رمان مبحوس جلد دوم به قلم لیلا

هجومی از احساسات متناقض و بی‌رحم، با تمام وجود به روحم چنگ انداخته بود؛ آمیزه‌ای تلخ از ناامیدی، ترس، بی‌پناهی و بغضی که راه گلویم را سد می‌کرد. نمی‌دانستم کجایم. چشم که باز کردم، خودم را درون دیوارهای سنگیِ سلولی تاریک و نمور یافتم؛ جایی که انگار خورشید هم از یادش برده بود. تنها بارقه‌ای ناچیز از نور، از میان میله‌های بلند و زنگ‌زده‌ی سقف به داخل سر می‌خورد و تاریکی را خراش می‌داد.

زانوهایم را در آغوش کشیدم، خودم را در تاریک‌ترین گوشه‌ی آن دیوارهای یخی جمع کردم و لرزیدم. در سرم هزاران سوال بی‌جواب می‌چرخید: چه اتفاقی افتاد؟ آن مردِ سایه‌وار و نقاب‌دار کی بود؟ و از همه مهم‌تر... سرلین کجاست؟ یعنی... مرا رها کرده؟

با تمام وجود سعی کردم این فکر سمی را پس بزنم. تا جایی که فهمیده بودم، او به من احتیاج داشت؛ به جادوی درون من، به وجودم. پس حتماً الان داشت زمین و زمان را پی من می‌گشت. در این جهنمِ غریب، سرلین تنها طناب پوسیده‌ای بود که برای نجات به آن چنگ زده بودم. از این همه ضعف و ناتوانیِ خودم متنفر بودم، اما هراس، افسارِ بدنم را به دست گرفته بود و مجالی برای شجاعت نمی‌داد.

در همین لحظه، سکوت مرگبار سنگ‌ها با صدای خراشیده و دلخراش کشیده شدن زنجیرها شکست. درِ سنگین سلول با ناله‌ای بلند باز شد و هیکل درشتِ مردی در آستانه در قرار گرفت. چهرش را نمیدیدم سایه‌اش روی من افتاد و با صدایی زمخت و عاری از هرگونه ترحم گفت:

_ «بیا بیرون!»

با دست و پایی لرزان و بی‌رمق، روی پاهایم ایستادم. انگار تعلل و درنگِ من، صبرِ اندکش را لبریز کرد؛ چون با خشم قدمی به داخل سلول گذاشت و ناگهان بازویم اسیرِ چنگال‌های بی‌رحمش شد. آری، چنگال! دستانش پوشیده از موهای ضخیم و سیاه بود با ناخن‌هایی بلند و تیز که در پوستم فرو می‌رفتند. با وحشتِ تمام سرم را بلند کردم و به چهره‌اش چشم دوختم. قلبم یک لحظه از تپش ایستاد؛ صورتش نیز همچون دستانش غرق در موهای تیره بود؛ چهره‌ای مسخ‌شده و وحشتناک شبیه به یک گرگ، با پوزه‌ای کریه و دندان‌هایی تیز که از میان لب‌هایش خودنمایی می‌کردند.

با صدایی که بیشتر به غرش خفه‌ای می‌مانست، لب زد:

_ «اگر نگاه‌های احمقانه‌ات تمام شد، باید بریم.»

نفس در سینه‌ام حبس شد و ناله‌ای ضعیف از عمق گلویم بیرون آمد. مرا با بی‌رحمی دنبال خود کشید و از سلول بیرون پرت کرد. درون راهروهای سنگی، نور اندکی کورسو می‌زد و ناله‌های خفیف و دردمندی از اعماق سلول‌های مجاور بیرون می‌خزید؛ ناله‌هایی که بوی مرگ و اسارت می‌دادند.

پله‌های بی‌شماری را بالا رفتیم؛ یا بهتر است بگویم، مثل یک تکه گوشتِ بی‌جان پشت سرش روی سنگ‌ها کشیده شدم. با رسیدن به انتهای پله‌ها، هجوم ناگهانیِ نوری کورکننده، چشم‌هایم را به سوزش انداخت. ناباورانه پلک زدم... همه‌چیز، بیش از حد تصور سفید، درخشان و خیره‌کننده بود

تالار سپید را رو به جلو قدم می‌زدیم؛ فضایی وهم‌آلود که در ابتدا جز نوری مطلق و کورکننده چیزی در آن به چشم نمی‌آمد. اما با هر قدمی که به جلو برمی‌داشتیم، انگار جادو دست به کار می‌شد؛ دیوارها و ستون‌های سفید و براقِ مرمرین، کِش می‌آمدند و پیش چشمانم شکل می‌گرفتند. هیچ تجملاتِ اضافه‌ای نبود، فقط یک سپیدیِ محض و دلهره‌آور. پس از طی کردن راهرویی طولانی، سرانجام در برابر درگاهی عظیم ایستادیم؛ دری طلایی‌رنگ و بلند، آن‌قدر بلند که سقفش در میان نور ناپدید می‌شد. پاهایم دیگر رمقی برای ایستادن نداشتند و زانوهایم از ضعف می‌لرزیدند.

موجود گرگ‌نما با صدایی که ارتعاشش دیوارها را لرزاند، گفت:

_ «سرورم... او اینجاست.»

درهای طلایی بدون هیچ تماسی، با وقار به روی پاشنه چرخیدند و باز شدند. طنینِ صدایی نرم و خونسرد از میان شکاف در بیرون آمد:

_ «بیا داخل، آنا.»

گرگ‌نما مرا با بی‌رحمی به سمت داخل هُل داد و زیر لب غرید:

_ «برو تو!»

با تردید و قدم‌هایی لرزان از آستانه‌ی در گذشتم. فضای آن‌سوی در نیز غرق در سپیدی و درخشش بود؛ سالنی باشکوه که در گوشه و کنارش، گلدان‌های کریستالی و عظیمی خودنمایی می‌کردند. درون آن‌ها، گل‌هایی جادویی به رنگ یاقوت‌های سفید روییده بود که تلالویشان چشم را نوازش می‌داد.

_ «قشنگن، نه؟ اسمشون گلِ آمیسه... فقط می‌تونی اونا رو توی همین قلعه ببینی.»

هراسان به سمت صدا چرخیدم. مردی با فاصله‌ای زیاد از من ایستاده بود؛ قامتی بلند و کشیده داشت با بال‌هایی عظیم و سرخ به رنگِ خونِ تازه. قدم‌هایش را شمرده برداشت و نزدیک‌تر آمد. با بهت به او چشم دوختم؛ موها و چشمانش نیز به همان رنگِ سرخِ و تند بودند که در تضاد با پوستِ سفید و رنگ‌پریده‌اش، تصویری بی‌نهایت جذاب و در عین حال خطرناک ساخته بود. لبخندی زد، طوری که دندان‌های ردیف و سفیدش نمایان شد و گفت:

_ «به سیلو خوش اومدی، آنا!»

هراسان قدمی به عقب برداشتم، دست‌هایم را سپر کردم و با صدایی که از ترس می‌لرزید گفتم:

_ «من... من چرا اینجام؟»

بال‌های سرخ و عظیمش را کمی جمع کرد، قدمی جلو آمد و با لحنی که به طرز عجیبی آرامش‌بخش بود، گفت:

_ «آروم باش؛ من قرار نیست اذیتت کنم.»

با یادآوریِ هولناکِ نحوه‌ی دزدیده شدنم، مرد نقاب‌دار و آن سلولِ سرد و نمور، اخمی از سر خشم و واهمه میان ابروهایم نشاندَم و با لحنی طعنه‌آمیز گفتم:

_ «پس چرا اصلاً این‌طور به نظر نمیاد؟»

سرش را به عقب فرستاد و صدای خنده‌ی بلند و رهایش توی تالار سفید پیچید. سپس با همان چشم‌های سرخِ خندان و لحنِ شنگولش جواب داد:

_ «انگار کایا روشِ خیلی بدی رو برای آوردنت انتخاب کرده!»

کایا! پس نام آن مردِ سایه‌وار و نقاب‌پوش کایا بود. بی‌توجه به خنده‌هایش، حرفم را یک‌راست به سمتی بردم که تمامِ وجودم به آن بسته بود؛ با تحکم پرسیدم:

_ «سرلین کجاست؟»

بی‌خیال شانه‌ای بالا انداخت:

_ «نمی‌دونم؛ اون توی ناپدید شدن و مخفی کردنِ خودش استاده. ولی نگران نباش، خیلی زود می‌بینیش.»

قدمی جلوتر گذاشتم و خیره در چشم‌هایش، سوالم را تکرار کردم:

_ «تو کی هستی؟ و من چرا اینجام؟»

_ «آروم باش آنا... من یک دوستم.»

مکثی کرد، نگاهی به سر تا پای آشفته و گِلی‌ام انداخت و با لحنی سرشار از شیطنت ادامه داد:

_ «حداقل با تو این‌طوریم! بهتره اول یکم به خودت برسی و این ظاهرِ داغون رو درست کنی، بعد درباره‌ی بقیه‌ی چیزا مفصل حرف می‌زنیم.»

بی‌آنکه منتظر پاسخی از جانب من بماند، پشتش را به من کرد، بال‌های خونینش روی زمین کشیده شدند و گفت:

_ «دنبالم بیا.»

با تردید و زانوهایی که هنوز هم‌دستِ ترسم بودند، به آرامی پشت سرش به راه افتادم. از درِ دیگری در انتهای سالن خارج شدیم؛ راهروی باریک و درازی پیش رویمان قرار گرفت که درهای متعددی در دو طرفش صف کشیده بودند. جلوی چهارمین درِ چوبی ایستاد، آن را باز کرد و رو به من گفت:

_ «اینجا اتاق توئه. می‌تونی فعلاً استراحت کنی.»

