رمان عمارت سرخ عشق | جلد دوم به قلم مرجان منوچهری

ژانر : #عاشقانه #اجتماعی

خلاصه :

دلارام میان روزهای جوانی اش، زندگی‌اش را در میان اجبارها، دلشکستگی‌ها و آرزوهایی که یکی پس از دیگری رنگ می‌باختند سپری کرد. نامزدی با سعید، که قرار بود آغاز خوشبختی باشد، برای او چیزی جز رنج و ناامیدی به همراه نداشت. اما درست زمانی که گمان می‌کرد دیگر جایی برای عشق در قلبش باقی نمانده، احسان وارد زندگی‌اش شد و همه‌چیز را تغییر داد.

میان زخم‌های کهنه و روزهای سخت، عشقی شکل گرفت که می‌توانست پایان تمام تلخی‌ها باشد... اما گذشته هنوز تمام نشده بود..

کینه‌ها و احساساتی که سال‌ها در سکوت پنهان مانده بودند، آرام‌آرام سر برآوردند و زندگی همه را تحت تأثیر قرار دادند.

در این میان، سپیده نیز با رقم زدن حوادثی تلخ و سیاه، سرنوشت احسان و دلارام را به سراشیبیِ سقوط کشاند.. تصمیم‌هایی که از دل خشم، حسادت و زخم‌های قدیمی گرفته شدند، مسیری را ساختند که هیچ‌کس پایانش را پیش‌بینی نمی‌کرد.

و سرانجام، در شبی که همه‌چیز می‌توانست به پایان برسد، حادثه‌ای در عمارت قدیمی رخ داد؛ حادثه‌ای که در یک لحظه زندگی همه را دگرگون کرد. پس از آن شب، دیگر هیچ‌چیز مانند گذشته نبود و سایه‌ی آن اتفاق بر سر تمام کسانی که به عمارت و سایه هایش پیوند خورده بودند باقی ماند.

اکنون، داستان از جایی آغاز می‌شود که حقیقت و سرنوشت در هاله‌ای از ابهام فرو رفته‌اند؛ جایی که هرکس باید بهای انتخاب‌های خود را بپردازد و با پیامدهای شبی روبه‌رو شود که همه‌چیز را تغییر داد...

جلوی عمارت بود..

پشت فرمان، خیره ی درب آهنی بزرگ و سیاهش..

دوباره بازگشته بود!

آنهمه خاطرات زشت و زیبایی که پشت این در و دیوار ، مدفون کرده بود؛ به یکباره به ذهن خسته اش هجوم آورد..جای پای آدمهایی که روی سنگفرش سرد و خاکستری اش جا مانده بود..صدای هیاهو ، طنین شادی و آوای غم، بر روح فرسوده ی این خانه بارها و بارها موج گرفته بود.. و چه نفس هایی، آغشته شده بود به هوایی که حالا برایش مه گرفته بود..

چه روزها و چه شب هایی در این عمارت تلخ، به یادبود گذاشته و به خیالش، برای همیشه رفته بود!

صدای بلند کلاغی، روی درخت گردوی کهنسال او را به خود آورد...آهی کشید..دلارام چه کرده بود که هر جا می رفت؛ نشانی از او روحش را می ستاند و پس می داد! زنده ای مُرده وار!

بالاخره ریموت را زد و با ماشین داخل شد..

بی آنکه به چپ یا راست نظری بیندازد و خاطره ای لَچر در ذهنش زنده شود، از همه ی آنها مثل بادی گذر کرد..

مقابل خانه ی پدری اش ایستاد!

نفسش سخت می آمد و سینه اش سنگین بود.

پیاده شد.. فقط چند لحظه مادر را می دید و برمی گشت..

هر چه کرد نتوانست نظری به روبرو نیندازد!

انگار کسی صدایش زده باشد!

انگار که باد صورتش را برگرداند و نگاهش را روی تاب سفید نشاند!

صدای قیژقیژش، تیری کشید میان تصورات و خاطراتش!!

از دوردست نگاهی به عمارت قدیمی انداخت.

درخت های چنار هنوز سر جایشان بودند و تاب خالی که انگار به او دهن کجی می کرد!

عمارت، پیر و فرسوده، گویی به خس خس افتاده بود. انگار مرده بود و میان غبار این سال ها دفن شده بود..

خواست رو بگیرد از هر آنچه که خوره ی جانش بود که زنی سفید پوش را مثل روحی سرگردان پشت پنجره دید..

شتابان سر برگرداند.. زن نبود و باد پرده را تکان میداد..

شاید خیال زن، از ذهن او تاب خورده بود و میان عمارت قدیمی نشسته بود..شاید هم دمی به آسودن، روی تخت جنین وار در خود مچاله شده بود..چه خیال نشاط انگیزی!

کم کم داشت به دیوانگی میرسید..همه جا او را می دید..میان خانه اش، لای موهای بلند زنهایی که از خیابان گذر میکردند، میان دستان دخترک گلفروش، روبروی آینه، روی تاب...

_احسان!!

به خود آمد!

برگشت و نگاهی به عمارت جدید انداخت..باید میرفت..باید دل میکند..

دوباره نگاهی به پشت سرش انداخت..پنجره ی خالی و تاریک، سیاه و غبار گرفته!!

آهی کشید و نگاه کند.

****

بر تو آن خاطرِ آسوده سوگند

بر تو ای چشم گنه آلوده سوگند

بر آن لبخند جادویی

بر آن سیمای روشن

که از چشم تو افتاده آتش

بر هستی من

آه آتش بر هستی من

عمری هر شب در رهگذارم

مانده ام چشم انتظارم

شاید یک شب بیایی

دردا تنهای تنها بگذشته بی تو

شبها در حسرت و جدایی

عاشقی گم کرده ره بی آشیانم

مانده بر جا آتشی از کاروانم

زین پس محزون و خاموشم

عشقت خاکسترم کرد

در دست باد پاییزی نشکفته پَرپَرم کرد

آه نشکفته پَرپَرم کرد

دست پیش برد و پخش را کم کرد. نگاهی به روبرو انداخت و بعد صدای تک بوقی! دو نگهبان مشغول گفتگو.

نگهبان اول درون اتاقک و نگهبان دوم بیرون از آن، هر دو برگشتند. سری به معنای سلام رو به آن دو تکان داد. نگهبان دوم جلو آمد. زن شیشه را پایین داد و کارتی که در دستش بود؛ سمت نگهبان گرفت.

