رمان شمعی با رایحه ی نعنا

_آدمی با صدای الن دلونی مثل تو بایدم زنگ زدن رو بجای نوشتن انتخاب می کرد.
فضای نیمه تاریک آشپزخانه ام، تحریکم می کند تا آن را ترک کنم. با این حال سرجایم باقی می مانم و بی توجه به تعریفش که بیشتر رنگ و بوی تمسخر می دهد، می گویم:
_میخوای یه واقعیتی رو بدونی؟
در جوابم تنها سکوت می کند که زبان روی لب هایم می کشم و می گویم:
_من به شکلات حساسیت دارم، نمی تونم کیک شکلاتی بخورم.
نفسم را رها می کنم و ادامه می دهم:
_ هردومون به یه اندازه نمی تونیم زندگی رو مزه کنیم...نگار.
بازهم سکوت...
او میان حرف زدن زیاد سکوت می کند، یا شاید هم در حرف زدن با من زیاد سکوت می کند. هر کدام که هست، مشکلی با آن ندارم. سکوت میان جملات نشانه ی آن است که او روی جملاتش فکر می کند، و من می خواهم که او فکر کند.
با صدایی که تشخیص لحنش برایم سخت است می گوید:
_خب، پس گوربابای کیک شکلاتی آقای نعنایی!
او هر لحظه مرا شگفت زده تر از قبل می کند. وقتی مرا آقای نعنایی خطاب قرار می دهد چیزی در وجودم می خواهد که اسم واقعی ام را بپرسد؛ اما نمی پرسد.
مکالمه امان شبیه دلیبال است، تلخ تلخ و شیرین شیرین. انگار هردو در عین حال که می خواهیم تمامش کنیم همچنان دلمان می خواهد حرف زدن را ادامه دهیم.
_هنوزم داری یه سایه تصورم می کنی؟
می پرسم و جوابش است که بی مکث گوشم را پر می کند.
_یجورایی، یه سایه با صدای الن دلون.
نیشخندی می زنم و می گویم:
_خوبه!
اینکه کسی سایه تصورم کند به طرز عجیبی برایم آرامش بخش است. سایه چشم ندارد، گوش ندارد، دهان ندارد. سایه یک گودال تاریک جذاب است.
صدای نفس عمیقش در گوشم می پیچد و بعد صدایی شبیه به تایر ماشین فضای خالی بینمان را پر می کند. دلم می خواهد بپرسم کجاست، اما نمی پرسم.
_آقای نعنایی، فقط امیدوارم چشمات آبی نباشه.
بدون آن که بپرسم می دانم که چشمان شوهر مرده اش آبی بوده است. نیشخندی می زنم و می گویم:
_چشمام آبیه!
سکوتش بوی ناامیدی می دهد. حالا آن دلیبال برای او تلخ تلخ و برای من شیرین شیرین است. لبخندم محو می شود و ادامه می دهم:
_یه آبی تیره؛ آبی آسمون شب...
بعید می دانم در جواب جمله ام لبخند زده باشد. پس از ثانیه ای سکوت می گوید:
_ باید برم‌.
توضیح نمی دهد و توضیح نمی خواهم. پیش از آن که خداحافظی ام را پیش کشش کنم صدای بوق ممتد در گوشم می پیچد.
موبایلم را روی کانتر می گذارم و سرم را به عقب کج می کنم‌. بالاخره سنگینی روی قفسه ی سینه ام برداشته می شود. نفس عمیقی می کشم و خیره به سقف سفید اشپزخانه به طرز عجیبی دلم می خواهد که بازهم آقای نعنایی او باشم.
****
《آقای نعنایی عزیز، سلام. اشکال ندارد اگر عزیز خطاب قرارت دهم؟
دیشب که با تو تلفنی صحبت کردم حسی شبیه به مسخ واقعیت به من دست داد. انگار که صدای تو تنها یک توهم بود و من هم واقعا آن تماس را جواب ندادم.
دلیل آن که یک هفته به تو نامه ندادم این بود که روان نویسی که با آن برای تو می نوشتم تمام شده بود و من هم صادقانه دلم نمی خواست از خودکارهای سهیل استفاده کنم. همان خودکارهایی که روی میز مطالعه اش جولان می دهند. به هرحال دیشب پس از تماس تو یک روان نویس جدید خریدم و حالا هم دارم برایت می نویسم.
آقای نعنایی، به دلیل نامعلومی طرز خودکار دست گرفتن من سهیل را عصبی می کرد. اگر توجه کرده باشی اصول خودکار دست گرفتن این است که بدنه اش را بین انگشت شست و انگشت اشاره قرار دهی و بنویسی؛ اما من خودکار را میان انگشت حلقه و وسط قرار می دهم و انگشت شست و اشاره راهم تکیه گاه آنها می کنم.