تردید و دودلی‌ام را که دید، دوباره صدای خنده‌ی ریزی از میان لب‌هایش پر کشید:

_ «برو داخل آنا... اوممم، نکنه توی همین چند ساعت با اون سلولِ تاریک انس گرفته بودی و دلتنگش شدی؟»

دندان‌هایم را از غیظ روی هم فشردم و بدون اینکه پاسخی به طعنه‌اش بدهم، قدم درون اتاق گذاشتم. درِ چوبی بلافاصله پشت سرم بسته شد و من ماندم و تنهاییِ آن اتاقِ غریب و سپید. همه‌چیز؛ از تختخواب و ملحفه‌ها گرفته تا کمد و دیوارها، به رنگِ سپیدیِ مطلق بودند. این مرد انگار جنونی افراطی به رنگ سفید داشت؛ تا جایی که حتی ردای تنش نیز سفیدیِ خفقان‌آوری داشت. با دیدن پنجره‌های بلند و سراسری، افکارم را پس زدم و به تندی به سمتشان قدم برداشتم؛ باید می‌فهمیدم این جهنمِ زیبا کجاست. پرده‌ی حریر را کنار زدم و به منظره‌ی بیرون چشم دوختم.

تا چشم کار می‌کرد، سفیدیِ بی‌انتهای برف، همه‌جا را در آغوش کشیده بود. انگار در دلِ قله‌های کوهستانیِ پربرف و منجمد اسیر شده بودیم.

با وحشت قدمی به عقب برداشتم، دست‌های لرزانم را روی صورتم کشیدم و زمزمه کردم:

_ «اینجا دیگه کجاست؟...»

طنینِ صدایی آرام و ظریف از پشت سرم، سکوت اتاق را شکست:

_ «اینجا سیلوست، بانو.»

وحشت‌زده چرخیدم، اما اتاق خالی بود. هراسان گفتم:

_ «کی اینجاست؟»

_ «من اینجام بانو... این بالا!»

با دنبال کردن صدا، سرم را بالا آوردم و تنها چیزی که توانستم از میان حنجره‌ی خشک‌شده‌ام بیرون بفرستم، یک «اوه» غافلگیرکننده بود.

یک پریِ کوچک و مینیاتوری به رنگ آبیِ آسمانی، به اندازه‌ی کفِ دست، معلق در هوا تندتند بال می‌زد و با هر تکانِ بال‌های شفافش، گردهای آبیِ براق و درخشانی را مثل اکلیل به اطراف می‌پاشید.

با بهت لب زدم:

_ «یک... یک پری؟»

پری با لحنی شنگول گفت:

_ «درسته! می‌تونین "آبی" صدام کنین. من راهنمای شما در این قصر هستم. بهتره اول به حمام برین و این گرد و غبار رو بشورین، من هم براتون لباس‌های نو آماده می‌کنم.»

با حیرت و دهانی نیمه‌باز به او که با سرعتی عجیب و تندتند کلمات را پشت هم ردیف می‌کرد، خیره شده بودم. وقتی دید هاله و کالبدم هنوز جابه‌جا نشده و سر جایم خشکم زده، به تندی به سمتم پرواز کرد. با همان دستانِ مینیاتوری و کوچکش پشتم قرار گرفت و مرا به سمت دری که انگار به حمام ختم می‌شد، هول داد. آری، هول داد! با چنان قدرتی که انگار زورش هیچ تناسبی با آن جثه‌ی فندقی و کوچکش نداشت!

تسلیم شده به طرف دری که هدایت می‌شدم قدم برداشتم

چند دقیقه‌ی بعد، زیر دوش آب ایستاده بودم و تلاش می‌کردم ردِ چرک و کثیفیِ آن سلول را از روی تنم بشویم؛ اما هجوم وحشیانه‌ی افکار مختلف، امانم را بریده بود و نمی‌گذاشت قطره‌ای تمرکز داشته باشم. حس می‌کردم از همان ثانیه‌ای که پا درون آن غارِ کذایی گذاشتم، تاروپودِ زندگی‌ام دگرگون شد. عجیب‌تر و ترسناک‌تر این بود که روزهای گذشته را به سختی به یاد می‌آوردم؛ چهر‌ه‌ی خانواده‌ام داشت کم‌کم در مهِ ذهنم محو و پاک می‌شد و من با تمام وجود از این اتفاق وحشت داشتم. درست است که هرگز دوستشان نداشتم، اما پاک شدنشان مرا به یک آدمِ بی‌هویت تبدیل می‌کرد.

چه بلایی سرم آمده بود؟ آیا آن‌ها برای همیشه مرده و نابود شده بودند که حالا حتی خاطراتشان هم داشت در من سقط می‌شد؟ اگر این‌طور بود، پس منِ جدید دیگر که بودم؟ یک موجودِ بی‌هویت، تک‌افتاده و تنها. در میان این همه آشفتگی، تنها کسی که تصویرش روزبه‌روز در ذهنم پررنگ‌تر و تیزتر می‌شد، سرلین بود؛ همان هیولایی که کم عذابم نداده بود، اما با این حال تمامِ فکرم را به اسارت گرفته بود. چرا باید میان این همه وحشت، به او پناه می‌بردم؟

آهِ پردردی کشیدم، حوله‌ی سفید و لطیفی را دور تنم پیچیدم و قدم به اتاق گذاشتم. «آبی» معلق در هوا، چشم‌به‌راهم ایستاده بود. با بال‌های تندش به سمت لباس روی تخت پرواز کرد و گفت:

_ «می‌خواین کمکتون کنم بپوشید، بانو؟»

با صدایی بی‌رمق جواب دادم:

_ «نه... خودم می‌تونم.»

بدون هیچ اشتیاقی، آن پیراهن سفید و ابریشمی را به تن کردم؛ به طرز عجیبی سبک، نرم و راحت بود. همان لحظه چشمم به میزِ کنار تخت افتاد که غرق در خوراکی‌های رنگارنگ بود و تازه فهمیدم چقدر گرسنه‌ام. معده‌ام به سوزش افتاد. یک سبد پر از میوه‌های تازه؛ انگور، موز، سیب، در کنار دیسِ مرغِ برشته و سوپی که هنوز بخار از آن بلند می‌شد. بی‌توجه به همه‌چیز، با ولع شروع به خوردن کردم و تا جایی که توان داشتم، دلی از عزا درآوردم. با وضعیتی که در آن گرفتار شده بودم، هیچ بعید نبود که این آخرین وعده‌ی غذاییِ لذیذم باشد و معلوم نبود تقدیر قرار است مرا به کدام مسلخ بکشاند…

پس از تمام کردن غذا، روی تخت دراز کشیدم و با خالی کردن ذهنم، سعی کردم کمی بخوابم؛ به شدت خسته و فرسوده بودم. بعد از مدت‌ها سرانجام حمام کرده، تمیز بودم و دیگر گرسنگی آزارم نمی‌داد. اما به محض اینکه پلک‌هایم را روی هم گذاشتم، دو چشمِ آتشین پیش رویم جان گرفتند؛ شعله‌های سرخِ آن چشم‌ها از همیشه زنده‌تر و سوزان‌تر بودند. زیر لب و بی‌اراده زمزمه کردم:

_ «سرلین...»

و در کمال ناباوری، طنین صدای او در اعماق سرم پیچید؛ با همان لحن خاص، محکم و بمِ خودش صدایم زد:

_ «آنا...»

درست در همان ثانیه، چنان دردِ سهمگین و فلج‌کننده‌ای در ستون فقراتم پیچید که نفسم در سینه حبس شد. با تمام وجود از عمق حنجره‌ام جیغ زدم. صدای «آبی» را مبهم می‌شنیدم که هراسان اطراف سرم پر می‌زد و چیزی می‌گفت، اما شلاقِ درد تمام وجودم را در بر گرفته بود و کلماتش برایم نامفهوم بودند.

درد، همان‌طور که ناگهانی و بی‌رحم هجوم آورده بود، یک‌باره فروکش کرد و رفت. با نفس‌نفس‌های بلند و مقطع، لرزان از تخت پایین آمدم و خودم را به آینه‌ی قدیِ گوشه‌ی اتاق رساندم.

آبی با بهت و تعجب دور سرم چرخید:

_ «بانو! چه اتفاقی افتاد؟ الان خوبین؟»

لحنش نگران به نظر می‌رسید، اما اهمیتی ندادم. با دست‌های لرزان پیراهن ابریشمی‌ام را از روی شانه‌ام پایین کشیدم تا نگاهی به کمرم بیندازم؛ اما پوست سپیدم صاف بود و هیچ علامتی که دلیلِ آن دردِ استخوان‌سوز باشد، وجود نداشت.

در همان لحظه، درِ اتاق بدون هیچ هشداری باز شد و آن مردِ بال‌قرمز، ریلکس و بی‌اجازه قدم به داخل گذاشت. فوری لباسم را روی شانه‌ام کشیدم، آن را مرتب کردم و اخم غلیظی تحویلش دادم.

نگاهی به سرتاپایم انداخت و با لحنی که رگه‌هایی از تمسخر و شیطنت در آن موج می‌زد، گفت:

_ «چه اتفاقی افتاده، آنا؟ صدای جیغ‌هات تمامِ قصر رو برداشته!»

طرز حرف زدنی‌اش به شدت روی اعصابم راه می‌رفت؛ برای همین دلم نخواست جوابی به او بدهم. آبی به جای من دستپاچه پاسخ داد:

_ «سرورم... بانو داشتن از شدتِ درد بیهوش می‌شدن!»

تکانی به سرش داد، قدمی به من نزدیک‌تر شد و خیره در چشم‌هایم گفت:

_ «هر تغییری، دردِ خودش رو داره.»