_ خسته نباشید!

_ممنون

و مرد نگاهی به کارت انداخت. کوتاه و گذری! چشم بالا آورد

_خوش اومدید خانم دکتر بفرمایید!

کارت را دوباره دست زن داد. تشکری کرد و کارت را درون کیفش قرار داد. شیشه را بالا داد و آماده داخل شدن، به راهبندی که آرام آرام بالا می رفت نگاه کرد. دوباره تک بوقی برای تشکر زد و داخل شد.

اولین بار نبود که به این بیمارستان می آمد. دو روز قبل هم برای معارفه سری زده بود؛ اما از امروز رسما کارش را شروع می کرد.

مستقیم راند و میدانچه وسط محوطه را دور زد. سمت چپ در انتهای حیاط و میان ماشین های پارک شده، گوشه ای ماشینش را پارک کرد. آینه را پایین داد؛ عینک آفتابی اش را بالا زد و نگاهی به چهره اش انداخت. چشمان خرمایی رنگش کمی خسته به نظر می رسید. دستی زیر پلک پایین و ریمل پخش شده اش کشید. دستی وسواس وار هم به موهای قهوه ایِ مرتبش.. عینک را دوباره روی چشم گذاشت، کیفش را برداشت و از ماشین پیاده شد. نگاهی به باغچه طویل دور تا دور محوطه انداخت. یک طرف درخت های کوتاه قد کاج و طرف دیگر درخت های زبان بسته ی گنجشک.

پرتو تیز آفتاب، چشمانش را حتی از پشت عینک هم میسوزاند.سرش را برگرداندو راه افتاد.

میدان کوچک با مجسمه گچیِ کودک خندانی که سبد گل به دست داشت را پشت سر گذاشت و به سمت ساختمان اداریِ بیمارستان پیش رفت.ساختمانی که در آن ، دو روز قبل دیدار و قرار معارفه ای با رییس بخش زنان داشت.

آخر هفته بود و همه جا خلوت. گریز و رفت و آمد چند آدم مایوس و درخود فرو رفته را از نظر گذراندو نزدیک اتاقک اطلاعات شد..کنار پیرمرد منتظر ایستاد و رو به مرد درون اتاقک پرسید

_سلام.دکتر اقبالی هستم..خانم فرازی رو کجا میتونم ببینم؟

مرد که ابتدای سوال دکتر سرش پایین بود؛ همزمان که چیزی پای برگه می نوشت، نگاه بالا آورد.لبخند نصف و نیمه ای زدو پاسخ داد

_سلام خانم دکتر روزتون بخیر.

برگه را دست پیرمرد دادو رو به او گفت

_برات نوشتم طبقه چند و اتاق چند بری پدرجان..اونجا خودشون میدونن چیکار کنن

پیرمرد تشکری کردو دور شد

مرد رو به دکتر کردو گفت

_خانم فرازی احتمالا داخل بخش هستن

_میشه بهشون اطلاع بدید که من اومدم!

_بله حتما

دست به تلفن شدو شماره ای گرفت

_الو...الو خانم فرازی اونجان؟؟...بگید دکتر اقبالی منتظرشونن...

کمی مکث کردو تلفن را سرجایش گذاشت..

نگاهی به دکتر کرد و گفت

_الان میان!...بفرمایید بشینید

_ممنونم راحتم

برگشت و رو به دیوار چند قدم جلو رفت.نگاهی به تابلوهای هشدار و کاغذهای اطلاع رسانی روی دیوار انداخت.نظرش به تابلویی جلب شد.با خطی درشت با پس زمینه ی آدمهای درحال رفت و آمد میان خیابان شلوغ نوشته بود:

"در سکوت، حقیقت خود را نشان میدهد"

چند لحظه خیره ماند..سکوت و سکوت و سکوت..میان آشفته بازار مدرن و جان آزاریهای امروزی چقدر جای سکوت و حقیقت خالی بود..آهی کشید..انگار که مخاطب خاص این تابلو، دکتر تازه وارد بیمارستان بود.

_دکتر اقبالی!

از فکر بیرون آمد.برگشت وپشت سرش خانم فرازی را دید.زنی زیباروی، میانسال با موهای زیتونی رنگ و پوست بلوری اش.در چهره اش یکجور حس مادرانه ای داشت که ناخودآگاه آرامت میکرد.در نگاهش اطمینان موج میزد و لبخندش بی اندازه مهربان بود..

_سلام خسته نباشید

فرازی نزدیک شد.دست جلو آوردو گفت

_سلام از ما.خیلی خوش اومدید

و دستان سرد دکتر اقبالی را گرم فشرد

_ممنونم

مکث کوتاهی کرد

_تازه اومدم..گفتم اول شما و بخش رو ببینم

_خیلیم عالی

با دست به سمت راهروی روبرو اشاره ای کردو همزمان گفت

_بفرمایید از این طرف!

هردو راه افتادند.

_فکر میکردم اول به اتاقتون سری بزنید

اقبالی لبخندی زد

_به اونم میرسیم..وسایلم تو ماشین مونده..دوست داشتم اول با بخش آشنا بشم

انتهای راهرو وارد سالن کوچکی شدند.کمی جلوتر نزدیک در اتوماتیک توقف کوتاهی کردند و سپس به راهشان ادامه دادند

_آقای امیدی تاکید کردن که فعلا فقط کیس جدید رو داشته باشید

فرازی نگاهی به دکتر کردو ادامه داد

_انگار قبلا هم همچین موردی داشتید!

دکتر جواب داد

_بله چند مورد مشابه داشتم

از ساختمان اداری خارج شدند و به حیاط کوچک میان دو بلوک اداری و بستری رسیدند

_ایشون خیلی در این زمینه به تجربه بقیه اعتماد نداشتند؛ برای همین خواستن شما به اینجا بیاید.

در سکوت سری به تایید تکان داد. به ساختمان اصلی رسیدند. داخل شدند و به سمت آسانسور پیش رفتند. نزدیک آسانسور نگاهی به استیشن، و رفت و آمد چند پرستار، دکتر و آدم های عادی انداخت. هر یک در فکری و مشغول به کاری! یاد جمله تابلو افتاد" سکوت حقیقت"

وارد آسانسور شدند. خانم فرازی طبقه سه را فشرد و همزمان با بی سیمی که در دست داشت؛ پیشاپیش رفتنشان را اطلاع داد.