این مسئله سهیل را عصبی می کرد و وقتی عصبی می شد لبش را می جوید. راستش یک جورهایی الان با خیال راحت می نویسم، چون کسی نیست که نگاهم کند. تو طبق اصول ناگسستنی سهیل خودکار و مداد به دست میگیری یا مثل من یک قانون شکنی؟
خب راستش را بخواهی، یک جورهایی راجب تو کنجکاو شده ام. یک سوال برایم پیش آمده، وقتی شکلات می خوری چه حالتی به تو دست می دهد؟ چیزی شبیه به حمله ی عصبی است یا بدتر؟
البته نترس، آنقدر کنجکاو نیستم که روزی یواشکی شکلات به خوردت بدهم. البته لازمه ی ان اتفاق این است که یکدیگر را ببینیم که راجب این موضوع حتی به اندازه ی سرسوزنی مطمئن نیستم.
شاید یک قاتل سریالی باشی، اصلا شاید من یک قاتل سریالی باشم! می دانی؟ خطر در این سناریو دوطرفه است. اگر نگار قبلی بود احتمالا با فهمیدن آن که تو یک مردی، نامه نوشتنش را قطع کرده و شماره ات را هم بلاک می کرد. آخر می دانی، من قبل از آن که ازدواج کنم آنقدر ارتباط محدودی با مردهای غریبه داشتم که با دیدنشان به سرعت اضطراب می گرفتم. یک جورهایی فکر کنم برای همین بود که با اولین دوست پسرم ازدواج کردم.
مادرم چند روز پیش شماره ی یک روانشناس را به من داد تا پیشش بروم. خب من هم همان لحظه ای که از او جدا شدم، شماره را در سطل آشغال انداختم. چه کسی گفته هرکس که شوهرش را از دست می دهد باید پیش روانشناس برود؟ پس موقع جنگ جهانی آن همه زنی که بیوه شدند باید چه می کردند؟ آن موقع که روانشناسی وجود نداشت. من هم با آن زن ها تفاوتی ندارم.
روانشناس قرار است به من بگوید که صبح ها بدوم، غذای سالم بخورم و برای نجات زندگی ام تلاش کنم چون من تنها نیستم؛ خب این ها یک مشت خزعبل است. همه ی ما تنهاییم، تنها به دنیا آمده و تنها میمیریم، یک مشت حرف انگیزشی هم قرار نیست نجاتمان دهد.
همین الان به فکرم رسید که شاید تو روانشناس باشی. از آنجایی که من خیلی خوش شانسم احتمالا هستی آقای نعنایی!
و راستی جواب سوالت هنوز یک نمی دانم بزرگ است. نمی دانم این نامه ها برای من سرگرمی است یا نه؛ اما تو اگر آنها را به عنوان سرگرمی می خوانی گور پدرت.
ارادتمند شما، نگار.》
جمله ی آخر نامه را یک بار دیگر می خوانم و ناخواسته نیشخند می زنم؛ این دختر اصلا تعارف سرش نمی شود. نامه را تا می زنم و در جیب هودی ام جایش می دهم و نگاهم را به بردیا که با دو لیوان آب هویج نزدیکم می شود می دوزم.
بردیا که نزدیکم می رسد، لیوان پلاستیکی آب هویج را در دستم می چپاند و با غیض می گوید:
_ حالا یه روز آب هویج نخوری میمیری؟ مرتیکه پدرمو در آورد تا سفارشو گرفت.
تحت تاثیر نگار می خواهم بگویم گور پدرش، اما زبان به دندان گرفته و بجایش می گویم:
_خوبه برای خودتم گرفتی!
لگدی به ساق پایم می زند و با همان بی حوصلگی همیشگی اش می گوید:
_اینقدر حرف نزن آقای خوشتیپ، آب هویجتو هورت بکش زودتر بریم.
نی را بر دهان می گذارم و به قول بردیا آبمیوه ام را هورت می کشم! گمانم آن مزه ی زندگی که نگار از آن حرف می زند، برای من در آب هویج باشد. لامصب مزه ی بهشت می دهد.
درهمان حال که نی را در دهان دارم، از روی نیمکت بلند شده و با صدای بم شده ای می گویم:
_بنظرت زود نیست؟ یارو گفت ساعت ده، الان هشته‌.
نیشخندی زده و می گوید:
_نه خوبه. فقط نمی خواستی اون ته ریشا رو بزنی، بلوری شی، سرافراز کیف کنه.
لیوان خالی آب هویج را به سمتش پرت می کنم که جاخالی می دهد و با خنده می گوید:
_هوی حیوان!
سرم را کج می کنم و می گویم:
_بردیا اینقدر چرت و پرت نگو می زنم تو دهنتا.