رمان مبحوس جلد دوم

لوکاس پوزخندِ مرموزی زد، دستش را به سمت مرد گرفت و گفت:
_ «بذار معرفی کنم، آنا... فکر کنم قبلاً با "کایا" افتخارِ آشنایی داشتی، نه؟»
کایا؟! ناباورانه دوباره به او خیره شدم. همان مردِ نقاب‌دارِ کذایی؟!
حالا بدون آن پوششِ سیاه، با یک نیشخندِ بی‌خیال و خونسرد به چشم‌های ترسیده‌ام نگاه می‌کرد و گفت:
_ «از دیدنِ دوباره‌ت خوشحالم، بانو.»
با تندی و بدون ذره‌ای ترس، جوابش را کوبیدم:
_ «ولی من اصلاً همچین حسی ندارم!»
لوکاس با صدای بلندی قهقهه زد، طوری که صدایش در سالن پیچید:
_ «دیدید بهتون گفتم؟ اون خیلی بامزه و سرکشه!»
زنِ کنار دستم، نگاهِ عاقل اندر سفیهانه به من انداخت و با لحنی آمیخته به تمسخر گفت:
_ «اون فقط خیلی بچه‌س...»
لوکاس شانه بالا انداخت:
_ «بی‌خیال آسا! حسادت رو بذار کنار.» و بعد رو به من ادامه داد: «ایشون هم "آسا" هستن، خواهرِ من.»
به آسا نگاه دقیق‌تری انداختم؛ موهای سپیدِ یکدست و چشمانی به رنگِ آبیِ اقیانوس داشت. کوچک‌ترین شباهتِ ظاهری به لوکاس نداشت. لوکاس که انگار ذهن‌خوانی می‌کرد، گفت:
_ «اگه داری به این فکر می‌کنی که چرا شبیه من نیست، درست حدس زدی؛ اون خواهر ناتنیِ منه.»
آسا پوزخندی زد و زیر لب گفت:
_ «و واقعاً از این بابت خدا رو شکر می‌کنم!»
لوکاس دستش را روی قلبش گذاشت:
_ «قلبم رو می‌شکنی، آسا!»
سری تکان دادم و سکوت کردم. خودم را میان این جمعِ غریبه و مخوف غرق در سوال می‌دیدم؛ من اینجا چه می‌خواستم؟ دوباره چشم‌هایم روی کایا قفل شد. ذهن آشفته‌ام به همان روز برگشت؛ او همان کسی بود که آن اتاقِ گلِ جادویی را با تمام قدرتش نابود کرد و مرا بیرون کشید. همان جایی که سرلین با آن همه ابهت گفته بود جز خودش هیچ موجودِ دیگری توانِ ورود به آن را ندارد! پس این مردِ موطلایی باید قدرتی فراتر از حدِ تصور داشته باشد.
خیره در چشمان یخی‌اش، با لحنی گستاخ و محکم پرسیدم:
_ «تو... تو اصلاً چی هستی؟»
کایا از لحنِ بی‌باک و بی‌ادبانه‌ی من، ابرویی بالا انداخت. نگاهش تاریک شد، کمی به جلو خم شد و با صدایی بم و پر از غرور پاسخ داد:
_ «چیزی... که فراتر از درکِ ناچیزِ توئه، دختر جون!»
پوزخندِ تلخ و پرمعنایی زدم و مستقیم در چشم‌های یخی‌اش خیره شدم:
_ «اوه... واقعاً؟»
لوکاس که انگار می‌خواست سنگینیِ نگاهِ میان من و کایا را بشکند، دست‌هایش را به هم کوبید و با لحنی سرزنده گفت:
_ «بهتره شام رو شروع کنین. آنا... امشب این ضیافت فقط و فقط به خاطر حضورِ تو برپا شده. ما امشب مهمون داریم!»
آسا با وقار و خونسردیِ خاصی جامش را بالا آورد، کمی از نوشیدنیِ سرخ‌رنگِ درونش را چشید و با لحنی آمیخته به کنایه گفت:
_ «آره... لوکاس معمولاً هیچ موجودی رو به قصرِ انحصاریش راه نمیده.»
سپس سرش را کمی چرخاند و نگاهِ مرموزش را به کایا دوخت:
_ «آخرین میز شامِ مشترکِ ما کی بود، کایا؟ فکر کنم چند دهه ازش گذشته، نه؟»
با شنیدن کلمه‌ی «دهه»، لرزشِ خفیفی در دلم نشست. آن‌ها درباره‌ی زمان جوری حرف می‌زدند که انگار جاودانه‌اند. لوکاس تکخندِ مغرورانه‌ای زد، تکیه‌اش را به صندلیِ مجللش داد و رو به آسا گفت:
_ «میدونم چقدر مشتاق دیدن و همنشینی با منی؛ ولی خب، متاسفانه همیشه نمی‌تونم این افتخار رو بهت بدم! پس امشب رو حسابی قدر بدون و ازش استفاده کن.»