به طبقه سوم رسیدند. درب آسانسور هنوز بسته مانده بود. فرازی پشت بی سیم تاکید وار گفت" رسیدیم" و چند ثانیه بعد درب آسانسور باز شد. وارد بخش شدند. سمت راست آسانسور کنار استیشن، پرستاری منتظر ایستاده بود.

_سلام خانم دکتر خوش اومدید

دختری جوان با موهای مسی رنگ و صورتی رنگ پریده.

_سلام عزیزم ممنونم.

فرازی نگاهی به دخترک کرد و گفت

_پرونده سیصد و شیش رو برام بیار!

و رو به دکتر، همزمان که وارد استیشن می شدند؛ گفت

_ بفرمایید بشینید تا بگم یه چایی براتون بیارن

دکتر اقبالی روی صندلی چرم سیاه رنگی نشست. دخترک میان استند پرونده ها در جستجوی فایل سیصد و شیش مشغول بود و فرازی رفته بود.

تلفن در کیفش لرزید. درآورد و نگاهی کرد. مادرش بود! می دانست که صحبت به درازا می کشد. با خواستگار جدیدی که نمی دانست سروکله اش یکهو از کجا پیدا شده بود! ترجیح داد صحبت را به وقت دیگری موکول کند.

فرازی برگشت و دخترک پرونده را به دستش داد. تشکری کرد و روی صندلی گردان روبروی دکتر اقبالی نشست.

پرونده را رو به او گرفت و همزمان شروع به صحبت کرد. دکتر پرونده را به دست گرفت و به صحبت های فرازی گوش سپرد

_ دو هفته ای می شه که آوردنش. با هیچ کس ارتباط نمی گیره، دارو نمی خوره، غذا به ندرت.

مکثی کرد

_ تو عالم خودش سیر می کنه! کلا با خودش حرف می زنه و یه چیزایی رو مدام تکرار می کنه!

دکتر اقبالی کمی سکوت کرد سپس بی آنکه در فایل را باز کند پرسید

_ جرمش چیه؟

فرازی نفسی کشید..سپس با صدای آرامی جواب داد

_ والا چندتاس! ولی مهمترینش اینه که عمدا با ماشین زده به کسی!

زنی میانسال با چهره ی خسته و نزار، سینی به دست داخل شد. سلام کوتاهی کرد و پاسخی گرفت. فنجانهای چای را روی میز گذاشت و بی حرف خارج شد.

_ حکمش چیه؟

_ بیست و پنج سال حبس! منتها بعد از دو سال گذروندن حبس کارش به اینجا کشیده!

مکثی کرد

_ البته همه چیز داخل پرونده نوشته شده.

دکتر نگاهی گذری به پرونده انداخت. باید سر وقت و حوصله، در تنهایی آن را می خواند. نگاهی به فرازی انداخت

_می تونم ببینمش؟

_ بله حتما! چاییتون رو میل کنید می ریم.

دکتر فنجان را به دست گرفت و جرعه ای از آن نوشید. از دهن افتاده بود! زن خدمه چه بی انگیزه چای سردی برایشان آورده بود. محض احترام چند جرعه به اجبار نوشید و به فرازی که نگاه به گوشی اش داشت گفت

_ می تونیم بریم.

فرازی سر بالا آورد و لبخندی زد. گوشی را در جیب بزرگ روپوش سفیدش گذاشت و از جایش بلند شد. به همراه هم از استیشن خارج شدند. راهروی پهن و طویل بخش را به سمت چپ آن قدم برداشتند.

_ ته راهرو یه اتاق وی آی پی داریم که مخصوص بیماران خاصه و شرایط حفاظت شده ای داره !

_ملاقات کننده هم داشته؟

_ تو این دو هفته فقط یه بار یه خانم که می گن مادر خوندشه بهش سر زده! اونم راهش دوره!

سری به تایید تکان داد و انگار که چیزی به ذهنش رسیده باشد، رو به فرازی پرسید

_کیو زیر گرفته؟

فرازی نگاهی کوتاه به چهره پرسوال دکتر کرد

_ معشوقه شوهرش!

و آه از نهاد دکتر اقبالی برخاست. به اتاق سیصد و شش رسیدند. فرازی دست در جیب کرد و کلیدی درآورد. آن را درون قفل انداخت و چرخاندش. در را باز کرد و کناری ایستاد. دکتر اقبالی آرام پا به درون گذاشت. یک سوئیت مستقل و کوچک با پنجره های حصار گرفته، تختی وسط اتاق و تلویزیونی خاموش روی دیوار و یک مبل راحتی دو نفره زیر آن!

_ پس کجاست؟

فرازی در را بست و گفت:

_ هر وقت کسی میاد تو اتاقش می ره سرویس!

و به سمت سرویس رفت. پشت در ایستادو گفت

_ عزیزم! دارم میام تو! کارت تمام شده؟

صدایی نیامد. فرازی بعد از مکثی، آرام در را باز کرد و تن به داخل کشاند.

دکتر، منتظر روبروی در سرویس ایستاده بود.

کمی بعد فرازی و زن بیرون آمدند. نگاهی به چهره مالیخولیایی زن انداخت. موهای درهم و ژولیده عسلی خرمایی رنگش، با کش موی سیاه رنگی پشت سرش بسته بود. چشم های درشت و سبز بیرون زده اش، پوست رنگ پریده و ابروهای کم رنگ و لب هایی که مدام چیزی را با خود زمزمه می کرد! چیزهای نامفهوم و بریده بریده! دکتر سریع پرونده را باز کرد و نگاهی به آن انداخت. پرونده را بست و رو به زن گفت

_ سلام عزیزم من دکتر اقبالی هستم!

زن بی آنکه نگاهی کند و جوابی بدهد به سمت تختش قدم برداشت. بالشتک کوچکی از روی تخت برداشت. انتهای بلوزش را به دست گرفت و بالا داد. بالشتک را زیر آن گذاشت و لباس را روی آن آورد. دوباره زمزمه کنان با خود حرف هایی زد.

دکتر جلو رفت و کنارش نه آنقدر نزدیک، ایستاد. آرام گفت

_ من اینجام که کمکت کنم سپیده!

