رمان عمارت سرخ عشق | جلد دوم

و آه از نهاد دکتر اقبالی برخاست. به اتاق سیصد و شش رسیدند. فرازی دست در جیب کرد و کلیدی درآورد. آن را درون قفل انداخت و چرخاندش. در را باز کرد و کناری ایستاد. دکتر اقبالی آرام پا به درون گذاشت. یک سوئیت مستقل و کوچک با پنجره های حصار گرفته، تختی وسط اتاق و تلویزیونی خاموش روی دیوار و یک مبل راحتی دو نفره زیر آن!
_ پس کجاست؟
فرازی در را بست و گفت:
_ هر وقت کسی میاد تو اتاقش می ره سرویس!
و به سمت سرویس رفت. پشت در ایستادو گفت
_ عزیزم! دارم میام تو! کارت تمام شده؟
صدایی نیامد. فرازی بعد از مکثی، آرام در را باز کرد و تن به داخل کشاند.
دکتر، منتظر روبروی در سرویس ایستاده بود.
کمی بعد فرازی و زن بیرون آمدند. نگاهی به چهره مالیخولیایی زن انداخت. موهای درهم و ژولیده عسلی خرمایی رنگش، با کش موی سیاه رنگی پشت سرش بسته بود. چشم های درشت و سبز بیرون زده اش، پوست رنگ پریده و ابروهای کم رنگ و لب هایی که مدام چیزی را با خود زمزمه می کرد! چیزهای نامفهوم و بریده بریده! دکتر سریع پرونده را باز کرد و نگاهی به آن انداخت. پرونده را بست و رو به زن گفت
_ سلام عزیزم من دکتر اقبالی هستم!
زن بی آنکه نگاهی کند و جوابی بدهد به سمت تختش قدم برداشت. بالشتک کوچکی از روی تخت برداشت. انتهای بلوزش را به دست گرفت و بالا داد. بالشتک را زیر آن گذاشت و لباس را روی آن آورد. دوباره زمزمه کنان با خود حرف هایی زد.
دکتر جلو رفت و کنارش نه آنقدر نزدیک، ایستاد. آرام گفت
_ من اینجام که کمکت کنم سپیده!
سپیده بی آنکه نگاهی کند، دوباره بالشتک را از زیر لباس بیرون کشید و چون کودکی خوابیده میان دستانش گرفت. ننو وار تکانش داد و به زبان ترکی برایش لالایی خواند. دکتر نگاهی به فرازی که گوشه ای ایستاده بود کرد و آرام و با احتیاط نزدیک سپیده شد. نگاهی با لبخند به بالشتک انداخت و گفت
_ چقدر کوچولوعه!
مکثی کرد
_ اسمشو بهم می گی؟
باز هم مکث
_ می شه منم بغلش کنم ؟
آنی سپیده سر بالا آورد و پر اخم، با چشمان ازرقی اش به دکتر نگاه کرد. همزمان بالشتک را محکم به سینه اش فشرد و میان دستانش نگاه داشت. دکتر که انتظار چنین واکنشی از جانب او را داشت به روی خود نیاورد.
_ آروم باش! نترس من اذیتت نمی کنم
نگاه سپیده پایین آمد. دوباره بالشتک را روی دستانش خواباند و حرف هایی با خود زمزمه کرد. اقبالی گوش تیز کرد
_بابایی میاد... میاد ما رو با خودش می بره... زود برمیگرده...بابا احسان میاد دنبالمون...مارو میبره خونه...
اقبالی که میان حرف هایش، نام احسان را شنید؛ حدس زد همان شوهرش باشد. نگاهی گذری به فرازی انداخت و از سپیده دور شد. نزدیک فرازی ایستاد و گفت
_ می تونیم بریم!
فرازی سری به تایید تکاند و با هم به سمت در قدم برداشتند. کنار در لحظه خارج شدن، اقبالی نگاهی به سپیده انداخت. روی تخت نشسته بود و انگار به کودک شیر می داد.
در بسته شد و فرازی کلید را در قفل آن چرخاند.
_ احسان شوهرشه؟
_ بله البته شوهر سابق! همون دو سال پیش جدا شد ازش!
اقبالی آهی کشید و در دل گفت
" کاش برای یه بارم شده میومد به دیدنش"
_چطوری می تونم باهاشون تماس بگیرم؟
فرازی قدری اندیشید
_ شاید بتونید از طریق مادرخوندش بهش دسترسی پیدا کنید.
اقبالی سری به تایید تکان داد
_ همین کارو می کنم.
نزدیک آسانسور رسیدند. نگاهی به فرازی کرد و گفت
_ اگر اجازه بدید من برم اتاقم پرونده رو مطالعه کنم..شاید لازم باشه داروهاش عوض شه
_خواهش میکنم..هرجور صلاح میدونید..میخواید همراهیتون کنم؟
اقبالی لبخندی زد
_نه ممنونم از لطفتون
فرازی هم لبخندی زدو با اشاره ی او به دخترک کمک پرستار، درب آسانسور از هم گشوده شد.
اقبالی دوباره تشکری کوتاه کردو وارد آسانسور شد...دلش برای زن سپیده نام میسوخت.چه ناکام آرزوی مادر شدن را با خیانت همسرش، برباد داده و هنوز در انتظار آمدن احسان، پدر کودک خیالی اش، روزها را به جنون در اتاقک بیمارستان روانی، محبوس و تنها سپری میکرد..افسوس!
*****
کنار شیشه های قدیِ پنجره ایستاده بود و به بازتاب تصویر نمای ساختمان، در آب استخر حیاط، خیره نگاه می کرد.
دوباره زمستان و فصل سرد و کبود شهر!
آب استخر، آرام و ساکن با پرتوهای درخشان آفتاب به رنگ طلایی درآمده بود.پاییز ، چند برگ روی آب به جا گذاشته بود به یادگار! رنگ سبزی رو به انتها! رو به سرخی! رو به سیاهی!
آهی خفه شده از سینه اش بیرون جهید. اخم هایش بیش از بیش درهم بود. عبوس و زیادی در خود فرو مانده. بیشتر از هر وقتی!
تلفن روی میز به صدا درآمد. بی انگیزه برگشت و دکمه روی آن را با یک انگشت فشرد. صدای زن منشی در فضای سرد و ساکت دفترش پیچید.
_ آقای توکل از شعبه ی دبی آقای نادری پشت خط هستن!
فقط یک جمله!
_ وصلش کن!
تماس منتقل شد.. این بار صدای نادری در فضای اتاق پیچید.
_ سلام مهندس. وقتتون به خیر.. مزاحم شدم چون مشکلی پیش اومده!
احسان سرد و خشک پاسخ داد
_ گوش می کنم!
مرد که به این خلقیات رئیسش خو گرفته بود، بی مقدمه ادامه داد
_پروژه مارینا.. سرمایه گذار اماراتی امروز اصلاحیه قراردادو فرستاده
کمی مکث کرد