با تمام وجود حس کردم او دقیقاً می‌داند چه بلایی دارد سر من می‌آید. با تحکم پرسیدم:

_ «چه اتفاقی داره برام می‌افته؟»

لبخند کجی زد:

_ «به زودی خودت می‌بینی؛ لازم نیست من بهت بگم... آنا کوچولو!»

دندان‌هایم را از خشم روی هم فشردم. عجیب بود که از او نمی‌ترسیدم و همین نترسیدن، مرا در برابرش گستاخ و بی‌باک می‌کرد:

_ «من هنوز حتی نمی‌دونم تو اصلاً کی هستی و به چه حقی منو دزدیدی!»

سرش را کمی خم کرد و با جذابیتِ خاصی چشمکی تحویلم داد:

_ «لوکاس هستم، بانو.»

پوزخندی زدم:

_ «اوه... الان مثلاً باید بشناسمت؟»

_ «الان نه... ولی به زودی قراره من همه‌چیزت بشم!»

بی‌اختیار خنده‌ی تلخ و تمسخرآمیزی سر دادم:

_ «حتمی همین‌طوره!»

لوکاس به سمت خروجی چرخید و همان‌طور که قدم‌زنان از اتاق خارج می‌شد، با لحنی هشدارآمیز توصیه کرد:

_ «برو بخواب و سعی کن توی ذهنت به "کسی" فکر نکنی؛ این‌جوری کمتر درد می‌کشی.»

به محض اینکه در بسته شد و دوباره تنها شدم، بغض گلویم را فشرد و دلم می‌خواست زارزار گریه کنم. من در برابر این دنیای عجایب و جادوهایش چقدر ضعیف و بی‌دفاع بودم…

آهی کشیدم و در تنهایی به لوکاس فکر کردم. خودم هم از لحن گستاخانه‌ام متعجب بودم. من که جلوی سرلین حتی جرئت نفس کشیدن نداشتم، چطور حالا داشتم جلوی این شاهزاده‌ی سرخ‌بال زبان‌درازی می‌کردم؟ انگار این فضای عجیب و تغییراتِ جادوییِ بدنم، داشتند ترس را درون سرم می‌کشتند و کالبد جدیدی از من می‌ساختند…

روی تخته‌سنگِ مرمرین و سپیدی در حیاط قصر نشسته بودم و به کوه‌های سر به فلک کشیده‌ی پر از برف چشم می‌دوختم. حالا که از نزدیک به تماشای برف‌ها نشسته بودم، می‌توانستم ساختار شگفت‌انگیز و ماورایی‌شان را بهتر درک کنم؛ دانه‌های برف، به طرز حیرت‌آوری بزرگ و به شکل گل‌های بابونه‌ی مینیاتوری فرود می‌آمدند. به راستی که اینجا دنیای عجایب بود.

آبی روی شانه‌ام جا خوش کرده بود و با شور و شوق سعی داشت بخش‌های مختلف قصر را نشانم دهد. در هر گوشه و کنار، نگهبانان گرگ‌نمای تنومندی به چشم می‌خوردند؛ آن‌ها با چشم‌هایی پر از کینه و نفرت به من خیره می‌شدند، اما به خاطر دستور لوکاس، جرئت نداشتند حرکتی بکنند.

طاقت نیاوردم و به آرامی از آبی پرسیدم:

_ «اونا چرا این‌طور با نفرت نگام می‌کنن؟ چرا از من بدشون میاد؟»

آبی با احتیاط به من نزدیک‌تر شد و پچ‌پچ‌وار در گوشم زمزمه کرد:

_ «اینجا... شاهزاده سرلین زیاد محبوب نیست، بانو.»

لحنش طوری بود انگار نامی ممنوعه و نفرین‌شده را بر زبان آورده باشد؛ با نگرانی و هراس به اطراف چشم دوخت تا مطمئن شود کسی صدایش را نشنیده است. برای آرام کردن التهاب درونم، دستانم را درون برف‌های بابونه‌ای‌شکل فرو بردم؛ لمسِ خنکای آن‌ها آرامم می‌کرد. پرسیدم:

_ «ما الان دقیقاً توی یک کوهستانیم؟»

آبی سر تکان داد:

_ «آری بانو... اینجا کوهستانِ سرسختِ سیلو، قصر سپیده.»

درست می‌گفت؛ اینجا همه‌چیز به رنگ سفید بود. حتی دیوارهای بلند قصر، سپیدیِ محضی داشتند که با اندامِ سیاه، تاریک و ترسناکِ نگهبانانِ گرگی، تضادِ عجیبی خلق می‌کرد. در طول تمام مدتی که در حیاط و راهروها گشت می‌زدیم، جز نگهبانان کس دیگری را ندیده بودم.

کنجکاو پرسیدم:

_ «اینجا لوکاس تنها زندگی میکنه؟»

_ «بله بانو. این قلمرو و قصر تماماً متعلق به ایشونه و هیچ‌کس بدون اجازه حق ورود نداره؛ فقط گاهی بانوی بزرگ، مادرشون، به دیدنشون میان.»

فرصت را مناسب دیدم تا به اصل مطلب برسم:

_ «اون و سرلین... چه رابطه ای با هم دارن؟»

رنگ از رخسارِ پریِ کوچک پرید. با دستپاچگی بال زد و گفت:

_ «من اجازه ندارم در این مورد صحبت کنم، بانو!»

ابرویی بالا انداختم:

_ «چرا؟ این یک رازه؟»

آبی هراسان پشتم پرواز کرد و با همان زوری که داشت، مرا به سمت داخل هدایت کرد:

_ «بهتره برگردیم اتاق، بانو... ممکنه سرما بخورین.»

اما من هیچ سرمایی حس نمی‌کردم. انگار بدنم با این زمستان خو گرفته بود. حیاط قصر را بیشتر از آن اتاقِ خفه‌کننده دوست داشتم؛ اینجا می‌توانستم به کوه‌های آزاد نگاه کنم و برای لحظه‌ای، حسِ رهایی و آزادی را در آغوش بکشم

وقتی به اتاق برگشتم، تاریکیِ شب کم‌کم داشت چنگال‌هایش را روی قصر سپید پهن می‌کرد. دو روزِ کامل گذشته بود؛ دو روزِ خفقان‌آور که هیچ خبری از سرلین نبود. یعنی به دنبالم نمی‌گشت؟ یعنی مرا به حالِ خودم رها کرده بود؟ در این دو روز حتی لوکاس را هم ندیده بودم تا سایه‌ی سنگینِ سوال‌هایم را از روی سرم بردارد. با هجوم دوباره‌ی افکارم، بی‌اختیار چشمانم را بستم. به محض تاریک شدن جهانم، همان دو چشمِ آتشین و سوزان پشت پلک‌هایم نقش بستند. تپشِ قلبم به طرز وحشیانه‌ای بالا رفت و ناگهان، طنینِ صدای بم و لرزانِ او در اعماق مغزم پیچید؛ تنها در حدِ یک کلمه‌ی کوتاه، اما سنگین:

_ «کجایی؟...»

خواستم در ذهن فریاد بزنم و پاسخش را بدهم، اما وای... همان دردِ سهمگین و طاقت‌فرسا، دوباره تاروپودِ وجودم را به لرزه انداخت. این‌بار درد جوری استخوان‌سوز بود که حس کردم بندبندِ ستون فقراتم دارد می‌شکند؛ اما دندان‌هایم را آن‌قدر روی هم فشردم که طعمِ گسِ خون را چشیدم. جیغ نزدم. تمامِ توانم را در چنگ گرفتم و آن عذابِ مطلق را تحمل کردم تا اینکه بالاخره، شلاقِ درد فروکش کرد و تمام شد.

با نفس‌نفس‌های بلند و هراسان از جا برخاستم و پای لرزانم را به سمت آینه‌ی قدی کشیدم. با دست‌هایی بی‌پناه، یقه و پشتِ پیراهنِ ابریشمی‌ام را پایین کشیدم و به تصویرِ پشتم خیره شدم. دو خطِ سرخ و ملتهب، قرمزیِ خون‌باری میان دو کتفم جا خوش کرده بود. درد تمام شده بود، اما جای آن دو خطِ مرموز جوری می‌سوخت که انگار آهنِ گداخته روی پوستم گذاشته‌اند.

هراسان از آینه فاصله گرفتم. چه بلایی داشت سر من می‌آمد؟ سعی کردم به خودم بیایم و به چیز دیگری فکر کنم، اما تمامِ سلول‌های مغزم و افکارم به انحصارِ یک نفر درآمده بود: سرلین.

با وحشت تلاش کردم روزهای قبل از دیدنِ او را به یاد بیاورم؛ اما دریغ از یک تصویر! مغزم تهی شده بود. هیچ‌چیز از گذشته‌ام به یاد نمی‌آوردم جز سرلین و آن ثانیه‌ی شومی که پا درون آن غارِ نفرین‌شده گذاشتم. تنها چیزی که از هویتم باقی مانده بود، یک آگاهیِ تلخ بود؛ می‌دانستم خانواده‌ای داشته‌ام که مرا بی‌رحمانه قربانیِ این سرنوشت کرده‌اند، اما حالا حتی چهره و خاطره‌ای از آن‌ها هم در من نفس نمی‌کشید. من کاملاً پاک شده بودم.

