرویش ایستاده باشد، نگاهم می کرد.

زیر لب زمزمه کرد:

- داری نگرانم می کنی...

به خودت بیا لطفا.

سعی کردم با نفس های عمیق خودم را جمع و جور کنم و نگاهم را از او گرفتم.

نگاهم در نگاه دکتر آرتور قفل شد...

انگار منتظر همین بود چون با پوزخندی که کنار لبش به من دهن کجی می کرد، بهم زل زده بود.

از آن چشمان آبی نفرت داشتم.

برعکس آبی چشمان لارا که عاشقشان بودم.

از آن روپوش سفید اتو کشیده ای که آن شیطان را مانند مردم عادی جلوه می داد، بدم می آمد.

از آن کراوات هرمس دور گردنش...

اگر به من بود آن کراوات را چنان دور گردنش می پیچاندم که آرزوی کمی اکسیژن را با خودش به جهنم ببرد.

یا شاید هم چاقو را درون زخم قدیمی بالای چشمش می کردم همان زخم را آنقدر امتداد می دادم که از اقیانوس آبی چشمانش هم، خون چکه کند.

حتی می توانستم...

- اول از همه ی شما ممنونم که در این جلسه حاضر شدید...

صدای گابریل بود که در سالن پیچید و اجازه نداد روش های دیگری برای زجرکش کردن دکتر در ذهنم سناریو سازی کنم.

دکتر هم نگاهش را از من گرفت و با همان پوزخندی که گوشه لبش خانه کرده بود به گابریل چشم دوخت.

- امروز یه سوپرایز ویژه براتون دارم و خب این ، مثل قبلیا نیست.

با لبخندی که فاز پدربزرگانه می داد چشمان خاکستری اش را به ما دوخت.

موهای جلوی سرش کم پشت تر شده بود ولی هنوزانگشت شمار موی مشکی در آن صحرای سفید خود نمایی می کرد.

با کلمه ی سوپرایز پچ پچ اطراف شروع شد.

- یعنی چی می تونه باشه؟

- شاید بخوان مرخصی بدن...

- شنیدم قراره اتاقهارو عوض کنن...

من که خستم شد از بس تو این لونه موش موندم!

رسما برای نفس کشیدن هم جا نداره.

ولی گابریل با همان لبخند مهربان، دستانش را به هم کوبید و تمام حدسیات را نابود کرد:

- یه عضو جدید قراره بهمون اضافه شه...

و اینبار لبخندش را عریض تر کرد و برق سفید دندان هایش، به ما چشمک زدند.

سکوت خفقان آوری بر تمام سالن سایه انداخت.

اضافه شدن یک عضو به سازمان خبری نبود که برای آن، جلسه فوری بگیرند و هر سه نفر اینجا، وقتشان را تلف کنند.

کاسه ای زیر نیم کاسه بود و هرکسی که اینجا حضور داشت آنقدر عقلش می رسید که این را بفهمد!

ناگهان لبخند مهربانانه پدربزرگ به نیشخند عوضی وار رئیس سازمان تغییر شکل داد و گفت:

- باید بدونید که اون یه مامور عادی نیست، در واقع اون...

صدای قهقه اش از پشت میکروفن، مانند خنده ی لوسفیر بر تنم لرزه انداخت و نگذاشت ادامه حرفش را بگوید.

- بذارید بیشتر از وقتمون رو تلف نکنیم و ازش رو نمایی کنیم...

این شما و اینم آزر از سازمان شدو!

چشمانم بیشتر از این گرد نمی شدند.

آن پیرمرد همین الان گفت سازمان شدو؟

چرا آن سازمان باید یکی از مامورهایش را به اینجا پیشکش کند؟

صدای چکمه هایی که در سالن پیچید توجه همه ی را به خودش جلب کرد.

چشم چرخاندم و به پسری که از آن سوی سکو، به سمت آن سه نفر قدم بر می گذاشت، نگاه کردم.

شلوار کارگوی سیاهی و بافت یقه اسکی به تن داشت که اگر چهره او را نمی دیدی ممکن بود او را با مربی اشتباه بگیری.

موهایش سیاه سیاه بودند.

به سیاهی پر کلاغ...

به سیاهی دل من!

از نیم رخ، فکش خوش تراشیده و تیز بود.

با رسیدن به دکتر، کنار او ایستاد و به ما نگاه کرد.

چشمانش...

فکر کنم هیچ جایی ازدنیا، ازآن تیله ها تاریک تر نبود.

انگار که قیر مایع را درون آن ها ریخته باشی!

تضادی که با پوست رنگ پریده اش داشت به سیاهی آن چاله ها، دامن می زد.

چند تار موی سرکش رو پیشانی اش فرود آمده بودند.

نمیدانم توهم بود یا خیال...

شایدم اثر کم خوابی و قرص های آرام بخشی بود، ولی حس کردم که با نگاهش دنبال من می گشت.

و بعد از آن، چشمانی بود که رویم، مکث کردند.

آن چنان عمیق زل زده بود که انگار می خواست سیاهی چشمانش را به درون من بریزد...