سپیده بی آنکه نگاهی کند، دوباره بالشتک را از زیر لباس بیرون کشید و چون کودکی خوابیده میان دستانش گرفت. ننو وار تکانش داد و به زبان ترکی برایش لالایی خواند. دکتر نگاهی به فرازی که گوشه ای ایستاده بود کرد و آرام و با احتیاط نزدیک سپیده شد. نگاهی با لبخند به بالشتک انداخت و گفت

_ چقدر کوچولوعه!

مکثی کرد

_ اسمشو بهم می گی؟

باز هم مکث

_ می شه منم بغلش کنم ؟

آنی سپیده سر بالا آورد و پر اخم، با چشمان ازرقی اش به دکتر نگاه کرد. همزمان بالشتک را محکم به سینه اش فشرد و میان دستانش نگاه داشت. دکتر که انتظار چنین واکنشی از جانب او را داشت به روی خود نیاورد.

_ آروم باش! نترس من اذیتت نمی کنم

نگاه سپیده پایین آمد. دوباره بالشتک را روی دستانش خواباند و حرف هایی با خود زمزمه کرد. اقبالی گوش تیز کرد

_بابایی میاد... میاد ما رو با خودش می بره... زود برمیگرده...بابا احسان میاد دنبالمون...مارو میبره خونه...

اقبالی که میان حرف هایش، نام احسان را شنید؛ حدس زد همان شوهرش باشد. نگاهی گذری به فرازی انداخت و از سپیده دور شد. نزدیک فرازی ایستاد و گفت

_ می تونیم بریم!

فرازی سری به تایید تکاند و با هم به سمت در قدم برداشتند. کنار در لحظه خارج شدن، اقبالی نگاهی به سپیده انداخت. روی تخت نشسته بود و انگار به کودک شیر می داد.

در بسته شد و فرازی کلید را در قفل آن چرخاند.

_ احسان شوهرشه؟

_ بله البته شوهر سابق! همون دو سال پیش جدا شد ازش!

اقبالی آهی کشید و در دل گفت

" کاش برای یه بارم شده میومد به دیدنش"

_چطوری می تونم باهاشون تماس بگیرم؟

فرازی قدری اندیشید

_ شاید بتونید از طریق مادرخوندش بهش دسترسی پیدا کنید.

اقبالی سری به تایید تکان داد

_ همین کارو می کنم.

نزدیک آسانسور رسیدند. نگاهی به فرازی کرد و گفت

_ اگر اجازه بدید من برم اتاقم پرونده رو مطالعه کنم..شاید لازم باشه داروهاش عوض شه

_خواهش میکنم..هرجور صلاح میدونید..میخواید همراهیتون کنم؟

اقبالی لبخندی زد

_نه ممنونم از لطفتون

فرازی هم لبخندی زدو با اشاره ی او به دخترک کمک پرستار، درب آسانسور از هم گشوده شد.

اقبالی دوباره تشکری کوتاه کردو وارد آسانسور شد...دلش برای زن سپیده نام میسوخت.چه ناکام آرزوی مادر شدن را با خیانت همسرش، برباد داده و هنوز در انتظار آمدن احسان، پدر کودک خیالی اش، روزها را به جنون در اتاقک بیمارستان روانی، محبوس و تنها سپری میکرد..افسوس!

*****

کنار شیشه های قدیِ پنجره ایستاده بود و به بازتاب تصویر نمای ساختمان، در آب استخر حیاط، خیره نگاه می کرد.

دوباره زمستان و فصل سرد و کبود شهر!

آب استخر، آرام و ساکن با پرتوهای درخشان آفتاب به رنگ طلایی درآمده بود.پاییز ، چند برگ روی آب به جا گذاشته بود به یادگار! رنگ سبزی رو به انتها! رو به سرخی! رو به سیاهی!

آهی خفه شده از سینه اش بیرون جهید. اخم هایش بیش از بیش درهم بود. عبوس و زیادی در خود فرو مانده. بیشتر از هر وقتی!

تلفن روی میز به صدا درآمد. بی انگیزه برگشت و دکمه روی آن را با یک انگشت فشرد. صدای زن منشی در فضای سرد و ساکت دفترش پیچید.

_ آقای توکل از شعبه ی دبی آقای نادری پشت خط هستن!

فقط یک جمله!

_ وصلش کن!

تماس منتقل شد.. این بار صدای نادری در فضای اتاق پیچید.

_ سلام مهندس. وقتتون به خیر.. مزاحم شدم چون مشکلی پیش اومده!

احسان سرد و خشک پاسخ داد

_ گوش می کنم!

مرد که به این خلقیات رئیسش خو گرفته بود، بی مقدمه ادامه داد

_پروژه مارینا.. سرمایه گذار اماراتی امروز اصلاحیه قراردادو فرستاده

کمی مکث کرد

_ بند مربوط به حق طراحی نهایی رو می خوان از شرکت ایران جدا کنن!یه مبلغی هم برای کناره گیری پیشنهاد کردن

باز هم مشکل تکراری! انگار که هیچ وقت آبشان در یک جوی نمی رفت! چرا اماراتی ها همیشه لج می کردند! چرا استقلال کاری و حرفه ای ایرانیان را به رسمیت نمی شناختند. چرا همیشه ایده را از شرکت های ایرانی می گرفتند و برای مابقی کارها، شاخ و شانه می کشیدند. انگار که هیچ وقت نمی توانستند ببینند کلیت کار به اسم و نام یک ایرانی تمام شود! فقط ایده و طرح اولیه را می خواستند.

احسان بی هیچ تغییری و واکنشی ، با خودکاری که میان انگشتانش بازی می کرد گفت

_ به چه عنوان؟؟

_ می گن برای تسریع اجرا ، ولی عملا یعنی طراحی فاز دو رو می دن به یک شرکت محلی.

احسان خودکار را روی میز گذاشت.

_ چی گفتی بهشون؟

_ گفتم هلدینگ ، روی یکپارچگی طراحی حساسه

نفسی گرفت و ادامه داد

_ اما گفتن اگر جواب امروز مشخص نشه جلسه فردا لغو می شه!

خشمش نهان شد

_ به درک! جلسه لغو بشه بهتر از قرارداد ناقصه!

_ پس مخالفت کنم؟

احسان قاطع و کمی عصبی جواب داد

_ بهشون بگو صفر تا صد کار با ماست و این خط قرمز منه!!

