رمان شناسه «‍ID» - مقتول؛ ورژن دمو

خندیدم. پیدا کردن نیک‌آیین، حتی اگر قرار بود به خاطرش به فنا برویم، چه برای من، چه برای مهدیه، یکی از بهترین اتفاقات زندگی‌مان بود.
نیکین با خنده‌ام لبخندی زد.
- مثل این که واقعا بهتری!
مکث کوتاهی کردم.
- اوهوم... انقدری بهترم که بخوام...
شانه بالا انداختم و ادامه دادم:
- یعنی مجبورم به وعده‌م وفا کنم!
از ابتدا نیکین امروز به خانه‌یمان آمده بود که بالاخره به سوالات روی هم شده‌اش جواب دهم.
منظورم از زندگی کردنش چه بود؟ چگونه همه چیزش را می‌دانستم؟ چرا در قالب آشوب رفتار کردم و نامش را صمیمانه بردم؟
فکر می‌کردم بالاخره کنار آمده‌ام، خودم را پیدا کرده‌ام و می‌توانم درمورش حرف بزنم اما این که دقیقا همین امروز تجربه‌ی بعدی‌ای که از آن می‌ترسیدم، رقم بخورد...
نیشخند عصبی و شیطانی‌ای زدم. روزگار هم شخصیت شدیدا شوخی داشت! دلم می‌خواست یک شوخی‌ای نشانش بدهم آن سرش ناپیدا...
اساسا به نظرم خدا باید روزگار را در قالب کیسه بوکس خلق می‌کرد که حداقل با کتک زدنش دلم خنک شود؛ یعنی چه روزگار جسم ندارد؟ روح ندارد؟ درد حالی‌اش نمی‌شود؟
الو... عرش خدا؟ من اعتراض...
- نیاز نیست خودت رو مجبور کنی!
نیکین با ابروهای بالا رفته وسط اعتراضم پرید. چپ چپ نگاهش کردم. چرا فکر کرده بود من خودم را مجبور می‌کنم؟
باید هر چه سریع‌تر برای نجات خودمان دست می‌گرفتم و قدم اولش... آوردن نیکین پرت از مرحله وسط بازی بود.
- من خودم رو مجبور نمی‌کنم، روزگار داره من رو مجبور می‌کنه!
نفهمیدم چرا ناگهان صورت نیکین پوکر شد.
- اگه قرار باشه بین تو و روزگار یکی رو به عنوان ظالم انتخاب کنم، قطعا تویی!
مکث کوتاهی کردم. بالاخره من و اصیلای درونم به یک انتخاب مشترک رسیدیم.
با لبخند دندان‌نمایی، بی‌هوا لپش را گرفتم و تا شد، کشیدم. در حالی که قیافه‌ی یک وری کش آمده‌اش جک سال شده بود، سریع دستم را پس زد اما همان‌قدر هم برای فیض بردن من کافی بود، بالشتم را در بغلم کشیدم و سیر خندیدم. نیکینِ یه‌وری!
با صورت برافروخته‌ای گفت:
- داری چی‌کار می‌کنی؟
شانه بالا انداختم.
- هر کار دلم بخواد... یه ظالم مگه این شکلی نیست؟
در حالی گونه‌ی کش آمده‌ی سرخش را مالش می‌داد، پوفی کرد.
- این که الان وقتی این‌کارها رو می‌کنی به جای فرستادنت به تیمارستان، به این نتیجه می‌رسم تازه حالت خوبه، یه جورایی ترسناکه!
لبخند دندان‌نمایی زدم‌.
- این خوش‌شانسیت رو نشون می‌ده که سعادت حضور همچین آدمی رو توی زندگیت داری!
پوکر نگاهم کرد.
- حرفت توهین به خوش‌شانسی بود!
سری تکان داد.
- بگذریم... همون حرفت رو بزنی، استهلاکش کمتره!
- هم...
تکیه‌ام را محکم به تاج تخت دادم‌ و بالشت را در بغلم فشردم. چیز خوبی برای خالی کردن فشارم بود. می‌توانستم همین‌جور له‌اش کنم و لبخند روی لب‌هایم‌ را حفظ.
- خب‌... اول از همه باید بگم داستان من بی‌نهایت شبیه توئه، یه جورایی فانتزیه و از خیلی وقت پیش شروع می‌شه.
مکث کوتاهی کردم. نیکین با دقت گوش می‌داد. آرام‌تر ادامه دادم:
- و هم‌چنین برای من هم... شروعش از مرگ مادرمه!