خودم را با بازی کردن با سوپِ نیم‌خورده‌ام سرگرم کردم تا از هجوم نگاه‌هایشان فرار کنم؛ هر سه‌ی آن‌ها به طرز عجیب و موشکافانه‌ای براندازم می‌کردند و این حسِ تحت‌نظر بودن، لرزه به اندامم می‌انداخت.
طاقت نیاوردم، سرم را بالا گرفتم و مستقیم رو به کایا لب باز کردم:
_ «عجیبه که الان اون نقابِ نقره‌ایت رو صورتت نیست... اون رو فقط وقتِ دزدیدن و قربانی کردنِ آدم‌ها می‌زنی؟»
کایا بدون اینکه به خود لرزه‌ای راه دهد، با همان خونسردیِ روی اعصابش پاسخ داد:
_ «فقط کسانی منو بدون نقاب می‌بینن که یا از دوستام باشن... یا قراره به زودی بمیرن.»
پوزخند لرزانی زدم و به صندلی تکیه دادم:
_ «و من الان کدومشم؟ اوه... بذار حدس بزنم؛ قراره اونی باشم که می‌میره؟»
پیش از آنکه کایا دهان باز کند، لوکاس وسط حرفمان پرید و با لحنی حامیانه گفت:
_ «اوه آنا... آروم باش. اینجا کسی قرار نیست بهت آسیب بزنه.»
آسا جامش را روی میز گذاشت و با لحنی سرد اضافه کرد:
_ «البته فعلاً!»
لوکاس با اخمی غلیظ چشمانش را روی خواهرش چرخاند:
_ «سعی نکن بیهوده بترسونیش، آسا.»
سپس نگاهش را به کایا دوخت و ادامه داد: «کایا... آنا یه مقدار به خاطر روشِ خشنی که برای آوردنش به اینجا به کار بردی ازت دلخوره. چطوره از بانو عذرخواهی کنی؟»
کایا نگاهِ یخ‌زده و سنگینش را روی من متمرکز کرد و با پوزخندی کم‌رنگ لب زد:
_ «معذرت می‌خوام، بانو.»
طعنه‌ی عذرخواهیِ صوری‌اش مثل سوهان روی روحم کشیده شد. دیگر توان تحمل آن اتمسفرِ خفقان‌آور و ریاکارانه را نداشتم. صندلی‌ام را عقب کشیدم و رو به لوکاس گفتم:
_ «می‌تونم به اتاقم برگردم؟»
لوکاس اخمی کرد و به ظرف دست‌نخورده‌ام نگاه انداخت:
_ «ولی تو که چیزی نخوردی، آنا!»
_ «به اندازه‌ی کافی خوردم.»
لوکاس که کلافگی‌ام را دید، شانه بالا انداخت:
_ «هرجور راحتی. آبی تو رو تا اتاق همراهی میکنه.»
بدون یک ثانیه مکث برخاستم و در حالی که نگاه‌های سنگین و برنده‌ی هر سه‌ی آن‌ها را پشت سرم حس می‌کردم، با قدم‌هایی تند از سالن خارج شدم. دست‌هایم را در طول راهرو مشت کرده بودم تا لرزشِ بی‌اختیارشان را پنهان کنم. کم‌کم سوزشِ زجرآورِ بین دو کتفم داشت شروع می‌شد؛ اصلاً دلم نمی‌خواستم در میان این راهروهای غریب و جلوی چشم نگهبانانِ گرگی تسلیمِ آن دردِ سهمگین شوم.
به محض ورود به اتاق، خودم را روی تخت انداختم و با صدایی تحلیل‌رفته از آبی خواستم تنهایم بگذارد. با بسته‌شدن در، نفسم را حبس کردم، ملحفه‌ی ابریشمی را در مشت‌هایم فشردم و با تمام توان سعی کردم فریادِ دردم را به عقب برانم. در میان هجومِ سوزشِ کتف‌هایم، تمام ذهنم درگیر یک سوال بود؛ دلیل این ضیافتِ شام چه بود؟ حسی به من می‌گفت آن‌ها فقط آمده بودند تا مرا از نزدیک ببینند... اما چرا؟