نادری گفت

_متوجه شدم بهشون می گم

روی دکمه فشرد و تماس قطع شد. به صندلی اش تکیه زد.باز هم بازی درمی آوردند.. در ازای رشوه ای ، طراحی را به نام خود میزدند..چه خیال خام و باطلی!!همیشه همین بود!

بعد از دو سال، احسان توکل هلدینگ جدیدی در تهران تاسیس کرده بود؛ چند شعبه در ایران و یک شعبه در دبی ، زیر نظر رسمی او اداره می شد. دو سال و اندی بود که برای همیشه از شهر آبا اجدادی و کودکی اش دل کنده بود و به تهران آمده بود. دو سال پر از سکوت و خشم. پر از طوفان و ویرانی ها. پر از حس تلخ گم شدن میان هیاهوی تنهایی! اگرچه میان مسیری نو ، در جاده ی پر پیچ وخم سرنوشتش پیش می رفت اما شیبراهِ تند گذشته از ذهن شلوغش گذر نمیکرد..

تقه کوتاهی به در خوردو باز شد..زن تن به داخل خزاند. با موهای بلوند نیمه بلندش، کت و شلوار کرم رنگی به تن ، یک شال حریر پلنگی دور گردنش ، کیف چرم قهوه ای رنگی در دست.

نگاهی به چهره همیشه عصبی احسان کرد و لبخند زنان داخل شد.

_سلام عزیزم خوبی؟

احسان که پشت میزش نگاه به صفحه مانیتور لپ تاپش داشت، فقط سری آرام جنباند.

زن نزدیک شد. کیفش را روی میز چوب گردوی وسط گذاشت و خود روی صندلی نشست. نفسی کشید و گفت

_چه خبر؟

احسان بی آنکه نگاهی کند؛ یا به سوالش دل بدهد؛ مکثی کردو گفت

_ باید بری دبی!

_ دبی! برا چی؟!!

_ یه سری به شرکت بزن سر از کارای نادری دربیار!

یک حس بدبینانه ای این اواخر به اطرافیانش داشت. مخصوصا در حیطه کاری اش!

زن با لبخند یک وری اش تن جلو کشید

_ من درگیر کارای افتتاحیه م میگم ستار بره.

احسان عصبی نگاه بالا آورد

_ خودت برو!!

لبخند سانی روی لب هایش ماسید و خشک شد.احسان دست برد و سیگاری برداشت.

_ باشه یکی دو روزه میرم و برمیگردم.

احسان از جایش بلند شد. دوباره پشت پنجره بلند شیشه ای ایستاد. سیگار روشن به کام و نگاه خیره ی پرحرف اما خموشش به حیاط و استخر!

زن هم از جایش بلند شد.. آرام و خرامان نزدیکش شد و کنارش ایستاد. دست بالا آورد و روی شانه احسان گذاشت

_ به چی فکر می کنی؟

مرد با اخم های درهم و نگاه عبوس پکی به سیگار زد. بی جواب! زن ادامه داد

_ فردا عمو برمیگرده. قراره شب دور هم باشیم.. میای دیگه؟

باز هم سکوت! انگار که زن دراین حوالی نبود. انگار که در دنیای خلوت و محبوس دور خود، یک تنه ایستاده بود.

_ به خاطر تو به ستار گفتم نیاد

مکثی کرد

_ البته خودش هم خیلی مایل نبود

با لبخندی افزود

_ با دوست دختر جدیدش سرگرمه!

سیگار به انتها رسید. آن را در زیرسیگاریِ پایه بلند له کرد و بی حرفی پشت میزش برگشت

_ بگو یه قهوه بیارن!

زن سری به تایید تکاند..وقت رفتنش بود..خوب میدانست که بیشتر از این ماندنش در حوصله ی مرد نمیگنجد..

خواست برود که تلفن احسان زنگ خورد..حس سمج کنجکاوی اش او را از رفتن باز داشت. احسان نگاهی به شماره ی ناشناس روی مانیتور انداخت و تماس را پاسخ داد

_ بله

صدای آشنای زنی از آن ور خط! قلب احسان سخت تپید!

_ الو.. آقای احسان توکل؟

_ بله!

_ من دکتر اقبالی هستم.. از بیمارستان "به روان" تماس می گیرم

احسان متعجب و فکری ساکت ماند. دکتر ادامه داد

_می خواستم چند لحظه وقتتون رو بگیرم اگه اشکالی نداره

احسان با اخم های درهم گفت

_ در چه مورد؟؟

نگاه زیادی کنجکاو سانی به لب های او بود

_ در مورد خانم سپیده ملک زاده!

انگار سرب داغ در وجودش بریزند!

_ همچین کسیو نمیشناسم!

و پرحرص تلفن را قطع کرد. روزش با این تماس تکمیل شد. اصلا در این دو سال همه روزهایش

همین بود. زهرآلود و داغ! تلخ و نچسب! جهنمِ جهنم.

سانی که حرف و پرسشی را جایز ندانست، با قدم های آهسته از اتاق خارج شد.از هر عکس العمل آنی احسان واهمه داشت. در این یک سال شراکتشان همه جوره پی به حالات درونی و بیرونی او برده بود. در گیر و دار پروژه بزرگ عمویش، با رفت و آمدهای اجباری احسان و دیدارهای رسمی و غیررسمی شان، بالاخره به احسان نزدیک شده بود. بعد از تلاش های پی درپی، با شراکت و وساطت جهانیان بزرگ ، چند شعبه جدید با احسان تاسیس کرده و رسما شریک کاری اش شده بود.

برای او همین نزدیکیه هرچند کوچک و کاری، حکم بهشت را داشت. احسان معبودو مقصودش بود..هیچ کس را جز او نمی دیدو نمیخواست.تلاشهای هرچند درجای او، در پرستش خدای این روزهایش، ممتدو بی پایان بود.. حالا که احسان دل از کس و کار و خانواده و زندگی اش بریده بود؛ ساناز جهانیان همه کس و کار این روزهایش بود. حتی اگر برای احسان زندگی بی معناتر از هر وقت دیگری بود! تارهای ضخیمی که دور دنیای پوچ و خالی خود تنیده بود، جای هیچ مخلوقی نبود.سردتر از همیشه، با زمین و زمان و آدمهایش قهر بود..احسان معبودش بود اما خدای بی رحمی که جهنم میکرد بهشت زندگی اش را ،اما با همه ی وجود این جهنم را میخواست!