تنهایی، غربت و ترسِ از این بی‌هویتی، بالاخره دیواره‌ی سدم را شکست. بغضم در میان سکوتِ اتاق ترکید و با صدای بلند، شروع به گریه کردم؛ هق‌هق‌هایی تلخ برای دختری که دیگر خودش را هم نمی‌شناخت…

ساعاتی بعد، «آبی» پرشور و باانگیزه دور سرم می‌چرخید و تلاش می‌کرد مرا برای مراسم شام آماده کند؛ گویا لوکاس امر کرده بود که امشب شام را باید در کنار او صرف کنم. بی‌حوصله، به تصویرِ غریبه‌ی خودم در آینه خیره شده بودم. تهی بودم؛ خالیِ خالی، انگار تمام گذشته‌ام را پشتِ آن آینه جا گذاشته بودم.

آبی در حالی که داشت آخرین گره‌های موهایم را محکم می‌کرد، با ذوق گفت:

_ «موهای بافته خیلی بهتون میاد بانو، دوستش دارین؟»

موهایم را از دو طرف با بافتی ظریف و تماشایی آراسته و لای تاروپودِ مشکی‌اش، گل‌های کریستالی و درخشانی نشانده بود. نگاهی به خودم انداختم؛ آری، زیبا شده بودم. زمزمه کردم:

_ «قشنگه...»

آبی که از همین تاییدِ کوتاهم جان گرفته بود، با هیجان دورم چرخید و لباسِ انتخابی‌اش را پیش رویم گرفت؛ یک پیراهن صورتی براق و مجلل. تلخ‌خندِ کوچکی زدم و سر تکان دادم. دیگر برایم کمترین اهمیتی نداشت چه لباسی به تن دارم؛ تمام فکر و ذکرم پیش آن قرارِ شام بود. باید از زیر زبانشان اطلاعات بیرون می‌کشیدم. اینجا را با تمامِ راحتی، جلال و جبروتی که برایم فراهم کرده بودند، دوست نداشتم. باید از این قصر می‌رفتم... اما به کجا؟ اصلاً مقصدی هم داشتم؟ فرقی نمی‌کرد؛ من به آن مردِ سرخ‌بال و لبخندهای موذیانه‌اش هیچ اعتمادی نداشتم.

پس از آماده شدن، آبی مرا به سمت سالن غذاخوری ِ باشکوهِ قصر هدایت کرد. وسط سالن، میز بزرگی خودنمایی می‌کرد که از انواع غذاهای لذیذ و اشرافی پر شده بود. لوکاس با ابهتِ خاصی صدرِ میز نشسته بود و زنِ بسیار زیبایی هم در کنارش به چشم می‌خورد. روبروی آن زن، نفرِ سومی قرار داشت که پشت به من بود و چشمانم نمی‌توانست چهره‌اش را ببیند.

لوکاس با دیدن من، لبخند پهنی زد و با لحنِ همیشگی‌اش گفت:

_ «این هم از مهمانِ ویژه‌مون! بیا جلو، آنا.»

آبی صندلیِ کنار آن زنِ غریبه را برایم عقب کشید و من با قدم‌های شمرده نشستم. به آرامی رو به جمع گفتم: «سلام...» اما هیچ جوابی دریافت نکردم؛ سکوتی سنگین سالن را در بر گرفت. سرم را بالا آوردم تا به نفر سوم نگاه کنم. مردی بود با ریش و موهای طلاییِ درخشان و چشمانی به شدت یخی و نافذ که با نگاهی عجیب و غریب براندازم می‌کرد. او بال نداشت؛ دقیقاً مثل همان زنی که کنارم نشسته بود.

لوکاس پوزخندِ مرموزی زد، دستش را به سمت مرد گرفت و گفت:

_ «بذار معرفی کنم، آنا... فکر کنم قبلاً با "کایا" افتخارِ آشنایی داشتی، نه؟»

کایا؟! ناباورانه دوباره به او خیره شدم. همان مردِ نقاب‌دارِ کذایی؟!

حالا بدون آن پوششِ سیاه، با یک نیشخندِ بی‌خیال و خونسرد به چشم‌های ترسیده‌ام نگاه می‌کرد و گفت:

_ «از دیدنِ دوباره‌ت خوشحالم، بانو.»

با تندی و بدون ذره‌ای ترس، جوابش را کوبیدم:

_ «ولی من اصلاً همچین حسی ندارم!»

لوکاس با صدای بلندی قهقهه زد، طوری که صدایش در سالن پیچید:

_ «دیدید بهتون گفتم؟ اون خیلی بامزه و سرکشه!»

زنِ کنار دستم، نگاهِ عاقل اندر سفیهانه به من انداخت و با لحنی آمیخته به تمسخر گفت:

_ «اون فقط خیلی بچه‌س...»

لوکاس شانه بالا انداخت:

_ «بی‌خیال آسا! حسادت رو بذار کنار.» و بعد رو به من ادامه داد: «ایشون هم "آسا" هستن، خواهرِ من.»

به آسا نگاه دقیق‌تری انداختم؛ موهای سپیدِ یکدست و چشمانی به رنگِ آبیِ اقیانوس داشت. کوچک‌ترین شباهتِ ظاهری به لوکاس نداشت. لوکاس که انگار ذهن‌خوانی می‌کرد، گفت:

_ «اگه داری به این فکر می‌کنی که چرا شبیه من نیست، درست حدس زدی؛ اون خواهر ناتنیِ منه.»

آسا پوزخندی زد و زیر لب گفت:

_ «و واقعاً از این بابت خدا رو شکر می‌کنم!»

لوکاس دستش را روی قلبش گذاشت:

_ «قلبم رو می‌شکنی، آسا!»

سری تکان دادم و سکوت کردم. خودم را میان این جمعِ غریبه و مخوف غرق در سوال می‌دیدم؛ من اینجا چه می‌خواستم؟ دوباره چشم‌هایم روی کایا قفل شد. ذهن آشفته‌ام به همان روز برگشت؛ او همان کسی بود که آن اتاقِ گلِ جادویی را با تمام قدرتش نابود کرد و مرا بیرون کشید. همان جایی که سرلین با آن همه ابهت گفته بود جز خودش هیچ موجودِ دیگری توانِ ورود به آن را ندارد! پس این مردِ موطلایی باید قدرتی فراتر از حدِ تصور داشته باشد.

خیره در چشمان یخی‌اش، با لحنی گستاخ و محکم پرسیدم:

_ «تو... تو اصلاً چی هستی؟»

کایا از لحنِ بی‌باک و بی‌ادبانه‌ی من، ابرویی بالا انداخت. نگاهش تاریک شد، کمی به جلو خم شد و با صدایی بم و پر از غرور پاسخ داد:

_ «چیزی... که فراتر از درکِ ناچیزِ توئه، دختر جون!»

پوزخندِ تلخ و پرمعنایی زدم و مستقیم در چشم‌های یخی‌اش خیره شدم:

_ «اوه... واقعاً؟»

لوکاس که انگار می‌خواست سنگینیِ نگاهِ میان من و کایا را بشکند، دست‌هایش را به هم کوبید و با لحنی سرزنده گفت:

_ «بهتره شام رو شروع کنین. آنا... امشب این ضیافت فقط و فقط به خاطر حضورِ تو برپا شده. ما امشب مهمون داریم!»

آسا با وقار و خونسردیِ خاصی جامش را بالا آورد، کمی از نوشیدنیِ سرخ‌رنگِ درونش را چشید و با لحنی آمیخته به کنایه گفت:

_ «آره... لوکاس معمولاً هیچ موجودی رو به قصرِ انحصاریش راه نمیده.»

سپس سرش را کمی چرخاند و نگاهِ مرموزش را به کایا دوخت:

_ «آخرین میز شامِ مشترکِ ما کی بود، کایا؟ فکر کنم چند دهه ازش گذشته، نه؟»

با شنیدن کلمه‌ی «دهه»، لرزشِ خفیفی در دلم نشست. آن‌ها درباره‌ی زمان جوری حرف می‌زدند که انگار جاودانه‌اند. لوکاس تکخندِ مغرورانه‌ای زد، تکیه‌اش را به صندلیِ مجللش داد و رو به آسا گفت:

_ «میدونم چقدر مشتاق دیدن و همنشینی با منی؛ ولی خب، متاسفانه همیشه نمی‌تونم این افتخار رو بهت بدم! پس امشب رو حسابی قدر بدون و ازش استفاده کن.»

خودم را با بازی کردن با سوپِ نیم‌خورده‌ام سرگرم کردم تا از هجوم نگاه‌هایشان فرار کنم؛ هر سه‌ی آن‌ها به طرز عجیب و موشکافانه‌ای براندازم می‌کردند و این حسِ تحت‌نظر بودن، لرزه به اندامم می‌انداخت.

طاقت نیاوردم، سرم را بالا گرفتم و مستقیم رو به کایا لب باز کردم:

_ «عجیبه که الان اون نقابِ نقره‌ایت رو صورتت نیست... اون رو فقط وقتِ دزدیدن و قربانی کردنِ آدم‌ها می‌زنی؟»

کایا بدون اینکه به خود لرزه‌ای راه دهد، با همان خونسردیِ روی اعصابش پاسخ داد:

_ «فقط کسانی منو بدون نقاب می‌بینن که یا از دوستام باشن... یا قراره به زودی بمیرن.»

پوزخند لرزانی زدم و به صندلی تکیه دادم:

_ «و من الان کدومشم؟ اوه... بذار حدس بزنم؛ قراره اونی باشم که می‌میره؟»

پیش از آنکه کایا دهان باز کند، لوکاس وسط حرفمان پرید و با لحنی حامیانه گفت:

_ «اوه آنا... آروم باش. اینجا کسی قرار نیست بهت آسیب بزنه.»

آسا جامش را روی میز گذاشت و با لحنی سرد اضافه کرد:

_ «البته فعلاً!»

لوکاس با اخمی غلیظ چشمانش را روی خواهرش چرخاند:

_ «سعی نکن بیهوده بترسونیش، آسا.»