خبر نداشت من خودم سیاهم

تاریکم

خاموشم

خاموش تر از چشمان او!

صدای گابریل بود که مرا از آن خلسه بیرون آورد.

- شما لازم نیست از جزئیات خبر داشته باشید، فقط مهم اینه که سازمان شدو از این به بعد دشمن ما نیست...

و این مامور مهم ترین مهره ای بود که شدو می تونست برای صلح به ما بده...

از امروز به بعد اون هم عضوی از ماست و ما از حضورش در اینجا خوشحالیم.

مربی ماتیو یه سری نکته هایی رو بهتون میگه و بعدش می تونید به کارتون برسید.

منظور از کار، همون کشت و کشتار بود دیگر؟

گابریل با صدای تشویق و کف زدن از سالن خارج شد و ماتیو پشت میکروفن قرار گرفت و صدای گرمش به جان یخ زده ام گرما

بخشید:

- خب همین طور که تا حالا فهمیدید این صلح برای سازمان ما خیلی اهمیت داره ولی صرف نظر از این، اون مامور همراه با شما در تمرینات وماموریت ها شرکت می کنه.

با شما سر تایم مخصوص غذا می خوره و مثل شما در اتاق های ده متری می خوابه و از این به بعد، توی اتاق 24 بخش دی می مونه...

گروه بندی جدید رو روی تابلو اعلانات اعلام می کنم.

همگی موفق باشین.

انگار که آتشی روشن شده و تمام خون درون بدنم را به جوش می آورد.

حدس اینکه تمام رگ های بدنم از فشار سعی در رهایی داشتند، سخت نبود.

با صدایی که حتی برای خودم هم غریب بود زمزمه کردم:

- ولی اون اتاقه لاراست!

شاید هم زمزمه نکردم...

شاید فریاد زدم یا شاید هم با جیغ این را گفتم.

فقط می دانم نگاه همه حتی آن دو گوی سیاه را روی خودم حس کردم.

صدایم همچون آهنگ سی دی قدیمی که از گرامافون پخش می شد، پر از خش بود:

- شما نمی تونید اتاقی که صاحب داره رو به این و اون ببخشین!

- ولی اتاقی که صاحبش مرده رو می تونیم مگه نه؟

این حرف دکتر مثل سمی درون بدونم پخش شد و تمام حواسم را، مسوم کرد.

حتی ویلیام هم در آن زمان جرعت نکرد جلو بیاید و آرامم کند.

اینبار صدای خشن مربی بود که در فضا پیچید:

- مامور، این از قبل مشخص شده و مشخص کردن اینکه ما چه کارایی می تونیم بکنیم یا نه در هیته شما نیست.

اینبار حتی از آن نگاه مهربانانه ای که به دنبال من در سالن می گذشت هم خبری نبود.

شاید حتی کمی شماتت از چشمانش می بارید.

شبیه پدری که سعی می کرد قبل از اینکه دیگران به دخترش سیلی بزنند خودش گونه ها او را سرخ کند.

-لارا خیانت کرد و فکر نمی کنم دفاع از یه خیانتکار برات عاقبت خوشی داشته باشه فرارز!

- این بحث همین جا تمومه!

ماتیو این را به دکتر گفت و صدای مشتی که روی میز تریبون زد تمام دیوار های سالن را لرزاند.

سالن به آنی خالی از جمعیت شد و هرکسی که جانش را دوست داشت به سرعت خارج شد.

فقط من ماندم و ویلیامی که با وحشت به من چشم دوخته بوده و صدای نفس های عمیق ماتیو که از میکروفن پخش می شد و همچنین سگ سازمان.

همین طور آن تازه واردی که نیامده، اتاق بهترین دوستم را صاحب شده بود هم از قلم نندازیم!

- مربی ماتیو به نظرتون این مامور زیادی سرکش نشده؟

یه تنبیه براش لازمه فکر می کنم.

- دکتر!

ماتیو چنان با غیض این را غرید که همه ی کلمات از ترس، از ذهنم فرار کردند...

دکتر همان طور که به ماتیو نگاه می کرد، لبخندی زد و گفت:

- البته...

فکر نکنم شما شخص مناسبی برای تنبیه باشید!

بالاخره سنت رفته بالا دیگه چشات سو نداره ...

وگرنه شاید می تونستی موشهای کثیفی که تو این سازمان خیانت می کنن رو ببینی!

چی؟؟

آن مردک همین الان چه غلطی کرد؟

رسما به لارا گرفت موش کثیف؟!

قبل از اینکه به سمتش خیز بردارم و ناخن هایم را چنان در حلقومش فرو کنم تا آن تارهای صوتی رو مخش، پاره شود، دستان قدرتمند ویلیام دورم پیچید و مرا جوری از زمین بلند کرد که انگار یک توله سگ وحشی را بغل کرده!

- مامور کنت همین الان مامورفرارز رو ببر.