*****

چند باری با دقت پرونده را خوانده بود. به چند و چون اتفاقاتی که برای سپیده پیش آمده بود، جرم هایی که مرتکب شده بود؛ از مهمانی غیرقانونی و توزیع مواد مخدر بگیر تا قصد و اقدام به قتل دو زن!

حکمی که برایش بریده بودند، محکومیتش، خودکشی های ناموفقش در زندان و همه حالات و احوال این دو سال و اندیِ زن در خود مانده ی اتاقک سیصد و شش را ، لمس کرده بود.

زن به نوعی اختلال حواس و روان پریشی دچار شده بود.در پرونده بیمارستانش اختلال اسکیزوفرنی و هذیان نوشته شده بود. داروها اغلب به صورت تزریقی به او داده می شد.

دو بار دیگر به اتاقش رفته بود و به او سر زده بود؛ اما پیشرفتی حاصل نشده بود. زن با کودک خیالی اش، در دنیای خود غرق بود و هیچ کس را به خاله بازی اش راه نمی داد. حتم داشت که اگر احسان می آمد؛ حال زن بهتر می شد و پا به دنیای بیرون می گذاشت.

شماره احسان را از مادر خوانده سپیده گرفته و به او زنگ زده بود. اما مرد مجالش نداده بود! با خشمی آشکار گفته بود که زن را نمی شناسد و تلفن را روی او قطع کرده بود!

باز هم باید زنگ می زد. تا بالاخره مرد را مجاب می کرد که به دیدن زن بیچاره بیاید. حتی فقط یک بار!

پشت در اتاق مکثی کرد. کلید را در قفل چرخاند و آرام وارد اتاق شد. سپیده بی حرکت پشت به او، رو به پنجره حصار گرفته، ایستاده بود و به حیاط می نگریست. خبری از کودک در آغوشش نبود.

نزدیکش شد

_ سلام عزیزم

نزدیک تر شد و کنارش ایستاد. نگاهی به چهره زیادی سفیدش کرد و نگاهی به منظره حیاط.

چند بیمار و یک پرستار برای هواخوری و قدم زدن در محوطه بودند. یکی از بیمارها روی زمین نشسته بود و انگار با تکه سنگی مشغول نوشتن بود. دیگری ساکت و آرام، روی نیمکت، خیره نقطه ای نامعلوم نشسته بود. کنارش زن سوم ، مثل کودکی خوشحال، دستهایش را به هم میکوبیدو آوازی میخواند. پرستار مشغول صحبت با تلفن همراهش بود.

دوباره نگاهی به چشمان مات و خیره ی سپیده انداخت..به چه فکر میکرد..باز هم احسان؟

ناگهان آواز زن خوشحال اوج گرفت. با فریادش چند گنجشک از روی درخت نارون به پرواز درآمدند. نگاه سپیده به رد پرواز پرنده ها در آسمان مانده بود..

_ می خوای بریم تو حیاط قدم بزنیم؟

زن ساکت بود

_ نمی خوای چیزی بگی؟؟

باز هم سکوت

برگشت و نگاهی روی تخت انداخت

_بچت خوابیده؟؟؟

سکوت

نفسی بیرون داد.‌دیگر وقتش بود. مکثی کرد

_ دیروز به احسان زنگ زدم!

نگاه سپیده از آسمان، روی شیشه ی پنجره نشست. انگار که از دنیای بیرون، به داخل اتاق برگشته بود.

دکتر که عوض شدن حالاتش را به وضوح دید؛ ادامه داد

_میخوای ببینیش؟

جوابی نداد

_میخوای باهاش حرف بزنی؟؟

سپیده برگشت و به سمت تخت رفت. بالشتک را از روی آن برداشت و در آغوش گرفت. دوباره پا به دنیای خود گذاشته بود. دوباره حصار دفاعی اش را دورش کشیده بود. دکتر به سمتش قدم برداشتو یک وری روی تخت نشست

_ نمی خوای بچتونو نشونش بدی؟؟

سپید بالشتک را عمود روی شانه هایش گذاشت و آرام با کف دست به پشت آن ضرب زد.

دکتر نگاهش میکرد. برای درمان سپیده مجبور بود که ابتدا خودش وارد دنیای خیالی اش شود و آن را به رسمیت بشناسد. اولین قدم، درک وهمراهی با بیمار بود.

_ فکر می کنی از دیدنش خوشحال بشه؟

سپیده همچنان مشغول خواباندن کودک به فکر فرو رفته بود.

دکتر از جایش بلند شدو نزدیک تر به سپیده ایستاد.

_به نظرت بیشتر شبیه خودته یا بابا احسان؟؟

ضرب دستان سپیده ایستاد! بی حرکت به نقطه ای خیره ماند.

دکتر آرام و محتاطانه دستانش را به سمت بالشتک دراز کرد.

_ بذار ببینم شبیه کیه!

دست روی بالشتک گذاشت و آرام آن را از میان دستان سپیده برداشت. سپیده همچنان بی حرکت ایستاده بود.

دکتر ذوق زده از این پیشرفت، بالشتک را به آغوش گرفت

_ چقدر نازِ!

نگاهی به سپیده انداخت

_ خیلی شبیهه خودت نیست!

باز هم نگاهش کرد.

_ انگار بیشتر به باباش رفته!

مکثی کرد

\_ چشماش سیاهه!

نگاه وحشت زده ی سپیده بالا آمد. با عجله کودک را از دستان دکتر برداشت و به آغوش کشید. از کنار دکتر گذشت و به سمت پنحره رفت. رو به حیاط ایستاد و آرام و زمزمه وار، خواندن لالایی را شروع کرد.

دکتر کمی در جای خود نگاهش کرد. می دانست که وقتی نام احسان را بیاورد و از او حرف بزند؛ مقاومتی برای زنِ روبه رویش نمی ماند. حتی در اوج جنون و پریشانی!

آهی کشید و قدم زنان از اتاق خارج شد. امروز بالاخره سپیده به او اعتماد کرده بود. اجازه داده بود تا کودکش را به آغوش بکشد. فقط می ماند مجاب کردن احسان توکل، مرد بداخلاق پشت تلفن!