سپس نگاهش را به کایا دوخت و ادامه داد: «کایا... آنا یه مقدار به خاطر روشِ خشنی که برای آوردنش به اینجا به کار بردی ازت دلخوره. چطوره از بانو عذرخواهی کنی؟»

کایا نگاهِ یخ‌زده و سنگینش را روی من متمرکز کرد و با پوزخندی کم‌رنگ لب زد:

_ «معذرت می‌خوام، بانو.»

طعنه‌ی عذرخواهیِ صوری‌اش مثل سوهان روی روحم کشیده شد. دیگر توان تحمل آن اتمسفرِ خفقان‌آور و ریاکارانه را نداشتم. صندلی‌ام را عقب کشیدم و رو به لوکاس گفتم:

_ «می‌تونم به اتاقم برگردم؟»

لوکاس اخمی کرد و به ظرف دست‌نخورده‌ام نگاه انداخت:

_ «ولی تو که چیزی نخوردی، آنا!»

_ «به اندازه‌ی کافی خوردم.»

لوکاس که کلافگی‌ام را دید، شانه بالا انداخت:

_ «هرجور راحتی. آبی تو رو تا اتاق همراهی میکنه.»

بدون یک ثانیه مکث برخاستم و در حالی که نگاه‌های سنگین و برنده‌ی هر سه‌ی آن‌ها را پشت سرم حس می‌کردم، با قدم‌هایی تند از سالن خارج شدم. دست‌هایم را در طول راهرو مشت کرده بودم تا لرزشِ بی‌اختیارشان را پنهان کنم. کم‌کم سوزشِ زجرآورِ بین دو کتفم داشت شروع می‌شد؛ اصلاً دلم نمی‌خواستم در میان این راهروهای غریب و جلوی چشم نگهبانانِ گرگی تسلیمِ آن دردِ سهمگین شوم.

به محض ورود به اتاق، خودم را روی تخت انداختم و با صدایی تحلیل‌رفته از آبی خواستم تنهایم بگذارد. با بسته‌شدن در، نفسم را حبس کردم، ملحفه‌ی ابریشمی را در مشت‌هایم فشردم و با تمام توان سعی کردم فریادِ دردم را به عقب برانم. در میان هجومِ سوزشِ کتف‌هایم، تمام ذهنم درگیر یک سوال بود؛ دلیل این ضیافتِ شام چه بود؟ حسی به من می‌گفت آن‌ها فقط آمده بودند تا مرا از نزدیک ببینند... اما چرا؟

چشمانم را از شدت درد روی هم فشردم. ناگهان، در میان تاریکیِ پشت پلک‌هایم، حسِ عجیبی بیدار شد. نجواهایی مبهم و ناخوانا در دوردستِ ذهنم شروع به چرخیدن کردند. کمی تمرکز کردم و ناباورانه، صداها رفته‌رفته واضح و شفاف شدند...

این صدای آسا بود! اما چطور؟ آن‌ها هنوز در سالنِ غذاخوریِ فرسنگ‌ها دورتر بودند! جریان جادو داشت صداهایشان را درست در مغز من منعکس می‌کرد. نفس در سینه‌ام حبس شد و سراپا گوش شدم:

آسا با کلافگی می‌گفت:

_ «ولی من هنوزم نمی‌فهمم اون دختر چرا زنده‌ست؟»

صدای بم کایا در سرم پیچید:

_ «چطور نمی‌دونی آسا؟ یادت رفته که لوکاس چقدر دوست داره با شکا‌رش بازی کنه و بعد بکشتش؟»

لوکاس میان حرفشان آمد:

_ «شما دوتا دارین زیادی شلوغش می‌کنین. اون دختر خیلی ساده‌تر و بی‌دفاع‌تر از اونیه که بشه اسم خطر رو روش گذاشت.»

آسا با لحنی آمیخته به طعنه کوبید:

_ «بذار تغییراتش کامل بشه، اون‌وقت ببینم بازم همین حرف رو می‌زنی یا نه!»

صدای خنده‌ی نرم و رذیلانه‌ی لوکاس در اعماق جمجمه‌ام پیچید:

_ «فکر می‌کنین سرلین چقدر از قدرتش رو به این دخترِ فانی داده که بخواد با کامل شدنِ تغییراتش به تهدیدی برای ما تبدیل بشه؟»

کایا هشدار داد:

_ «تو همیشه سرلین رو دست‌کم می‌گیری، لوکاس.»

_ «به نظرم اونقدرها هم که شما دوتا ازش می‌ترسین، خطری نداره.»

آسا با عصبانیتی کنترل‌نشده غرید:

_ «کی اینو میگه؟ تویی که همیشه توی سایه‌ها قایم شدی؟ اون دختر رو زودتر بکش تا برای همیشه از شر سرلین و پیوندش خلاص بشیم...»

می‌خواستم بقیه‌ی گفتگو را بشنوم، اما ناگهان با ارتعاشِ فوق‌العاده بلند و گوش‌خراشی مواجه شدم. کسی داشت صدایم می‌زد. صدا چنان در مغزم کوبید که حس کردم پرده‌ی گوشم از هم درید. جیغ خفیفی کشیدم و هر دو دستم را روی گوش‌هایم گذاشتم. این‌بار صدا آرام‌تر و لرزان‌تر آمد:

_ «بانو... بانو! چه اتفاقی افتاده؟ حالتون خوبه؟»

چشم باز کردم و آبی را دیدم که با چشمانی وحشت‌زده جلوی صورتم بال‌بال می‌زند. سرم را عقب کشیدم و با گیجی تکان دادم:

_ «سرم... سرم یکم درد می‌کنه. فکر کنم گفتم می‌خوام تنها باشم، آبی.»

آبی با دستپاچگی گفت:

_ «بله بانو... اما ارباب لوکاس گفتن براتون غذا بیارم. وقتی وارد اتاق شدم، مثل یک مجسمه‌ی بی‌روح خشک شده بودین! خیلی ترسیدم... مطمئنین که خوبین؟»

با صدای ضعیفی گفتم:

_ «خوبم... متأسفم که نگرانت کردم.»

آبی سینی را روی میز گذاشت:

_ «لطفاً غذاتون رو بخورین. کاری داشتین صدام کنین.»

سری تکان دادم و او بالاخره مرا تنها گذاشت. به محض رفتنش، نفس عمیقی کشیدم. موهایم را کنار زدم و دستم را به سمت گوش چپم بردم. انگشتانم با مایعی گرم و لزج برخورد کرد. دستم را جلو آوردم... خون بود!

خدای من... چه بلایی داشت سر من می‌آمد؟ من توانسته بودم از این فاصله‌ی دور صدای نقشه‌ی قتلِ خودم را بشنوم. آری، حق با آسا بود... تغییرات شروع شده بود. من دیگر آن دخترِ ضعیفِ سابق نبودم؛ من داشتم تغییر می‌کردم و این‌بار، برای بقای خودم می‌جنگیدم!

صبح روز بعد، به محض آنکه صبحانه‌ی مفصلی را که «آبی» برایم تدارک دیده بود تمام کردم، از او خواستم تنهایم بگذارد و اتاق را ترک کند. باید تلاش خودم را می‌کردم؛ باید می‌فهمیدم چطور می‌توانم از طریق آن پیوندِ مرموز و خونی، با سرلین ارتباط برقرار کنم. در ابتدا هیچ ایده‌ای نداشتم که چطور باید این کار را انجام دهم. چشمانم را بستم و سعی کردم تمام تمرکزم را روی تصویرِ او، لحنِ صدایش و هاله‌ی قدرتمندش بگذارم، اما در ابتدا هیچ خبری نبود؛ مغزم انگار در برابر این فرکانس‌های غریب قفل شده بود و جادو به هیچ تلاشی پاسخ نمی‌داد.

اما من تسلیم نشدم. بعد از نزدیک به یک ساعت تلاشِ مداوم و فرساینده، بالاخره سدِ سکوت شکست؛ اما این موفقیت، بهایی به سنگینیِ یک عذابِ مطلق داشت.

ناگهان نیرویی سهمگین و ناشناخته به ستون فقراتم هجوم آورد؛ فشاری چنان هولناک که انگار تنم می‌خواست از هم بشکافد و بندبندِ استخوان‌هایم در حال خرد شدن بود. از شدت درد، صورتم را در میان ملحفه‌ها فرو بردم و آن‌ها را در مشت‌هایم فشردم، اما این شلاقِ بی‌رحم تمامی نداشت. این‌بار همه چیز پررنگ‌تر و وحشیانه‌تر بود. می‌توانستم قطراتِ عرقِ سردی را که از پیشانی‌ام راه افتاده بود حس کنم. رفته‌رفته این دردِ سوزان در تمامِ ذراتِ وجودم ریشه دواند؛ از فرقِ سرم تا بندبندِ انگشتانِ دست و پایم، چیزی جز رنجی استخوان‌سوز نفس نمی‌کشید.

نمی‌دانم چقدر در این جهنم دست‌وپا زدم؛ یک دقیقه، یک ساعت یا شاید هم چندین ساعت... زمان معنایش را از دست داده بود. اما به محض آنکه طوفانِ درد فروکش کرد و تمام شد، هجومِ ناگهانیِ ضعف و فرسودگی امانم را برید. چشمانم تار شد، بدنم روی تخت رها گردید و از شدت ضعف، از حال رفتم…

وقتی چشم باز کردم، برخلاف انتظارم حس غریبی از سبکی و راحتی تمام وجودم را در بر گرفته بود. روی تخت نشستم؛ هوا کاملاً تاریک شده بود و مهتاب از پنجره به داخل سر می‌خورد. عجیب بود که «آبی» در تمام این ساعات مرا به حال خودم رها کرده و به اتاق نیامده بود.