قدرتی که برای کشتن دکتر زیر پوستم جاری شده بود، حتی با وجود بازوان ویلیام هم مهار نشدند رو به ماتیو غریدم:

- اما مربی...

- برو به اتاقت تریستا...

همین حالا!

رسما صدایم را گم کردم.

حنجره ام ترسیده و لرزان، بی عمل گوشه ای قایم شد و صدایی برای مخالفت از من در نیامد.

مخاطبش من بودم اما چشمانش را از دکتر جدا نکرد.

مثل دو گرگ وحشی، که فقط منتظر کوچکترین حرکتی از دیگری هستند تا گلوی یکدیگر را بدرند، به یکدیگر نگاه می کردند.

ویلیام کشان کشان مرا از سالن خارج کرد و چنان دستش را دور کمرم محکم فشار می داد که انگار می ترسید بتوانم از زیر بازوانش لیز بخورم!

- ولم کن!

از بین دندان هایم رو به او با غیض غریدم:

- دارم می گم ولم کن.

- ببخش وحشی کوچولو ولی ماموریت دارم تو رو تا اتاقت حمل کنم.

و اصلا قصد ندارم ماتیو منو به خاطر نافرمانی عین اسب دور باشگاه بدوونه.

اگر اژدها بودم حتما الان از نفس هایم آتش شعله ور می شد و ویلیام را خاکستر می کرد.

وقتی به در اتاق رسیدیم چنان با ملایمت مرا روی زمین گذاشت که انگار چیزی با ارزش هستم...نه همان توله ای که چند لحظه پیش اسیر و اجیر بازوان نره خرش بود!

حتی اجازه ندادم کلمه ای بگوید و چنان در اتاق را رو به صورتش کوبیدم که موهای بلوندش، به پرواز در آمدند.

فصل سوم: نیش عقرب

- این چیه مربی؟؟

کاغذ مچاله شده را بالا بردم و و نگاه آتشین خود را به چشمان عسلی اش دوختم.

-گروه بندیه جدید.

این را در حالی که در دفتر پشت میزش نشسته بود، چنان به صورتم غرید که انگار بچه ی دوساله ای وقتش را تلف کرده و مزاحمش شده!

- خودم می دونم اینو ولی ولی...

صدایم تحلیل رفت و غم و اندوه جای خشم در حال انفجارم را گرفت.

شدم همان دختری که پدرش به صورتش سیلی زده و حالا با پدرش هم غریبه است:

- چرا؟

چرا مربی؟

من و لارا جون کندیم

بشیم. خوده تو چقدر شب تا صب مارو عین سگAکه وارد گروه

دور تا دور اینجا دووندی!

آخه بی انصاف چقدر ازمون بی خوابی کشیدی که از این بدن لاجون عضله و کوفت و زهرمار بسازی؟

که نکنه یه روز، نتونیم پوزه ی اون گولاخ هایی که وزنشون صدبرابرمونه روبه زمین بکوبیم و ماموریت سازمان عزیزمون شکست بخوره.

که دست نیروهای دشمن بیفتیم و نتونیم درد مجازاتو تحمل کنیم و همه چیو لو بدیم؟

همون دکتر حرومی چقدر از بچگی به ما صدتا سرم و آمپول های رنگ ووارنگ زد...

که چی بشه؟؟

لحنم تلخ شد.

بزاقی برایم باقی نماند که لب خشک شده ام را تر کنم.

خشم با تمام اندوه درونی ام آمیخته شد، فوران کرد و شیهه کشید.

روی میزش خم شدم و دستانم را به لبه ی شیشه ای میز تکیه دادم.

نگاهم را به نگاهش دوختم و حرفم را با پوزخندی ادامه دادم:

- که نکنه یه روووزی عاشق یه پدرسگی بشیم و بچه دار بشیم؟

که نکنه یه رووووزی فکر جدا شدن از این جهنم به مغز نداشته مون خطور کنه؟

که نکنه یه روز دلمون بخواد زندگیییی کنیم؟

که مفهوم زنده بودن رو به جز دووم آوردن زیر شکنجه ها بشناسیم؟

و او هیچی نگفت .

ساکت پشت میزش نشسته و چنان با آرامش نگاهم می کرد که انگار در جلسه ی تراپی بودم و داشتم برای تراپیستم درد و دل می کردم!

انگار نه انگار که داشتم سر مربی بزرگ سازمان جیغ و داد می کردم و او را بخاطر تمام بلاهایی که سرمان آورده بودند، بازخواست می کردم!

- بعد از همه ی اینا...

تصویر مربی تار شد.

اشک مژه هایم را آبیاری کرد...

بغض همچون خنجری گلویم را شخم زد.

تمام نیرویم تحلیل رفت و برای ایستادن، فشار دستانم دور میز بیشتر شد و صدایم به سان زمزمه ای آرام :

- الان یکی پیدا شده که نیومده اتاق و جایگاه لارا رو بهش دادید؟!

اونم نه هرکسی...

یکی از مامورین همون سازمانی که لارا الان بخاطر اونجا زیر هکتار هکتار خاکه...

اصلا وایسا...