***

سرش نبض می زد. بدنش سنگین و کرخت شده بود. بی حسی همه جان و روحش را گرفته بود. چشمان سرخ و خمارش، به شعله سوزان شومینه مانده بود. خاکستر سیگار در دستش، بی آنکه دمی از آن گرفته باشد؛ قد میکشید. فکر از پی فکر. خیال از پی خیال. حسرت از پی حسرت. خاکستر سقوط کرد و شعله آتش، جیغ زنان زبانه کشید. نگاه از وهم مبهم خیالاتش کند و به سیگار دوخت. بی آنکه پکی بگیرد، میان آتش انداخت. یک ساعتی بود که از مهمانی خوشامدگویی جهانیان برگشته بود. صاحب پروژه عظیم "جهان سان"، که برای افتتاحیه آخر هفته، خود را به ایران رسانده بود.

بعد از دو سال و نیم، عملیات ساخت پروژه به همت احسان و تیمش به پایان رسیده بود.و حالا برای جشن بازگشایی آن، مهمانانی از چند کشور به ایران آمده بودند. چند تن از دوستان ساناز از فرانسه، یک زن و مرد چینی، یک دختر جوان روسی که ساناز او را پارتنر عمویش معرفی کرده بود و چند تن از دوستان و آشنایان انگلیسی و آمریکایی منصور، همه و همه امشب در مهمانیِ خانه ساناز حضور داشتند.

مثل همیشه به زور رفته و بیشتر از یک ساعت دوام نیاورده بود. چند پیک نوشیدنی برای آرامش اعصاب همیشه خط خطی اش و صبور ماندن در آن جمع کذایی نوشیده و افاقه نکرده بود. انگار که از جنس پولاد بود. دیواری بلند و حصاری محکم!

تلفن روی میز کوچک، کنار کاناپه به صدا درآمد. نگاهی انداخت مادرش بود. چند باری در طی مهمانی تماس گرفته و هر بار بی جواب مانده بود. بیشتر از یک سال و نیم می گذشت که ساکن تهران شده بود؛ و هیچ گاه به خانه پدری اش بازنگشته بود. چند باری خواهرش نگین و مادر برای دیدنش به تهران آمدند و او را دیده بودند.

از شهرش، از خانه اش، از پدرش بیزار بود و هیچ گاه فکر برگشت به ذهنش خطور نمی کرد. انگار که قهرش تا قیام قیامت ادامه داشت و دامنه این قهر اول سایه سنگین او را در بر گرفته بود.هیچ چیز برایش رنگ و معنا نداشت.همه چیز بینهایت سردو توخالی می آمد‌. هیچ جا قرار نمی گرفت و دلش آرام نداشت. صدای وز وز گونه سانی مدام روی مغزش چنگ می انداخت. توجه های همیشگی اش، عشوه های زننده اش و نزدیکی بیش از حدش، مایه آزار او بود و نبود! حس عجیب و غریبی داشت که قابل توصیف نبود! هم از این شرایط بدش می آمد و هم بی تفاوت بود. بیشتر از سانی، از برادر دلقک و الدنگش ستار بیزار بود. هیچ جوره قادر به تحمل او و حضورش نبود. چیزی که سانی می دانست و درک می کرد؛ و حتی الامکان از هر رویارویی این دو خودداری می نمود. سعی می کرد کارهای خارج از هلدینگ را به ستار واگذار کند تا مبادا جلوی چشمان خشمگین و آماده شکار احسان باشد!

خودش هم بارها و بارها تلاش کرده بود تا به خلوت احسان راه یابد.. مستقیم و غیرمستقیم، با زبان بی زبانی پیشنهاد کرده بود تا به واحد احسان بیاید و با او زندگی کند. یا حداقل شب هایی ، به اندک زمانی، مهمان خانه اش باشد و دمی به مستی و بیخبری با عشق اساطیری اش بگذراند..

غافل از آنکه احسان بتی بود از جنس غرور و از جنس سنگ! هرچه او نزدیک تر می شد، احسان بیشتر دوری می کرد و هرچه در طریقت عشوه گری و زنانگی، هنری بلد بود و نبود؛ نشانش داده و اثر نکرده بود... برای همین بود که احسان بیش از بیش برایش دست نیافتنی می نمود و او را برای به چنگ آوردنش، هر روز بیشتر از روز قبل حریصتر می کرد. تمام زندگی او ، در مرد مغرور این روزهایش خلاصه می شد..

از جایش بلند شدو به سمت آشپزخانه قدم برداشت.شاید قهوه مرهم زخمش بود و التیامی برای سردردش.

قهوه جوش را از کابینت برمی داشت که صدای زنگ واحد به گوشش خورد. نگاهی به ساعت روی دیوار انداخت. یک بامداد!

با قدم های خسته خود را به در رساند و آن را باز کرد. با دیدن سانی و رژ زرشکی رنگ لب هایش ، هیچ تعجب نکرد و غافلگیر نشد!

سانی با چشمان خمار که خبر از حال نیمه مستی اش می داد و لحن کش دارش، لبخندی زد و گفت

_ زود رفتی نگرانت شدم!

مرد با اخمهای درهم نگاهش میکرد

_گفتم بیام سری بهت بزنم..

احسان نفسی بیرون داد. نگاهی تهی به او کرد و سپس پشت به او به سمت آشپزخانه راه افتاد.

سانی داخل شد. صدای برخورد پاشنه کفش هایش با پارکت های کف، همچون میخی کوبنده به عمق روان مرد فرو می رفت.

_ چند بار زنگ زدم جواب ندادی!

احسان بی خیال قهوه و نوشیدنش، قهوه جوش را داخل کابینت گذاشت و قدم به سمت اتاقش برداشت .

_شب بخیر!

سانی خشکش زد..مات و مبهوت گفت

_میری بخوابی؟؟؟

احسان بی آنکه برگردد، همزمان که وارد اتاقش می شد با صدای بم و زمختش گفت

_ قبل رفتن چراغارو خاموش کن!

و در اتاقش را بست.

سانی همانطور که سرجایش ایستاده بود؛ نگاه ماتش روی در بسته اتاق خواب احسان مانده بود. بغض به گلویش چنگ انداخت و آن را سوزاند. تا کی؟ تا کجا حقش این دوری و بی محلی بود؟ چرا احسان زن مستقل، قوی، جذاب و پولداری چون او را دوست نداشت؟! اصلا چرا او پا پس نمی کشید وقتی این همه بی مهری معشوقش را می دید! چرا ناامید نمی شد!!

خودش هم نمی دانست. فقط این را می دانست که برای یک روز هم، زندگی بی احسان توکل را نمی خواست! حتی اگر درِ اتاقش را بارها به روی او ببندد و آخرین حرفش خاموش کردن چراغ ها باشد، آن هم قبل رفتن!

پس باید می رفت!

مثل همیشه به سمت در قدم برداشت و لحظاتی بعد، خانه در تاریکی فرو رفت؛ اما دلش نه! دلش به یک امید تکراری روشن بود. شاید یک روز پیش از خاموش شدن چراغ، کسی صدایش بزند و بگوید نرو!

ااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا

یک روز دیگر را شروع کرده بود. صبح از پی شب، شب از پی صبح. ساعت ها و لحظه های بیقرار برای گذشتن از روزهای تنگ و شبهای دراز و تکراریِ زندگی کسل بارش. روح ناآرام و زیادی خسته اش، جسم سنگین و بی حسش را به دوش می کشید و این دور باطل، بی رحمانه ممتدوار در سیاهیِ روزگارش جریان داشت.

ماشین را مقابل ساختمان هلدینگ نگه داشت و سوئیچ را به پارکبان داد.مرد میانسال با فرم سرمه ای اش، با احترام و سر به زیرانه سوار ماشین رئیسش شد و از کنار او گذشت.

نگاهش به رد رفته ماشین ماند. تازگی نداشت! این روزها و این اواخر نگاه سرد و یخ زده اش، زیادی جا می ماند. محو و تاریک، سیاه و عمیق پر از فریاد بی صدا!

سر را بالا آورد و به نمای ساختمان هلدینگ نظری انداخت. نمای تمام شیشه ای با فریم های باریک مشکی که عمود و ایستاده، نظم و قدرت را به رخ میکشید.

آسمان و رنگ آبی اش و روشنایی طلایی رنگ صبح، در شیشه های سرتاسری نما، آینه وار می درخشید. نگاه پایین آورد و به دو گلدان بزرگ زیتون های دم ورودی نگریست و روی تکه سنگی که کنار یکی از گلدان ها روی زمین افتاده بود؛ ماند.

خواست سیگاری روشن کند که تلفن در جیبش لرزید و او را به خود آورد. نگاه از همه چیز کند و با قدم های تند وارد ساختمان هلدینگ شد.

نظری به کانتر پذیرش مینی مال لابی اش انداخت و به سلام و روز بخیر کارمندان، پاسخی کوتاه داد.

از گوشه چشم، سایه زنی را دید که روی صندلی های لابی، با لباسی سیاه رنگ نشسته بود.نگاه از منشی که از سر ادب و احترام ایستاده بود، گرفت و به طرف آسانسور و دفتر اختصاصی اش، به مسیرش ادامه داد.

نفسی گرفت. یک روز جدید و کار از پی کار!

سانی صبح به دبی رفته بود و خبری از او نداشت. بی خبری را به هر چیزی ترجیح می داد. هرچه دور و برش آرام تر و کم تردد تر، اعصاب و روان او هم راحت تر.

اوورکت بلند مشکی رنگش را درآورد و روی مانکن نیم تنه قرار داد. صندلی پشت میزش را عقب کشید و روی آن نشست. تقه ای به در خورد و منشی اختصاصی اش با فنجانی قهوه وارد اتاق شد. با لبخند دوباره سلامی کرد و فنجان و بیسکویت را روی میز گذاشت.

احسان تشکر کوتاهی کرد و در لپ تاپش را از هم گشود.

_ببخشید آقای توکل! یه خانمی بدون قرار قبلی اصرار دارن شما رو ببینن!

احسان نگاهی به منشی کرد

_ اسمشون؟

منشی من منی کرد و گفت

_ والا هرچی پرسیدم نگفتن!فقط میگن باید خودتونو ببینن! من بهشون گفتم نمیشه، منتها هنوز منتظر نشستن!

اخم های درهم احسان بیشتر گره خورد

_ بفرستش بیاد!

و نگاه به صفحه مانیتورش دوخت.

_ چشم امری ندارید؟

_ به سبحانی بگید ساعت ده اتاق جلسه باشه!

منشی دوباره چشمی گفت و از اتاق خارج شد.

ذهن احسان به زن سیاه پوش نشسته در لابی خطور کرد.

چرا از گفتن نامش خودداری کرده بود! با او چه کاری می توانست داشته باشد؟؟

فنجان قهوه را به دست گرفت و جرعه ای از تلخی آن را به جانش فرستاد. نگاهی به ساعت مچی روی دستش کرد و دوباره جرعه دیگر از فنجان را نوشید. کمی که مشغول کار شد‌، تقه ای به در خورد و بعد از مکثی کوتاه، آرام گشوده شد.

احسان نگاه بالا آورد. زن از پشت در، محتاطانه به داخل خزید و در نظر احسان پدیدار شد.

اخم های احسان سوالی درهم شد. نگاهش مات و متعجب به زن روبرویش ماند.

زنی با قدی متوسط، چشمان درشت مشکی، بینی کوچک عملی، لب های برجسته، ابروهای باریک و موهای نیمه بلندِ عسلی رنگ!

نگاه زن کمی مضطرب به نظر می رسید. با لحن فروافتاده ای گفت

_ سلام آقای توکل

و کمی جلو آمد. احسان در جواب سلامش سری تکان داد و منتظر نگاهش کرد. زن از نگاه پر جذبه و کاریزماتیک احسان بیشتر هول شد. وسط اتاق جلوی میز احسان مردد و ترسیده ایستاده بود.

_ راستش... می خواستم چند لحظه کوتاه وقتتون رو بگیرم!

احسان با لحن جدی و بی تفاوتش گفت

_از چه بابت؟؟

گلوی زن خشک شده بود و تنش می لرزید. به یاد نداشت که حتی در دفاعیه تحصیلات ارشدش، یا در مصاحبه های کاری اش، این چنین مضطرب و ترسیده شده باشد. آب دهانش را به زور قورت داد و گفت

_ می گم! فقط خواهش می کنم بذارید حرفم رو بزنم!

احسان کلافه از مقدمه چینیِ زن، نگاه به صفحه لپ تاپش دوخت و عبوسانه گفت

_ من وقت ندارم خانم، سریع تر!!

زن نفسی لرزان گرفت و گفت

_ از بیمارستان روانی "به روان" میام.. دکتر اقبالی هستم!

نگاهِ احسان سریع برگشت. زن ادامه داد