اتاق غرق در تلالوِ جادویی و کورکننده‌ای از نورهای طلایی بود. به آرامی از جا برخاستم، اما همان لحظه چشمم به لباسم افتاد و سر جایم خشکم زد؛ آستین‌ها و تاروپود پیراهنم از چند جا پاره و شکافته شده بود. با قدم‌هایی لرزان خودم را به آینه‌ی قدی رساندم و با دیدن تصویری که در آن منعکس شده بود، مات و مبهوت ماندم.

صورتم کشیده‌تر، صاف‌تر و بی‌نقص شده بود؛ دیگر از آن کک‌ومک‌های ریزِ روی بینی و گونه‌هایم هیچ خبری نبود. آینه دیگر تصویر یک دختربچه‌ی پانزده‌ساله و ضعیف را نشان نمی‌داد؛ به نظر می‌رسید بیش از هجده سال داشته باشم. حتی می‌توانستم به وضوح حس کنم که قامتم کمی بلندتر و کشیده‌تر شده است. چشمانم را با وحشت بستم و دوباره باز کردم، اما تصویر تغییر نکرد؛ من همچنان همان چهره‌ی بالغ، مرموز و دگرگون‌شده را داشتم.

ناگهان حرکتِ ظریف و نبض‌داری را در کمرم حس کردم. به تندی پیراهن پاره‌ام را از تن بیرون آوردم و به آینه پشت کردم؛ خدای من... دیگر از آن دو خطِ سرخ و ملتهب خبری نبود. به جای آن‌ها، پرهای نازک و ابریشمیِ زیبایی را می‌دیدم که کاملاً به پوستم چسبیده بودند.

دستم را به آرامی و با تردید روی آن‌ها کشیدم؛ باورکردنی نبود، اما تک‌تکِ سلول‌هایم لمسِ انگشتانم را حس می‌کردند. با نوازشِ دستم، پرها کم‌کم از حالت خوابیده بیرون آمدند، تکان خوردند و باز شدند... دو بالِ باشکوه، شبیه به بال‌های یک پروانه‌ی عظیم به رنگ مشکیِ شب در پشتم جلوه‌گر شد؛ بال‌هایی که انگار مشتی اکلیلِ طلایی و درخشان روی تاروپودشان پاشیده بودند. شگفت‌انگیز و در عین حال دلهره‌آور بود. من دیگر خودم نبودم؛ حتی می‌توانستم جریانِ تازه‌ و قدرتمندی از جادو را در اعماق روحم حس کنم.

بعد از یک دوش طولانی که به ذهنم آرامش داد، بیرون آمدم. این‌بار یک پیراهن مشکی‌رنگ را از کمد انتخاب کردم و پوشیدم. ویژگیِ نجات‌بخشِ این بال‌های جدید این بود که با کمی تمرکز، می‌توانستم آن‌ها را طوری جمع کنم که کاملاً به پوستم بچسبند و بدون آنکه از زیر لباس دیده شوند یا برآمدگی ایجاد کنند، پنهان بمانند.

با صدای باز شدنِ در به طرفش چرخیدم. لوکاس بود که با بی‌خیالی و خونسردیِ تمام وارد اتاق شد.

نگاه دقیق و موشکافانه‌ای به صورتم انداخت و لبخند کجی زد:

_ «اوه آنا... امشب زیباتر از هر وقت دیگه‌ای به نظر می‌رسی.»

به جای جواب دادن به تعریفش، با لحنی سرد گفتم:

_ «بهتر نیست وقتی وارد اتاق یک خانم می‌شی، اول در بزنی؟»

خنده‌ی کوتاهی کرد و گفت:

_ «من عاشق شکارِ لحظه‌ها هستم. بگو ببینم آنا... دیگه چه تغییراتی داشتی؟»

قلبم وحشیانه شروع به تپیدن کرد. با اینکه هنوز از نیت‌های شومش و نقشه‌ای که برای کشتن یا زنده نگه داشتنم کشیده بودند خبر نداشتم، اما دلیلی هم نمی‌دیدم که از تغییراتم چیزی به او بگویم. خودم را به سادگی زدم:

_ «تغییر؟»

قدمی نزدیک‌تر آمد. دست سردش را بالا آورد و گونه‌ام را لمس کرد:

_ «دیگه بچه نیستی...»

با انزجار دستش را پس زدم و گفتم:

_ «از اولم بچه نبودم.»

چشمانش را در حدقه تاب داد و گفت:

_ «باشه آنا، درک می‌کنم که به من اعتماد نداشته باشی. خب... اومده بودم دنبالت تا برای شام ببرمت.»

_ «مهمونی شام؟»

_ «نه عزیزم. این‌بار قراره یک شام دو نفره داشته باشیم و کمی با هم گپ بزنیم.»

دستش را دعوت‌گونه به طرفم دراز کرد. بدون توجه به دستش، بی‌تفاوت راه افتادم و از اتاق خارج شدم. او هم بلافاصله به دنبالم آمد. صدای بال‌هایش که روی زمینِ سنگی کشیده می‌شد، مرا ناخودآگاه به یاد سرلین می‌انداخت؛ چرا که او هم همیشه مثل یک موجودِ بی‌حوصله و مقتدر، بال‌هایش را پشت سرش روی زمین می‌کشید. به یاد بال‌های پنهان‌شده‌ی خودم افتادم و قلبم از هیجان جوشید؛ من واقعاً بال داشتم، مثل پروانه‌ای که بالاخره از پیله درآمده باشد.

با رسیدن به سالن غذاخوری، روی صندلی‌ای که لوکاس برایم عقب کشیده بود نشستم. او هم درست روبروی من نشست و دوباره به صورتم زل زد. نگاهش آزاردهنده و سنگین بود، اما چیزی نگفتم؛ کمی غذا برای خودم کشیدم و مشغول شدم. برای اینکه از آن خیرگیِ اعصاب‌خردکن دست بردارد، سعی کردم بحث را باز کنم:

_ «امروز آبی رو کم دیدم.»

لوکاس با خونسردی پاسخ داد:

_ «اون‌ها هم دنیای خودشون رو دارن. فقط وقتی اینجان که من بخوام.»

_ «اوه... یعنی الان نمی‌خوای اینجا باشه؟»

_ «ما داریم از تنهایی‌مون لذت می‌بریم.»

این «لذتی» که از آن حرف می‌زد، اصلاً برایم خوشایند نبود. جوِ سالن بیش از حد خلوت و مشکوک به نظر می‌رسید؛ حتی خبری از نگهبانان گرگ‌نما هم نبود و من در طول راه حتی یکی از آن‌ها را هم ندیده بودم. با مکثی کوتاه، او هم سرش را پایین انداخت و شروع به خوردن کرد.

در سکوتی سنگین و خفقان‌آور غذایم را خوردم. لوکاس پس از پایان شام، پیشنهادِ چای داد و من هم برای آنکه زمان بیشتری بخرم و او را زیر نظر بگیرم، قبول کردم.

کمی بعد، کنار شومینهٔ بزرگی که از سنگ‌های مرمرینِ سفید ساخته شده بود نشستیم. او فنجانی از چایِ داغ را به دستم داد و خودش تکیه زد. تمام مدتی که سکوت بینمان جریان داشت، نگاهم روی بال‌های سرخ‌رنگ و عظیمش قفل شده بود. گویا خودش متوجه این خیرگیِ طولانی شد؛ چرا که فنجانش را کمی بالا آورد و با لحنی مرموز گفت:

_ «برایت ترسناک هستند؟»

سرم را به نشانهٔ نفی تکان دادم:

_ «اوه نه... فقط رنگشان متفاوت است.»

سری به تایید تکان داد و در حالی که به شعله‌های آتش چشم دوخته بود، گفت:

_ «این موضوع به نژادها و موجودیت هر شخص مربوط می‌شود؛ هر نژادی، رنگِ بال و موی متفاوتی دارد.»

کمی از چای را نوشیدم و صادقانه گفتم:

_ «من از نژادها چیزی نمی‌دانم.»

لوکاس نگاهش را به چشمانم دوخت، چشمکی زد و با همان غرور و رندیِ همیشگی‌اش گفت:

_ «تو خوش‌شانسی که من رو داری...»

و در حالی که به پشتیِ صندلی تکیه می‌داد، ادامه داد:

_ «اینجا سرزمینِ خیلی بزرگیه با نژادهای مختلف... پری‌ها، الف‌ها، اورک‌ها، گارگویل‌ها و نفیلیم‌ها...»

تنها توانستم زیر لب بگویم:

_ «اوه...»

واقعاً هیچ ایده و نظری نداشتم که آن‌ها چطور موجوداتی هستند. لوکاس انگار از چهره‌ی مات‌زده‌ام متوجه ناآگاهی‌ام شد؛ چایش را روی میز گذاشت و با حوصله‌ی بیشتری توضیح داد:

_ «پری‌ها رو که خودت دیدی، مثل آبی. اون‌ها معمولاً جادوی ظریفی دارن و بیشتر به عنوان خدمتکار توی قصرها هستن. الف‌ها موجوداتِ قدکوتاه با گوش‌های تیز و پوست‌های خاکستری‌رنگن؛ عاشقِ زندگی کنار آب‌ها، دریاچه‌ها و رودخانه‌هان و البته بعضی‌هاشون هم خاکی هستن و توی اعماقِ زیرزمین زندگی می‌کنن. اورک‌ها نگهبانن؛ فوق‌العاده قوی و بی‌نهایت باهوش... هیچ‌وقتی دست‌کم نگیرشون. گارگویل‌ها هم کسانی هستن که بال‌های چرمی و خفاش‌مانند دارن... فکر کنم قبلاً یکیشون رو دیدی، نه؟»

با شنیدنِ اسمِ گارگویل، ناگهان چهره‌ی «وال» با آن بال‌های سیاه و خفاشی‌اش در ذهنم مجسم شد. بی‌اختیار سری تکان دادم. لوکاس لبخندِ کجی زد و لحن صدایش کم‌کم پایین‌تر و مرموزتر شد:

_ «اما نفیلیم‌ها... اون‌ها بسیار نایاب و انگشت‌شمارن. کسی مثل من... و سرلین. کسانی که توی رگ‌هاشون ترکیبِ خونِ فرشته و شیطان جریان داره. اوه آنای عزیز... حتی فکرش رو هم نمی‌تونی بکنی که تداخلِ این دو خونِ متضاد چقدر می‌تونه کشنده و پرتنش باشه.»