جا خورد. چشم‌هایش گرد شدند و به فاصله‌ی کوتاهی، هاله‌ی گرفته و ناراحت روی صورتش را می‌شد دید.
معلوم بود گیج شده، می‌خواهد مراعاتم را کند، دنبال حرف خوبی برای زدن می‌گردد و آخرش با احتیاط، آهسته و مردد گفت:
- متأسفم.
نیکین چیزی هم نمی‌گفت، مطمئن بودم بیش از همه از این لحاظ درکم می‌کند. به همین راضی بودم. با خنده سری به نشانه‌ی منفی تکان دادم.
- نباش! وقتی دو سالم بود، مامانم وقتی تنها بیرون رفته بود، توی یه تصادف فوت کرد. من چیزی ازش به یاد نمی‌آرم، چیزایی هم که می‌گم، بقیه برام تعریف کردن... بابام می‌گفت بعد مرگ مامان بیشتر وقت‌ها با گریه از خواب بلند می‌شدم‌؛ من دو ساله چیزی نمی‌گفته، به یاد نمی‌آورده اما انگار خواب بد می‌دیده.
نیکین، بدون حرف و با دقت نگاهم می‌کرد‌. به نظر برنامه‌ای برای سوال پرسیدن هم نداشت. نمی‌دانم چرا یک دفعه حس مجری برنامه تلویزیونی گرفتم!
این قسمت: کلید اسرار!
لبخندی به فکر مریض خودم زدم و ادامه دادم:
- به نظرم تا یه جایی‌ش طبیعی بود؛ وقتی غیر طبیعی شد که با وجود دکتر رفتنم، سال‌ها گذشت و این قضیه درست نشد. دیگه اواسط دوره ابتدایی بودم اما هنوز، کابوس می‌دیدم. هر چند، بعد بیدار شدنم فقط حس منفیش می‌موند و خود کابوس‌ رو دقیق به یاد نمی‌آوردم، برام گنگ بود.
یک کابوس معمولی، به خودی خود بد نبود؛ شبیه دیدن زنده‌ی فیلم ترسناک می‌ماند، رایگان، در حالت خوابیده و استراحت، با کمترین امکانات و فناوری... این‌جوری که فکر می‌کردم، کابوس‌ها دوست‌داشتنی هم می‌شدند!
مشکل این بود که کابوس‌های من، فقط کابوس نماندند. ذره ذره پیش رفتند؛ تا جایی که به زندگی رسیدند.
- سیرش خیلی تدریجی بود. کم کم فهمیدم چه کابوسی می‌بینم. همه‌ی کابوس‌های من در مورد مرگ بودن ولی فقط همین‌قدرش رو می‌فهمیدم، هیچی واضح نبود اما به تدریج... واضح و واضح‌تر شدن. گاهی اون‌قدر طولانی می‌شدن که حس می‌کردم دارم توی خوابم یه زندگی دیگه رو تجربه می‌کنم! و... بالاخره توی یکی از خواب‌هام اتفاقی فهمیدم این حس خیلی هم اشتباه نیست؛ توی خواب‌هام من به عنوان خودم، محمدمهدی دریادل نمی‌مردم، در قالب هزار و یک آدم و هویت دیگه بود که می‌مردم! پسر، دختر، جوون، پیر، حتی بچه...
مکث کوتاهی کردم. بالش را فشردم و سرم را بالا آوردم. دیگر نیکین باید حدس‌هایی می‌زد ولی... هم‌چنان با آن صورت بی‌احساسش در سکوت خیره‌ام شده بود.
کم کم داشتم می‌فهمیدم چرا معلم‌ها و حتی اساتید دانشگاه گلوی خودشان را برای فعالیت کلاسی داشتن دانش‌آموز و دانش‌جو پاره می‌کنند، متکلم وحده بودن حس وحشتناکی داشت! یعنی چه که فقط من حرف بزنم؟!
- نمی‌خوای حرفی بزنی؟
سر کج کرد. پشت سر هم پلک زد و گیج نگاهم کرد.
- می‌دونم احساس بدی داشتی ولی باید یه چیزی بگم شبیه این که خواب ظن، چپ می‌زنه؟!
نگاه چپ چپی به خودم انداختم؛ دقیقا به خودم... چرا با وجود شناختن شخصیت نیکین ازش حرف خواستم؟!
نیشخندی زدم.
- ممنون که خارج از فرم کابوس هم تبدیل به زنم کردی، تجربه‌ی جدیدی بود!
با دستی که نیکین به تأسف وسط پیشانی‌اش کوبید، جا خوردم. ابروهایم بالا پریدند.