با شگفتی و تعجب نگاهش کردم و پرسیدم:

_ «تو... با سرلین نسبتی داری؟»

لوکاس خنده‌ی کوتاهی کرد، سرش را کج کرد و با همان رندیِ همیشگی‌اش جواب داد:

_ «بهتره خودت رو درگیرِ نسبت‌ها نکنی بانو... توی دنیای ما، همه می‌تونن به نوعی با هم نسبت داشته باشن.»

لوکاس فنجانش را چرخاند و ادامه داد:

_ «البته نژادهای دیگه هم هستن و تعدادشون خیلی زیاده، ولی بیشتر همین‌هایی رو که گفتم می‌تونی توی «میناروس» ببینی.»

با شنیدن نام «میناروس» تمام حواسم جمع شد و هوشیار شدم. سرلین قبلاً گفته بود که می‌خواهد مرا به میناروس ببرد... فورا پرسیدم:

_ «ما الان توی میناروس هستیم؟»

لوکاس مکثی کرد، نگاه خونسردش را به شعله‌های آتش دوخت و گفت:

_ «مکانِ ما... جایی هست و نیست! نمی‌شه دقیق گفت کجاست، چون می‌تونه هر جایی باشه.»

با گیجی ابروهایم را در هم کشیدم:

_ «نمی‌فهمم...»

_ «می‌دونم، یکم پیچیده‌ست. «سیلو» یک مکان مخفیه که ارتباطش با دنیای بیرون کاملاً قطعه.»

سپس با لحنی مرموز و سنگین، مستقیم به چشمانم زل زد و ادامه داد:

_ «پس اصلاً تعجب نکن از اینکه چرا نمی‌تونی با هیچ‌کس در بیرونِ اینجا ارتباط بگیری...»

قلبم فشرده شد. دیگر نتوانستم خودم را کنترل کنم و رک و مستقیم پرسیدم:

_ «چرا منو آوردی اینجا؟ می‌خوای باهام چی‌کار کنی؟»

لوکاس به جای پاسخ، سوال دیگری مطرح کرد:

_ «آنا... تو اینجا رو دوست داری؟»

بدون درنگ و با قاطعیت گفتم:

_ «نه، ندارم.»

لبخند کج و سردی روی لب‌هایش نشست:

_ «پس بهتره دوستش داشته باشی…

بعضی سوال ها پاسخ نداره»

خواستم اعتراضی کنم یا حرفی بزنم، اما او از جا برخاست، دست‌هایش را در جیبش فرو برد و با لحنی که دیگر جایی برای بحث باقی نمی‌گذاشت گفت:

_ «چطوره دیگه به اتاقت برگردی؟ هوم؟»

آهی کشیدم و لب‌هایم را به هم فشردم از این که جواب سوالاتی که داشتم را نمی‌داد به شدت روی اعصابم بود

مرا تا اتاقم همراهی کرد و تنهایم گذاشت. آبی را صدا زدم ولی خبری از او نبود؛ ظاهراً فقط با درخواست لوکاس پیدایش می‌شد.

روی تخت نشستم و به فکر فرو رفتم. مثل اینکه هر چقدر تلاش می‌کردم، نمی‌توانستم با کسی بیرون از اینجا ارتباط بگیرم. اما قبلاً صدای سرلین را شنیده بودم؛ شاید این پیوند قوی‌تر از آن بود که لوکاس فکرش را می‌کرد. از صحبت‌های قبلی‌اش با آسا هم فهمیده بودم که لوکاس این پیوند را دست‌کم می‌گیرد.

چشمانم را بستم و اسم سرلین را زیر لب زمزمه کردم. همه چیز در خاموشی مطلق فرو رفته بود و هیچ اتفاقی نیفتاد. چند بار دیگر هم تکرار کردم، اما خبری نشد. آهی کشیدم و خودم را روی تخت جمع کردم. نفهمیدم کی خوابم برد...

با حس سوزش شدید در کف دست‌هایم چشمانم را باز کردم. وسط آتش بزرگی گیر افتاده بودم؛ حلقه‌ای از شعله‌های سرکش دورم را گرفته بود، طوری که آن‌طرفش اصلاً پیدا نبود. دست‌هایم که روی زمین قرار داشتند می‌سوختند. جیغ زدم: «کمک!» اما کاملاً گیر افتاده بودم. به سختی روی پا ایستادم، اما آتش انگار زنده بود و به سمتم نشانه می‌رفت.

ناگهان صدایی در گوشم پیچید:

_ پرواز کن!

داد زدم: «تو کی هستی؟ من... من نمی‌تونم!»

این‌بار صدا واضح‌تر و قاطع‌تر شد؛ آن‌قدر شفاف که در دم شناختمش:

_ پرواز کن آنا!

با نفس‌نفس از خواب پریدم. روی تختم بودم و دیگر از آتش خبری نبود. نگاهی به کف دست‌هایم انداختم؛ قرمز شده بودند و به شدت می‌سوختند. این یک خواب عادی نبود...

سرلین در خواب از من خواسته بود پرواز کنم. این یعنی چه؟

چشمم به سایه‌ی خودم روی دیوار افتاد؛ بال‌هایم کامل باز شده بودند و حتی بزرگ‌تر از قبل به نظر می‌رسیدند. نگاهی به پشتم انداختم؛ لباس‌ام از پشت پاره شده بود تا فضا برای بال‌هایم باز شود.

خودم را به لبه‌ی پنجره رساندم. هنوز صبح نشده و هوا تاریک بود. پنجره بدون میله بود و آن‌قدر بزرگ که به‌راحتی روی لبه‌اش ایستادم. ارتفاع زیاد بود و ته دلم را خالی می‌کرد، اما من بال داشتم و سرلین خواسته بود از آن‌ها استفاده کنم.

با تردید سعی کردم آن‌ها را تکان دهم؛ از آنچه فکر می‌کردم آسان‌تر بود؛ انگار غریزی بود. چشمانم را بستم و پریدم. توقع سقوط داشتم، اما بال‌هایم مرا در میان زمین و آسمان نگه داشتند. هیجان‌زده به سمت بالا اوج گرفتم. هرچه بالاتر می‌رفتم، آن هاله سفیدِ مرموز که اطراف را گرفته بود، واضح‌تر می‌شد. باید از آن رد می‌شدم؛ شاید این تنها راه خلاص شدن بود!

لحظه‌ای مانده بود که به هاله برسم، صدایی از دور فریاد زد: «نَه!»

به پایین نگاه کردم؛ لوکاس با آن بال‌های قرمزش به سرعت به سمتم پرواز می‌کرد. قلبم از ترس لرزید. با شتاب خودم را به سمت هاله پرتاب کردم، اما ناگهان چنان دردی در من پیچید که تمام وجودم سوخت. انگار به دیواری نامرئی و سخت خورده بودم! بال‌هایم از کار افتادند و سقوط کردم. قبل از اینکه به زمینِ سنگی برخورد کنم، لوکاس مرا گرفت و به نرمی فرود آمد. بال‌هایش را دورم پیچید و با صدایی که از خشم و نگرانی می‌لرزید، گفت: «با خودت چیکار کردی آنا؟»

نتوانستم جوابی بدهم، چرا که از حال رفتم. نمی‌دانم چقدر بیهوش بودم. باز داشتم از درون می‌سوختم. دستانی موهایم را با بی‌رحمی نوازش می‌کرد؛ حرکت دست‌هایش اصلاً آرام نبود. خواستم چشمانم را باز کنم، اما حرکت لب‌هایش را روی گوشم حس کردم که زمزمه کرد:

_ نه آنا... تو نمی‌تونی دیدن این مکان رو تاب بیاری.

_ سرلین… تو اینجایی؟

_ نه عزیزم، هنوز ازت دورم، ولی الان بهتر می‌تونم ارتباط بگیرم.

با مکثی ادامه داد: _ پرواز خوبی داشتی؟

خنده‌اش همراه نفس‌هایش در گوشم پیچید و بدنم لرزید.

_ تو گفتی پرواز کنم... ولی سقوط کردم. نمی‌دونم چطوری، یادم نیست...

_ شاید سمت درستی رو انتخاب نکردی.

_ من... من خواستم بیام، ولی... ولی من کجام؟ می‌دانستم کجام، چرا یادم نمی‌آمد که بهت بگم؟

_ نگران نباش، من می‌تونم جاهای مخفی رو به خوبی پیدا کنم. فقط یکم دیگه منتظر بمون، انّای من...

خواستم باز چیزی بگویم، اما همه چیز محو شد و بیدار شدم. نه! نه، من باید برمی‌گشتم تا به او بگویم توی «سیلو» هستم... ولی چرا نمی‌توانستم اسم این مکان را به زبان بیاورم؟

خواستم تکانی به خودم بدهم، اما تمام بدنم کوفته بود. نالیدم و در همین لحظه درِ اتاق باز شد و لوکاس داخل آمد:

_ اوه، بانوی فراری به هوش اومده!

به تندی گفتم: «من فرار نکردم!»

_ بذار حدس بزنم، می‌خواستی بال‌های جدیدت رو امتحان کنی؟

به سختی نشستم و به او چشم دوختم. کاسه‌ای را به دستم داد و اشاره کرد بنوشم:

_ بخور، حالت رو خوب می‌کنه.

با تردید نوشیدم. خنک و شیرین بود و به طور معجزه‌آسایی انرژی را به بدنم برمی‌گرداند.

_ این چی بود؟

_ معجونِ درد.

نگاهم به دست‌هایم افتاد؛ دو رگه‌ی سفیدِ باریک روی هر کدام از مچ‌هایم ایجاد شده بود:

_ اینا چی‌ان؟

_ شانس آوردی پرتاب آرومی داشتی، وگرنه رگه‌های بیشتری نصيبت می‌شد.

دستش را دراز کرد تا کاسه را بگیرد؛ در همان لحظه، از زیر آستین پس‌رفته‌اش، ردِ ناگهانیِ شکلی از همان رگه‌های سفید را روی مچ خودش دیدم…

به چشمان قرمزش نگاه کردم و پرسیدم: «اون هاله چیه؟»

شانه‌ای بالا داد: «هاله محافظ.»

_ و تو هم نمی‌تونی ازش رد بشی؟

_ خیلی‌ها می‌تونن رد بشن، ولی من و تو جزو اونا نیستیم.

_ این یعنی چی؟

به طرف در چرخید: «یعنی استراحت کن آنا، و بال‌های قشنگت رو هم انقدر خسته نکن.»

از در که خارج شد، به فکر فرو رفتم. آیا او هم اسیر بود؟ مثل من؟ شاید لوکاس اصلاً کسی نبود که مرا اینجا محبوس کرده بود...

آهی کشیدم. با معجونی که لوکاس داده بود کوفتگی بدنم به طرز معجزه‌آسایی از بین رفته بود، اما ذهنم همچنان سنگین و خسته بود.

از جایم بلند شدم و به طرف پنجره رفتم. روی لبه‌اش نشستم و چشم دوختم به کوه‌های پوشیده از برف. هوا ابری بود و دانه‌های برف آرام و بی‌صدا بر زمین می‌نشستند.

غمگین و دلتنگ بودم... نمی‌دانم چرا، اما دلم برای سرلین تنگ شده بود. شاید او بدی‌های زیادی در حقم کرده بود، اما باز هم همان حسِ عمیق و توجیه‌ناپذیر را نسبت به او داشتم. سرلین تنها کسی بود که از گذشته به یاد می‌آوردم و یک‌جورهایی به او اعتماد داشتم.

او گفته بود مرا پیدا می‌کند؛ پس حتماً این کار را خواهد کرد…

سه روز از اتفاق سقوطم می‌گذشت و روزها به آرامی سپری می‌شدند. لوکاس را کمتر می‌دیدم؛ دیدارهایمان فقط به صرف شام محدود شده بود که آن هم در حد یک احوال‌پرسی ساده می‌گذشت. بقیه ساعات روز را با «آبی» در حیاط قصر و کنار برف‌ها می‌گذراندم.

دیگر نتوانسته بودم با سرلین ارتباط بگیرم؛ هر بار که تلاش می‌کردم، انگار ذهنم به یک سد نامرئی و محکم برخورد می‌کرد.

خیلی دوست داشتم دور تا دور قصر پرواز کنم، اما ترسِ از سقوط هنوز توی وجودم ریشه داشت و تجربه تلخِ اولین پروازم، بال‌هایم را بی‌حرکت نگه می‌داشت…

آبی با هیجان دور سرم چرخید و گفت: «بانو! بال‌های شما خیلی زیباست... امروز حتی درخشان‌تر هم شده!»

خنده‌ی کوتاهی کردم: «آبی، تو توی این سه روز بارها این جمله رو گفتی.»

آبی با پرهای آبی‌رنگش بال‌بال زد: «به خاطر اینه که شما اولین دورگه‌ی "نیلان" هستین که می‌بینم!»

با تعجب ابروهایم را بالا کشیدم: «نیلان؟ یعنی چی؟»

_ به کسانی که بالِ پروانه‌ای دارن نیلان می‌گن.

_ اونا چه توانایی‌هایی دارن؟

_ پرواز می‌کنند و قدرتشون توی سرعتِ بالای جابه‌جاییشونه.

_ اوه...

آبی کمی نزدیک‌تر آمد و با صمیمیت ادامه داد: «ولی شما فرق دارین! شاید قدرت‌های بیشتری هم داشته باشین؛ چون یک نیلانِ معمولی نیستین... و البته بال‌های شما سیاهه.»

با کنجکاوی پرسیدم: «بالِ سیاه نشانه چیه؟»

آبی صدایش را پایین آورد: «تاریکی... معمولاً این لقبِ شاهزاده سرلینه.»

_ اوه... بهش می‌گن شاهزاده تاریکی؟

آبی هراسان نگاهی به اطراف انداخت و پچ‌پچ‌وار گفت: «بله، برای همین ایشون محبوب نیستن. مردم بیشتر ازشون می‌ترسن؛ چون شنیدم می‌تونن آدم رو توی تاریکی غرق کنن...»

همان‌طور که در راهروهای قصر قدم می‌زدیم و به حرف‌های «آبی» گوش می‌دادم، متوجه مسیری شدم که قبلاً ندیده بودم؛ راهرویی تاریک و مرموز.

حرف آبی را قطع کردم و پرسیدم: «اون راهرو به کجا می‌رسه؟»

آبی به جایی که اشاره می‌کردم نگاه کرد، اما با تعجب گفت: «کدوم راهرو بانو؟ اونجا که چیزی نیست... فقط دیواره!»

با حیرت گفتم: «چطور اون راهروی تاریک رو نمی‌بینی؟»

خواستم به سمتش قدم بردارم، اما آبی نگران جلویم ایستاد: «بانو، باید برای شام آماده بشین! همین الان هم دیر شده.»

انگار واقعاً چیزی را که من می‌دیدم نمی‌دید. فعلاً بی‌خیالش شدم؛ می‌توانستم بعداً که تنها شدم برگردم و سرک بکشم. به سختی از آن نقطه دل کندم... انگار نیروی مرموزی از درون آن تاریکی مرا به سمت خودش می‌کشید.

بعد از شامی که در سکوت کنار لوکاس خوردم، راهی اتاقم شدم. لوکاس مثل شب‌های قبل ساکت و غرق در فکر بود؛ آن‌قدر که حتی حوصله‌ی تکه‌پرانی و سر به سر گذاشتنم را هم نداشت.

داخل اتاق که شدم ، بال‌هایم را باز کردم و روی تخت دراز کشیدم. تمام افکارم حول همان راهروی تاریک می‌چرخید. شاید فقط یک خیال باطل بود، اما باید از نزدیک دیدنش را امتحان می‌کردم. تصمیم گرفتم منتظر بمانم تا نیمه‌شب برسد؛ این‌طوری احتمال دیده شدنم کمتر بود…

به آرامی درِ چوبیِ اتاق را باز کردم. بال‌های سیاهم را کمی کش و قوس دادم و با تمرکز، روی هوا شناور شدم. پرواز کردن در ارتفاعِ پایین اجازه می‌داد بدون کوچک‌ترین صدای پا، مثل یک سایه‌ی بی‌صدا از میان راهروهای خاموش قصر بگذرم. پیدا کردنِ آن نقطه اصلاً کار ساده‌ای نبود؛ تمام دیوارها و ستون‌های مرمرینِ سیلو به طرز خفه‌کننده‌ای شبیه به هم بودند. اما آن راهروی تاریک... مگر می‌شد آن تیرگیِ غلیظ، میان آن‌همه سپیدیِ مطلق در چشم نیاید؟

پایم را به آرامی روی سنگ‌های سردِ زمین گذاشتم. می‌خواستم قدم‌به‌قدم و با احتیاط پیش بروم. با تردید، اولین قدم را درون تاریکی گذاشتم. به محض ورودم، جهانِ پشت سرم محو شد و تیرگیِ مطلق مرا در بر گرفت؛ انگار پا درون خلاء گذاشته بودم. هیچ نوری به چشم نمی‌خورد و سکوت، چنان سنگین بود که صدای تپشِ وحشیانه‌ی قلبم را در سینه‌ام می‌شنیدم.

چند قدم دیگر که پیش رفتم، بارقه‌ای ناچیز توجهم را جلب کرد؛ منبعی درخشان و کوچک، شبیه به یک ستاره‌ی تنها که در دلِ تاریکیِ شب جا مانده باشد.

آرام و بی‌صدا به سمتش کشانده شدم. با هر قدمی که نزدیک‌تر می‌شدم، درخشش آن نورِ کوچک پررنگ‌تر و شفاف‌تر می‌شد، تا اینکه درست در چند سانتی‌متری‌ام شناور ماند. ستاره‌ای واقعی و نورانی که اگر فقط دستم را کمی بالاتر می‌بردم، در مشتم قرار می‌گرفت.

دلم پر از تردید و ترس بود، اما نیرویی مرموز مرا به جلو می‌راند. با انگشتانی لرزان، دستم را به سمتش دراز کردم...

به محض اینکه پوستم با آن تماس پیدا کرد، هجومی ناگهانی از سرمای استخوان‌سوز تمام وجودم را فرا گرفت. ستاره مثل یک قطعه یخِ درخشان به مرکز کف دستم چسبید و نورش به درون رگ‌هایم تزریق شد. همان لحظه، سدِ محکمِ ذهنم شکست و طنینِ محکم و زلالِ صدای سرلین، واضح‌تر از هر زمان دیگری در اعماق جمجمه‌ام پیچید: